Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να επιτεθεί κάποιος στο «Κόλπο Γκρόσο», μια φαρσοκωμωδία τίμιων προθέσεων και περιορισμένων δυνατοτήτων που εξαντλείται σχεδόν στην απλή ιδέα της. Ένας κακομοίρης που εδώ και χρόνια έχει ερωμένη αλλά δε μπορεί να χωρίσει λόγω έλλειψης χρημάτων, κάνει συνέχεια φάρσες στους φίλους του μέχρι τη στιγμή που θα πέσει θύμα. Νομίζει ότι κέρδισε τον πρώτο αριθμό του λαχείου και φεύγει τρέχοντας, αρπάζει την ερωμένη του και την οικογένειά της και φεύγουν για διακοπές. Στην πορεία η φάρσα του αποκαλύπτεται και αυτός εξακολουθεί να εφευρίσκει πατέντες ώστε να μην αντιληφθεί η οικογένεια πως είναι κατά φαντασίαν πλούσιος – ο αυθεντικός ιταλικός τίτλος.
Οι ήρωες της ταινίας είναι φωνακλάδες και αμμόρφωτοι ως επί το πλείστον και η ταινία τσουλάει βάζοντάς τους να μαλώνουν, να τα βρίσκουν και να ξαναμαλώνουν, σαν μια διαφήμιση του ιταλικού ταμπεραμέντου. Οι ομοιότητες με αντίστοιχες ελληνικές κωμωδίες, παλιές και καινούργιες είναι προφανείς και φυσικά είναι και ο λόγος που βλέπουμε την ταινία στα μέρη μας, πάνω σε μια λογική καλοκαιράκι-θερινό-μειωμένες προσδοκίες.
