Αnt-man και Wasp: Κβαντομανία

Ant-Man and the Wasp: Quantumania

Μετά τις αντιδράσεις των φαν, ο Κέβιν Φάιγκι γυρίζει το MCU στις εργοστασιακές ρυθμίσεις και το αποτέλεσμα είναι μια εύπεπτη, πλην παντελώς άνυδρη δημιουργικά περιπέτεια φαντασίας, που σίγουρα δεν αποτελεί την ιδανική εκκίνηση της επονομαζόμενης Πέμπτης Φάσης.

Συντάκτης: Γιάννης Βασιλείου

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Το «Ant-Man and the Wasp: Quantumania» σου δίνει την αίσθηση ότι ο Kέβιν Φάιγκι και οι συν αυτώ άκουσαν τις διαμαρτυρίες των φαν, που φάνηκαν να εστιάζουν κυρίως στις ταινίες της τέταρτης φάσης με εντονότερο το στίγμα του δημιουργού, και πάτησαν το κουμπί πανικού και γύρισαν την μηχανή του MCU στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Αυτό γίνεται εμφανές και από την χρήση της μουσικής στο έργο. Δεν είναι κακό το μουσικο score του Καναδού Κριστόφ Μπεκ, μέχρι και βασικό θεματάκι έχει γράψει. Μέσα στην ταινία, όμως, ακόμα και στις θεωρητικά πιο έντονες στιγμές, το score ακούγεται κάπου στο background, πνίγεται μέσα στα ηχητικά εφέ, όπως συνέβαινε σε παλιότερες ταινίες του franchise, σε μια δημιουργική αντίληψη που προσεγγίζει τη μουσική με τον τρόπο που την αντιλαμβάνεται και η διοίκηση ενός σουπερμάρκετ. Είναι σαν οι υπεύθυνοι να μην θέλουν να υπάρχουν εξάρσεις και παύσεις, σαν να προτιμούν όλη η ταινία να κινείται σε μια ευθεία γραμμή.

Στην πραγματικότητα οι διαμαρτυρίες των φαν αφορούσαν λιγότερο την κατασκευή των ταινιών και σχετίζονταν περισσότερο με εκείνο που φανταζόμασταν όλοι ότι θα συμβεί από το «Αvengers: Endgame» και έπειτα, με δεδομένο ότι το franchise δεν αφέθηκε να αναπνεύσει λίγο. Με τόσες ταινίες και σειρές, οι φαν θέλουν να δουν τη νέα κεντρική ιστορία να προχωρά. Έτσι τους έμαθε το MCU και τώρα θερίζει αυτό που έσπειρε. Την οργή τους φαίνεται να προκάλεσε κυρίως η στασιμότητα των ταινιών της τέταρτης φάσης, σε συνδυασμό με τον αναπόφευκτο κορεσμό – τόσες σειρές συντρέχουν και συνδράμουν το λιθαράκι τους (ή το χαλικάκι τους) στο διευρυμένο σύμπαν και, εσχάτως, στο πολυσύμπαν. Δυστυχώς, τα μεγάλα κεφάλια της Marvel ερμήνευσαν τις αντιδράσεις ως αίτημα η επιστροφή στη γνώριμη συνταγή, σε εκείνο το εύπεπτο, πλην παντελώς αφιλόδοξο και ανέμπνευστο θέαμα, που έκλεινε με τον συνήθη κακόφωνο (και οπτικά) «πόλεμο των κόσμων» στην τρίτη πράξη.

Όσον αφορά το νέο, κοινό σεναριακό thread ανάμεσα στις ταινίες που θα οδηγήσουν στο μεγάλο κινηματογραφικό event του «Secret Wars», το «Ant-Man and the Wasp: Quantumania» επί της ουσίας δεν δίνει τίποτα που δεν γνωρίζαμε ήδη από το «Loki», πέρα από περισσότερο Τζόναθαν Μέιτζορς, τον νέο «Θάνο» του MCU, ο οποίος ομολογουμένως το καταδιασκεδάζει και αφήνει ερμηνευτικές υποσχέσεις για τη συνέχεια. Είναι μια μεμονωμένη ταινία, σαν εκείνες της Τέταρτης Φάσης, όχι ακριβώς δυσάρεστη στην παρακαλούθηση, πλην όμως άνυδρη δημιουργικά. Ακόμα στο πλαίσιο του υπο-franchise αν την εξετάσεις, το πρώτο «Ant-Man» είχε τις ιδέες του Έντγκαρ Ράιτ και, ως εκ τούτου, κάποια ευρηματικά set-pieces. Εδώ, επειδή, όπως αναφέραμε, η μηχανή έκανε restart, δεν θα βρεις ούτε ένα set-piece αξιομνημόνευτο, η δράση αφήνεται κυρίως στη CGI οχλαγωγία. Η ψηφιακή σκηνογραφία του Κβαντικού Σύμπαντος μοιάζει να πάρθηκε από τα καρέ του «Strange World», του πρόσφατου animation της εταιρείας, και να της δόθηκε απλά μια πινελιά live-action. Ακόμα και μια παραλλαγή της έμβιας, γλιτσερής μάζας που λεγόταν Σπλατ κάνει την εμφάνισή της. Ειλικρινά, αν κάποιος έμπαινε στην αίθουσα τυχαία στη μέση της ταινίας και δεν ήξερε πρόσωπα και καταστάσεις, θα πίστευε ότι παρακολουθεί το (αναπόφευκτο;) live-action ριμέικ του «Strange World».

Ό,τι και να γράψουμε εμείς, όμως, τον τελικό λόγο τον έχουν οι φαν. Μπορεί οι προσθήκες που στοχεύουν στο επονομαζόμενο fan service να τους αφήσουν ενθουσιασμένους, αν και πιστεύουμε ότι η διαχείριση ενός συγκεκριμένου, ιδιαίτερα αγαπητού χαρακτήρα, θα φέρει αντιδράσεις αντίστοιχες με εκείνη του Venom στον πολύπαθο τρίτο «Σπάιντερμαν» του Σαμ Ρέιμι. Είναι κρίμα, πάντως, που τέτοιος δημιουργικός πλούτος στις ιλουστρασιόν σελίδες της Marvel μένει αναξιοποίητος. Είναι κρίμα που οι υπεύθυνοι του franchise επιστρέφουν στη συνταγή που φέρνει ως αποτέλεσμα την ίδια «χρυσή μετριότητα» που έχουμε δει τόσες και τόσες φορές στο πανί. Και είναι κρίμα να βγαίνουμε από την αίθουσα και να αναφωνούμε ολοένα και πιο συχνά «Θεέ του Σινεμά, πόσο κακόγουστο CGI ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε».