2 Οκτωβρίου 1973. 11ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νέας Υόρκης.
Προβάλλονται, για πρώτη φορά, οι Κακόφημοι Δρόμοι του Μάρτιν Σκορσέζε. Είναι η άνοιξη μιας νέας εποχής. Θυμάστε πώς αρχίζει η ταινία;
Ο Χάρβεϊ Καϊτέλ ξυπνάει. Σηκώνεται από το κρεβάτι, κάνει τρία βήματα μέχρι τον καθρέφτη. Κοιτάζεται. Φοράει λευκό φανελάκι. Αναστενάζει. Στον τοίχο μόνο ένας σταυρός. Από τις γρίλιες μπαίνει ψυχρό μπλε φως. Ακούγεται η σειρήνα κάποιου περιπολικού ή ασθενοφόρου. Ο Καϊτέλ ξαναπέφτει στο κρεβάτι. Η μουσική ξεχύνεται δυνατά. Από παντού. Είναι το «Βe My Βaby» των Ronettes.
Τίτλοι και τραγούδι.
«Τhe night we met / Ι knew Ι needed you so / And if Ι ever had the chance / Ι d never let you go/ So wont you say you love me / Ill make you so proud of me/ We ll make em turn their heads/ Every place we go /
So wont you please / Be my, be my baby/ Be my little baby / My one and only / Say youll be my darling / Be my, be my baby/ Ill make you happy, baby / just wait and see / For every kiss you give me / Ill give you three».
25 Φεβρουαρίου 2007. 79η απονομή των βραβείων Οσκαρ.
Ο Μάρτιν Σκορσέζε ανεβαίνει στη σκηνή και παίρνει το Οσκαρ σκηνοθεσίας. Το «Βe My Βaby» θα έπρεπε να ακουστεί αυτομάτως από όλα τα μεγάφωνα του Kodak Theatre – η άνοιξη της νέας εποχής έβρισκε επιτέλους τη δικαίωσή της.
Η στιγμή όμως ξεπερνούσε τη δικαίωση της οσκαρολατρείας, των δημοσίων σχέσεων και της λάμψης και αναδεικνυόταν σε μια απόλυτη υπεροχή νίκης- από καιρό απαραίτητης και φαινομενικά ανέφικτης. Ηταν η απόδειξη του αυτονόητου που είχε καθυστερήσει τρεις δεκαετίες: «the night we met and Ι knew Ι needed you so».
Το ίδιο το «Βe My Βaby» (που θα ήθελα να παίζει όση ώρα ο Σκορσέζε ευχαριστούσε φίλους και συνεργάτες) θα έμοιαζε ξαφνικά απίστευτα οικείο και ταιριαστό. Σαν την υπόσχεση που πραγματοποιήθηκε: «if Ι ever had the chance, Ι d never let you go».
Καθώς ο Σκορσέζε αποχωρούσε από τη σκηνή σαν ένα κινούμενο χαμόγελο ικανοποίησης, το «Βe My Βaby» θα ακουγόταν ως επίκληση υψηλών αισθητικών κινδύνων: Το σινεμά που αγαπήσαμε μπορεί, και επισήμως πια, να βγάζει τη γλώσσα σε όσους το αμφισβητούν.
Σημείωση (άσχετη με τη σκορσεζική βράβευση). Εμείς, εδώ στο γραφείο του περιοδικού μας, το ακούμε κάθε μέρα το «Βe My Βaby». Είναι μια μόνιμη υπόσχεση αυθάδειας. Θα είχε πολύ πλάκα να μας έβλεπε κανείς: Νέα πρόσωπα και νέες υπογραφές, νέα κείμενα, νέες λέξεις, νέες γλώσσες, νέες εικόνες. Το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ αλλάζει μέσα σε μια διαρκή φασαρία ιδεών και αισθήσεων. Μέχρι τις 19 Απριλίου, που θα κυκλοφορήσει το νέο, αλλαγμένο περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ, σας παρακαλώ να ακούσετε πολλές φορές το «Βe My Βaby». Συνεχίζουμε κι εμείς να το ακούμε, πιστεύοντας και συνυπογράφοντας την κάθε του λέξη. «Ιll make you happy, baby, just wait and see».
