Οι συζητήσεις του Hollywood Reporter δεν στερούνται ποτέ ενδιαφέροντος. Βέβαια, έχοντας πει αυτό, δεν είναι πάντοτε δημοσιογραφικά εύκολο να παρακολουθήσεις μια συζήτηση μιας ώρας, συνήθως αποτελούμενη από ευφραδείς παράλληλους μονολόγους και ασφαλείς περιαυτολογίες, απλά και μόνο για τα συνοψίσεις, συνήθως ξανά, για ένα κοινό που στην πλειοψηφία του δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους πίσω από τις ταινίες και για την φτιαξιά των ταινιών αυτών. Περιστασιακά, ομολογώ, ανήκω και εγώ σε αυτούς που προτιμούν να βλέπουν τα έργα, παρά το πώς φτιάχτηκαν.
Η συζήτηση αυτή ωστόσο αποτελεί εξαίρεση. Το μυστικό της εξαιρετικότητάς της οφείλεται μάλλον στην σύνθεσή της. Οι παριστάμενοι, σχεδόν όλοι, συνδεόνται με κάποιο τρόπο μεταξύ τους. Ο «νέος» Μπαζαγούλε («Color Purple») βοηθήθηκε από την ΝτουΒερνέ στο ξεκίνημα του. Η δεύτερη («Origin») ήταν publicist στο «Collateral» του Μάικλ Μαν και εμπνεύστηκε από τις επιλογές και τον τρόπο δουλειάς του εκεί να αλλάξει δουλειά. Ο Μαν ξανά («Ferrari») απέρριψε κάποτε τον Μπράντλεϊ Κούπερ για έναν μικρό ρόλο στο «Public Enemies», δινοντάς του όμως μιαν απολογητική επιστολή που χαρίζει στον σκηνοθέτη του «Maestro» μια στιγμή στην κουβέντα που πείθει για το τι άνθρωπος είναι και ο ένας και ο άλλος. Η Γκέργουιγκ («Barbie») απευθυνόμενη στον Τοντ Χέινς («May December») υποκλίνεται λέγοντάς του ότι σε εκείνον οφείλεται η πρώτη Barbie – και βέβαια μιλά για το αριστοτεχνικό «Superstar: The Karen Carpenter Story» (1987).
Μιλούν όλοι για τις δυσκολίες, αλλά και τον στύλο που κρατούν στα χέρια τους στην αντιπαράθεση με αυτούς που βάζουν τα λεφτά. «Μπορείτε να μην το κάνετε όπως θέλω, αλλά θα πρέπει να βρείτε άλλον να παίξει τον Λένι», χαριτολογεί ο Κούπερ για την σχέση του με το στούντιο, χωρίς όμως να παραλείπει τον ρόλο του Σπίλμπεργκ και την στήριξή του.
Όλοι τους σχεδόν έχουν ωραία λόγια, καθόλου παχιά, να πουν για τη δουλειά του άλλου (επίσης ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο αναφέρεται πολύ σαν Άγιος Βασίλης που είναι για όποιον χρειάζεται την βοήθειά του), όλοι τους έχουν μια ιστορία να φέρουν για το final cut που άλλοι είχαν πάντα (Μαν) και άλλοι ποτέ (Γκέργουιγκ), με τον μέγα Μαν να δίνει την ατάκα, «final cut is a state of mind», δικαιολογώντας ότι αφού θέλεις ψυχή τε και σώματι να κάνεις αυτήν και όχι αλλη ταινία αυτό πρέπει να περάσει στους παραγωγούς. Σίγουρα δεν αρκεί μόνο ο πόθος, αλλά ακόμα και τον Μπομπ και τον Αλ να έχεις για το «Heat», «η Warner θα μισεί να μην έχει τον έλεγχο της παραγωγής.»
Το αφήνουμε εδώ, πολλή ζεστασιά, πολλή απλότητα, φοβερά βλέμματα προσήλωσης, θαυμασμού προς συναδέλφους σου (Τοντ Χέινς θα με βάλεις να ξαναδώ όλες τις ταινίες σου), κατάθεση στεφάνων για τον μέγιστο της συντροφιάς, μια ατμόσφαιρα που σε πείθει ότι κάποιοι άνθρωποι, πέρα από τη λάμψη και τα πολλά λεφτά, χρειάζονται αυτή τη δουλειά, χρειάζονται τις ιστορίες της – χρειάζονται και εμάς να τις μοιράζονται.
Εδώ ολόκληρη η κουβέντα, αξίζει τον χρόνο σας.
