Η Ιερότητα του Βουνού

The Sanctity of Space

Αν και εντυπωσιακά φωτογραφημένο, το ντοκιμαντέρ κινείται σε πολύ χαμηλότερο κινηματογραφικό υψόμετρο από πρόσφατες σχετικές ταινίες, όπως το οσκαρικό «Free Solo» και το «Summit of the Gods» του Netflix.

Συντάκτης: Γιάννης Βασιλείου

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Λίγο η σωματική καταπόνηση που απαιτείται, λίγο ο διαρκής κίνδυνος, λίγο το ορεινό τοπίο που αποτελεί έξοχο καμβά για να «ζωγραφίσει» ένας διευθυντής φωτογραφίας, ο αλπινισμός ίσως να είναι το πιο κινηματογραφικό από όλα τα extreme sports. Συνήθως χρησιμοποιείται ως αφορμή για να στηθεί ένα set-piece δράσης, όπως στην περίπτωση των περιπετειών του 007 ή στον «Δολοφόνο των Άλπεων» (Τhe Eiger Sanction, 1975) του Κλιντ Ίστγουντ, που περιέχει μερικές από τις εντυπωσιακότερες σκηνές αλπινισμού που έχουμε δει στο σινεμά. Υπάρχουν, επίσης , και κάποιες ταινίες που επιχειρούν να σκάψουν μέσα στο κεφάλι του αλπινιστή, να εντοπίσουν εκείνο που τον οδηγεί στην κατάκτηση απάτητων βουνοκορφών με κίνδυνο της ζωής του.

Τα παγωμένα ορεινά πλάνα γαργαλούν τον αμφιβληστροειδή, το αυτό, όμως, ισχύει και για το μέσο σχετικό ντοκιμαντέρ του National Geographic

Η «Ιερότητα του Βουνού» είναι ένα ντοκιμαντέρ για τρεις αλπινιστές που επιχείρησαν να διασχίσουν πλαγίως τις πιο επικίνδυνες κορυφές του όρους Ντενάλι στην Αλάσκα. Έμπνευση για αυτό τους το εγχείρημα στάθηκαν οι αεροφωτογραφίες του Μπράντφορντ Γουόσμπερν, ενός φωτογράφου, εξερευνητή και αλπινιστή που έζησε από το ως το 2007 και ήταν υπεύθυνος για μερικές από τις χαρακτηριστικότερες φωτογραφίες οροσειρών. Το ντοκιμαντέρ φέρει την υπογραφή δύο εκ των τριών αλπινιστών που μολύνθηκαν με αυτή την έμμονη ιδέα, των Ρενάν Οζτούρκ και Φρέντι Γουίλκινσον. Το σκηνοθετικό δίδυμο ενώνει υλικό που τράβηξε κατά την πενταετούς διάρκειας απόπειρά τους να πετύχουν το ακατόρθωτο, με μια αφήγηση γύρω από τον Γουόσμπερν, ο οποίος τους ενέπνευσε. Οι μεταβάσεις από το παρόν στο παρελθόν δεν γίνονται πάντα ομαλά, οι δυο ιστορίες συνήθως δεν βρίσκονται σε διάλογο μεταξύ τους, με αποτέλεσμα η αφήγηση να μην βρίσκει ποτέ το momentum της.

Σίγουρα τα παγωμένα ορεινά πλάνα γαργαλούν τον αμφιβληστροειδή, το αυτό, όμως, ισχύει και για το μέσο σχετικό ντοκιμαντέρ του National Geographic. Το ζήτημα είναι ότι αφενός είδαμε πρόσφατα δύο υπέροχες ταινίες με αντικείμενο τον αλπινισμό, το ιλιγγιώδες «Free Solo» που υπερβαίνει το θέμα του και πραγματεύεται, μεταξύ άλλων, το κυνήγι της τελειότητας και το τίμημά του, και το λυρικό animation του Netflix «The Summit of the Gods» , που δίνει μια ωραιότατη απάντηση στο ερώτημα για το κίνητρο ενός αλπινιστή. Η «Ιερότητα του Βουνού» έχει κάτι από τον ίλιγγο του πρώτου, καθώς οδεύει προς το φινάλε της, πετυχαίνει και κάτι από το λυρισμό του δεύτερου με τη βοήθεια ενός ατμοσφαιρικού, ηλεκτρονικού score, ιδίως στο φινάλε της. Από την άλλη, δεν διαθέτει κάποια θεματική ιδιαιτερότητα ή κάποια εμπνευσμένη τοποθέτηση πάνω στο αντικείμενο της, ώστε να ξεχωρίσει. Το αποτέλεσμα είναι να τοποθετείται πολύ χαμηλότερα στον κινηματογραφικό αλπινιστικό κανόνα σε σχέση με τους προαναφερθέντες τίτλους.