H πρόβα των πιθανότερων μονομάχων των Οσκαρ ξεκινάει από εδώ, με μια σειρά σκληρών αναμετρήσεων εν είδει… τρέιλερ για την απονομή του επόμενου μήνα!
Από την Πόλυ Λυκούργου
Πέδρο Αλμοδόβαρ – Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ξενόγλωσση Ταινία)
Γύρνα Πίσω προσκαλεί ο ένας. Να χαθούμε στο Λαβύρινθο Του Πάνα μας καλεί ο άλλος. Και οι δύο προκαλούν. Δύο παραμυθάδες – τόσο διαφορετικοί στη φόρμα, τόσο ισότιμα ικανοί απέναντι στο ερέθισμα της συλλογικής ευαισθησίας. Ο Αλμοδόβαρ υποτάσσει τον σήμα-κατατεθέν σουρεαλιστικά νευρωτικό κόσμο των γυναικών του σ’ ένα ολόδικό του ρεαλισμό, όπου οι μεσογειακές παθιάρες ηρωίδες του είναι δυνατές και ένοχες συνάμα. Ο Ντελ Τόρο αφήνει τους σκοτεινούς κόσμους των ταινιών τρόμου για να πέσει με αυτοθυσία στα ακόμα πιο ζοφερά λαγούμια της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Με μόνο λάβαρό του την παιδική πίστη στο όνειρο, παίρνει το προβάδισμα από τον πρόσφατα βραβευμένο Πέδρο. Θα πανηγυρίσουμε, όμως, στο άνοιγμα του φακέλου που κρύβει οποιοδήποτε από αυτά τα δύο ονόματα…
Ελεν Μίρεν – Μέριλ Στριπ (Α Γυναικείος Ρόλος)
Δύο βασίλισσες μονομαχούν. Η Στριπ φέρνει στο Ο Διάβολος Φοράει Prada το κύρος των δεκατριών υποψηφιοτήτων της (δύο φορές έφυγε με το «στέμμα»). Η Μίρεν, αν και με δύο μόνο υποψηφιότητες στο βιογραφικό της, είναι αναμφισβήτητα η… Βασίλισσα για φέτος. Ο θρίαμβος στο φεστιβάλ Βενετίας ήταν απλά η αρχή για το δωρικό πορτρέτο της Ελισάβετ της Β* από την Ελεν Μίρεν. Οι κριτικοί της Νέα Υόρκης, της Βοστόνης, του Σαν Φρανσίσκο, του Λος Αντζελες, αλλά και του National Board of Review έχουν ήδη υποβάλει τα σέβη τους, εξαφανίζοντας σχεδόν το σασπένς για τον α* γυναικείο ρόλο.
Πίτερ Μόργκαν / η βασίλισσα – Γκιγιέρμο Αριάγα / babel (Πρωτότυπο Σενάριο)
Δύσκολη μάχη. Από τη μία το σύνθετο, πολυεπίπεδο, έξυπνα οικουμενικό σενάριο του Αριάγα. Από την άλλη το λιτό, απέριττο, αλλά καθόλου απλό τόλμημα του Μόργκαν. Από τη μία το φετινό… κοινωνικό μήνυμα, από την άλλη το ειδικό βάρος της «αληθινής ιστορίας». Ο Μόργκαν προηγείται στην κούρσα με τη φόρα που πήρε η Βασίλισσα ήδη από το φεστιβάλ Βενετίας. Ο Αριάγα έχει το πλεονέκτημα της ολοένα αυξανόμενης απήχησης του Babel, καθώς και ενός στιβαρού βιογραφικού: Χρυσός Φοίνικας Σεναρίου (Οι Τρεις Ταφές Του Μελκιάδες Εστράδα), Independent Spirit (21 Γραμμάρια), καθώς και τρία φεστιβαλικά βραβεία για τις Χαμένες Αγάπες.
Αυτοκίνητα – Happyfeet (Ταινία Κινουμένων Σχεδίων)
Δεν είναι δύσκολο να διαλέξεις ανάμεσα στην vintage αθωότητα της Pixar- σε μία από τις σπάνιες συναισθηματικές εξάρσεις της φιλμογραφίας της- και στην καλογυαλισμένη all fun εμπειρία της Warner. Η ιστορία των Οσκαρ στην κατηγορία του καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων, πάντως, έχει αποδείξει πως μετράει πρωτίστως το box office. Ετσι τα αυτοκίνητα μάλλον θα φάνε τη σκόνη των χρυσοφόρων πιγκουϊνων, περιμένοντας μέχρι την τελευταία στιγμή μήπως το φανάρι από πορτοκαλί γίνει πράσινο…
Κλιντ Ιστγουντ – Μάρτιν Σκορσέζε (Σκηνοθεσία)
Μέχρι τα βραβεία των κριτικών, όλα καλά… Οταν όμως ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες των Χρυσών Σφαιρών, ο Μάρτιν άρχισε να ιδρώνει: μήπως η πραγματική μονομαχία φέτος είναι ανάμεσα στον Κλιντ και… τον Κλιντ; Τι να πει κανείς για το ρεκόρ γκίνιας του Σκορσέζε; Πέντε υποψηφιότητες για Οσκαρ σκηνοθεσίας (που θα γίνουν έξι με τον Πληροφοριοδότη), δύο ακόμα για διασκευασμένο σενάριο, κανένα χρυσό αγαλματάκι στο ράφι του νεοϋορκέζικου γραφείου. Και από την άλλη o Ιστγουντ έχει να επιδείξει οχτώ συνολικά υποψηφιότητες, τρεις για το Οσκαρ σκηνοθεσίας, δύο εκ των οποίων νικηφόρες. Δεν έχουμε… Πληροφοριοδότη μέσα στην Ακαδημία, αλλά δύο είναι τα ενδεχόμενα: είτε να ντραπούν να μην το δώσουν στον Σκόρσεζε και φέτος είτε να μείνει ο Μάρτιν να στέλνει Γράμματα Από Το Ιβο Τζίμα…
