Καθαγιασμός

Consecration

Ένα άλλοτε ανερχόμενο αστέρι του τρόμου, ο Κρίστοφερ Σμιθ (Severance, Triangle, Black Death), συνεχίζει να πέφτει, με μια ακόμα κατάθεση κάτω του μετρίου στο είδος του παγανιστικού τρόμου

Συντάκτης: Γιάννης Βασιλείου

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Mε ένα πλούσιο ιστορικό σε μύθους, δοξασίες και ειδωλολατρικές εκδηλώσεις, δεν είναι να απορείς που το είδος του παγανιστικού τρόμου ευδοκιμεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μάλιστα, ο ίδιος ο σκηνοθέτης του «Καθαγιασμού», ο Κρίστοφερ Σμιθ, κατέθεσε μια αξιόλογη προσθήκη στο εν λόγω υποείδος το 2010, με το «Black Death», μια ταινία στην οποία πρωταγωνιστούν οι Έντι Ρεντμέιν, Σον Μπιν και Κάρις Βαν Χούτεν και αναπλάθει τόσο πειστικά το μεσαιωνικό περιβάλλον της, ώστε είναι στιγμές που νιώθεις τη λάσπη (και το αίμα) να φράζουν τον λαιμό και τα ρουθούνια σου.

Από τότε, όμως, έχουν περάσει δεκατρία χρόνια, η έμπνευση μάλλον εγκατέλειψε τον κάποτε ανερχόμενο σκηνοθέτη, ο οποίος βρήκε, όπως πολλοί άλλοι, καταφύγιο στην τηλεόραση και όποτε επιχείρησε κινηματογραφική μυθοπλασία, αυτή αποδείχθηκε κατώτερων των προσδοκιών όχι από τον ίδιο, αλλά και από μια μέση, μικρή (σε διαστάσεις και στοχοθεσία) ταινία του είδους. Στον «Καθαγιασμό» ο Σμιθ βάζει την Τζένα Μαλόουν να ερευνά τον θάνατο του ιερέα αδερφού της σε μια μονή στη Σκωτία. Ο (όποιος) τρόμος αρχικά πηγάζει από τη μορφή της καλόγριας, τόσο λόγω της παραδοσιακού μοτίβου της αντιστροφής στον τρόμο – κάτι αθώο παρουσιάζεται ως πηγή του Κακού- όσο και λόγω του σύνδεσμου της με το στοιχείο της απειλής – εσάς δεν σας έλεγαν όταν ήσασταν παιδιά, ότι αν δεν αδειάσετε το πιάτο σας, θα έρθει να σας φάει η καλόγρια;

Γρήγορα πραγματικός εχθρός αποδεικνύεται η θρησκοληψία και η προκατάληψη – σύνηθες αυτό για έργο του σκηνοθέτη-, γρήγορα ο άνθρωπος αναδεικνύεται σε μεγαλύτερο κτήνος από τις σατανικές υπάρξεις και γρήγορα το ενδιαφέρον χάνεται, λόγω των τετριμμένων ιδεών που ο Σμιθ μεταχειρίζεται για να κερδίσει χρόνο μέχρι την «αποκάλυψη» του μυστηρίου. Βασικά, όλα συμβαίνουν γρήγορα, παρά έναν ρυθμό κινούμενο στο σωστό tempo για παραγωγή ατμόσφαιρας, και όλα παρατίθενται εντελώς σχηματικά. Κρίμα, γιατί έχει μια δυνητικά ενδιαφέρουσα ιδέα για τον «φύλακα άγγελο», η οποία έτσι άμορφα σχηματοποιημένη και υπανάπτυκτη που παρουσιάζεται, δεν αρκεί για να σώσει αυτό το μέτριο φιλμ από την άμεση κινηματογραφική λήθη και την καριέρα του Σμιθ από την καθοδική της πορεία που, δυστυχώς, συνεχίζεται.