Ο Γρήγορος Τσάρλι

Fast Charlie

Ένας εκτελεστής ανακαλύπτει ότι όλοι του οι συνεργάτες είναι νεκροί και βρίσκεται να προσπαθεί να σώσει τη ζωή του και να εκδικηθεί. Θρίλερ της σειράς, αν όχι της ανωνυμίας, από έναν ικανό σκηνοθέτη και έναν σωσίβιο πρωταγωνιστή.

Συντάκτης: Ηλίας Δημόπουλος

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Δεν στοιχειοθετείται στ’ αλήθεια ποτέ πέραν πάσης αμφιβολίας, αλλά είμαστε μερικοί που διατηρούμε αδυναμία προς τον Αυστραλό Φίλιπ Νόις. Ξεκίνησε στο πανάξιο νέο κύμα της χώρας του στα ‘70ς, αλλά δεν ήταν ποτέ Πίτερ Γουίαρ, Μπρους Μπέρεσφορντ, Φρεντ Σκεπίσι, ούτε καν Τεντ Κότσεφ. Έδωσε την ταινία που έφερε την Νικόλ Κίντμαν στο προσκήνιο, πριν την έλευση του Τομ, το «Dead Calm» ήταν καλοφτιαγμένο. Μεταγράφηκε στο Χόλιγουντ όπου σε σειρά ταινιών κυρίως ρεύματος αποδείχθηκε director που έκανε τη δουλειά και έφερνε τα δολάρια. Είχε ένα κυριολεκτικά λαμπρό 2002 όταν με τον «Ήσυχο Αμερικάνο» και το (αυστραλέζικης επιστροφής) «Rabbit-Proof Fence» σημείωσε δύο καλλιτεχνικούς θριάμβους. Δεν έχει σταματήσει να δουλεύει έκτοτε, κατά το πλείστον άσημα.

Το «Fast Charlie» ήθελε στυλίστα. Έναν Τζον Γου, έναν Γουόλτερ Χιλ – του οποίου τα «Bullet to the Head» και «Last Man Standing» αναπολούσα διαρκώς. Στυλίστας εν προκειμένω σημαίνει μεράκι στο γύρισμα κάθε σκηνής, αντοχή στην σεναριακή έλλειψη χαρακτήρα, εξυπηρέτηση του είδους καθαρά σκηνοθετικά. Στα πρώτα 40 περίπου λεπτά εδώ, η ταινία είναι τέτοιας παρατακτικής προχειρότητας, τόσης αδιαφορίας προς ένα σασπένς (δηλαδή μια εμπλοκή του θεατή), που τρίβεις τα μάτια σου. Ή τα αφήνεις ήσυχα να κλείσουν τις πύλες προς τις αισθήσεις σου.

Όσο προχωρά, και η πλοκή συγκεντρώνεται σε ένα θέμα (+1, βάζει και ρομάντζο), όταν δηλαδή το έργο αποκτά την εμμονή του genre, αρχίζει να βλέπεται. Υπάρχει και μια καλή σκηνή – σε όλο το έργο. Θα την βρείτε μόνοι σας, όσοι τουλάχιστον έχετε την παρρησία πληρωμής εισιτηρίου. Και πάλι ένας ντε Πάλμα θα έσκουζε «γιατί δεν την κρατάς παραπάνω, γιατί δεν κάνεις κοντινό σε μια στάλα αίμα, γιατί δεν μας χαρίζεις λίγη παλιομοδίτικη αγωνία!», ναι όλα αυτά ο Ντε Πάλμα θα τα έλεγε.

Ο Μπρόσναν, παρότι αρκετά βαριεστημένος ώστε να του φεύγει λίγο ακόμα και η προφορά, είναι τόσο φάτσα που έχουμε ήδη αγοράσει από τους τίτλους. Δεν κάνει και πολλά, βέβαια. Αλλά αρκεί ο φόρος τιμής του στον Τζίμι Κάαν, στον τελευταίο του ρόλο. Το βλέμμα του σε μια σκηνή είναι αποχαιρετισμός που βαραίνει στην διάλεκτο της λέσχης των χαμένων σινεφίλ.

Είναι άλλωστε οι μόνοι που θα καταλάβουν ότι και το 1μισι αστεράκι φωτίζει ενίοτε όσο ακριβώς χρειάζεται.