Πώς γεννιούνται, αλήθεια, όλες αυτές οι καταπληκτικές ιδέες που θαυμάζουμε στις μεγάλες ταινίες του Χόλιγουντ; Αγνωσται αι βουλαί των μεγαλοφυϊών… τουλάχιστον ως σήμερα. Γιατί η ατζέντα που έχασε ένας απρόσεκτος μεγαλοπαραγωγός -και ανακαλύψαμε εμείς- μας αποκαλύπτει τα τρομερά κι επτασφράγιστα μυστικά του επαγγέλματος!
Από τον Δημήτρη Βανέλλη / Εικονογράφηση: Σπύρος Δερβενιώτης
Και φέτος, το ΣΙΝΕΜΑ παρακολούθησε το φεστιβάλ του Σάντανς. Οπως κάθε χρόνο, όταν τα βράδια σταματούσαν οι προβολές, οι αποκαμωμένοι συντάκτες μας κατέφευγαν σε συμπαθές μπαράκι για να ισορροπήσουν με λίγο (λέμε τώρα) αλκοόλ το κινηματογραφικό overdose των τελευταίων ωρών. Εκεί έβλεπαν να πίνει, καθισμένος στο ίδιο πάντοτε σκαμπό, ένας καμπούρης, ρακένδυτος, γερασμένος ανθρωπάκος. Τον πρόσεξαν, επειδή το ίδιο αυτό εξαθλιωμένο άτομο είχε τραβήξει ήδη την προσοχή τους μέσα στις αίθουσες προβολών. Για να είμαστε ακριβείς, δεν έχανε σχεδόν καμιά ταινία και μάλιστα κρατούσε επιμελώς σημειώσεις. Συζήτησαν για λίγο το παράδοξο αυτό και δεν ασχολήθηκαν άλλο, διότι ως γνωστόν οι συντάκτες μας δεν είναι κουτσομπόληδες (απλώς αποφάσισαν όταν γυρίσουν στην Ελλάδα να πουλήσουν το θέμα -με τις σχετικές φωτογραφίες- στην Asspresso, η οποία είναι αρμοδιότερη για τη διερεύνηση του κοινωνικού φαινομένου ενός κλοσάρ- σινεφίλ).
Το πράγμα θα έμενε εκεί αν, το τελευταίο βράδυ, ο άγνωστος δεν τύχαινε να χάσει το σημειωματάριo του. Το βρήκαν οι δικοί μας καθώς έφευγαν, πεσμένο κάτω από το κλασικό του σκαμπό. Ηταν ένα πολυτελέστατο, τελευταίου τύπου filofax, με συνδυασμό ημερολογίου και πρόχειρων σημειώσεων! Από αυτό μάθαμε ότι επρόκειτο για έναν έξοχα μεταμφιεσμένο (σιγά το δύσκολο, όλοι οι σούπερ εφετζήδες δικοί τους είναι) σούπερ παραγωγό του Χόλιγουντ, του οποίου την ταυτότητα θα θέλαμε να κρατήσουμε μυστική για ευνόητους λόγους (αποφυγή μηνύσεων, περαιτέρω εκβιασμούς από πλευράς μας κ.λπ.). Το filofax του έπεσε διότι, από υπερβάλλοντα ζήλο, οι εφετζήδες που λέγαμε είχαν φροντίσει να του φτιάξουν και μερικές τρύπιες τσέπες, ώστε να μοιάζει όσο το δυνατόν με άστεγο αλκοολικό και όχι με μεγαλοπαραγωγό. Προφανώς κατέγραφε ινκόγκνιτο όποιον από τους ανεξάρτητους δημιουργούς τον ενδιέφερε, για να τον πάρει μετά -με αποκλειστικό συμβόλαιο- στην εταιρεία του (πρακτική, ως γνωστόν, διόλου ασυνήθιστη). Κατ αποκλειστικότητα σήμερα δημοσιεύουμε αποσπάσματα των σημειώσεων της περίφημης ατζέντας, που αφορούν σε γενικότερα σχέδια και projects. Αν ο «Μr. Βig» δεν θέλει να προχωρήσουμε σε περαιτέρω δημοσιεύσεις, ξέρει πού θα μας βρει για να τα συζητήσουμε…
Από το μέρος με τίτλο «Γενικές σκέψεις»
Το μέλλον βρίσκεται στις δοκιμασμένες συνταγές. Ολες αυτές οι «πρωτοτυπίες» είναι μεγάλο ρίσκο. Αν πάνε άπατες θα χάσουμε τα λεφτά μας! Οπότε… σίκουελ, πρίκουελ και άλλα ενδιάμεσα-κουελ, διασκευές μπεστ σέλερ βιβλίων, ευφάνταστα cross over και, κυρίως, κόμικς, που είναι και μόδα. Σίγουρα πράγματα!
Υ.Γ. Δεν λέω, μπορεί πού και πού να εγκρίνουμε και καμιά πρωτότυπη ιδέα. Να, ας πούμε, τις προάλλες νεαρός ταλαντούχος σεναριογράφος μου πρότεινε την ιστορία ενός φτωχού νέου (απ αυτούς τους σκούρους, τους ισπανόφωνους, ξέρετε), που ερωτεύεται λεπτή, ξανθιά και πλούσια γκόμενα, κόρη επιχειρηματία, από το Μπέβερλι Χιλς. Τελικά, παρά τις αντιξοότητες (π.χ. δεν τον θέλουν οι γονείς της), ο έρωτάς τους υπερνικά όλα τα εμπόδια. Φοβερό, ε;
Τώρα, να πω την αλήθεια, κάτι μου θύμιζε αμυδρά όλο αυτό. Το είπα λοιπόν στον επίδοξο σεναριογράφο κι εκείνος -ιδιοφυϊα ο τύπος- μου λέει: «Εχετε κάποιο δίκιο. Ισως κάτι να θυμίζει… Αχ αυτές οι ακαθόριστες επιρροές που όλοι μας, άθελά μας, δεχόμαστε…» και το ξαναπαίρνει σπίτι για το γουίκ εντ και πρωί πρωί τη Δευτέρα μου το ξαναφέρνει με φοβερές προσθήκες: Βάζει πράσινους εξωγήινους, μισούς ιγκουάνα, μισούς ορκωτούς λογιστές, να εισβάλουν στη βίλα των πλούσιων γονιών και να τους πείθουν τελικά να εγκρίνουν τον αταίριαστο έρωτα, γιατί αυτοί (οι εξωγήινοι) καταλαβαίνουν από τέτοιους έρωτες- κι οι ίδιοι άλλωστε καρποί ενός τέτοιου έρωτα είναι, όπως αποκαλύπτεται με τρόπο συγκλονιστικό στο τέλος. Ιδιοφυϊα ο τύπος, σας λέω…
Από το κεφάλαιο «Τρέχοντα θέματα: Gay films»
Ποτέ δεν περίμενα τέτοια επιτυχία από γκέι ταινία σαν το Βrοkeback Mountain. Τελικά, το θέμα πουλάει. Για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε… Σημείωσα μια σειρά από ιδέες – παραλλαγές. Θα τις δείξω στα κοπάδια των σεναριογράφων, των ειδικών στα target group και των executives που διαθέτω, να δούμε τι θα βγει. Το πράγμα πάντως έχει ψωμί. (Εγώ πάντως δεν μπορώ να το χωνέψω. Ακούς εκεί γκέι καουμπόι.. Σε λίγο θα τους δείξουν να πηδάνε και γελάδια…).
– Μια άγνωστη πτυχή της πολυτάραχης ζωής του Λόρενς της Αραβίας, που χάνεται στην έρημο και τα φτιάχνει μ έναν Βεδουίνο, ο οποίος, μάλιστα, για χάρη του χωρίζει από την αγαπημένη του καμήλα.
Ρost It 1: Να συνεννοηθώ με τυχόν επιζώντες συγγενείς για τα δικαιώματα.
Ρost It 2: Ρε, λες να χουμε πάλι τίποτα αντιδράσεις από φανατικούς Μουτζαχεντίν; Χτες έμαθα ότι οι Βεδουίνοι είναι Μουσουλμάνοι!
– Μια γκέι ιστορία αγάπης στον Τιτανικό. Ενας ανώτερος αξιωματικός του πλοίου ερωτεύεται φτωχό μετανάστη που ταξιδεύει στο δεύτερο αμπάρι και τον βολεύει στην καμπίνα του. Φυσικά υπάρχει το απαραίτητο συγκινητικό τέλος: Ο Τιτανικός βυθίζεται, ο μετανάστης πνίγεται και ο πρώην αξιωματικός αφηγείται την ιστορία 20 χρόνια μετά, στο Μαϊάμι, ως πετυχημένο τραβεστί.
Ρost It: 4 μ.μ.: Meeting με τον Τζιμ Κάμερον για βολιδοσκόπηση. Θα δεχτεί όμως να γυρίσει την ταινία ή θα βαριέται πάλι; Λύση ανάγκης, ο Τζον Κάμερον Μίτσελ. Και «το χει» το θέμα και τίποτα εισιτηριάκια παραπάνω θα τσιμπήσουμε από τη συνωνυμία…
– Η Σιγκούρνι Γουίβερ ξεμένει μόνη σε διαστημόπλοιο. Μόνη; Οχι ακριβώς. Ενα θηλυκό Αλιεν καραδοκεί στα αμπάρια. Σύντομα όμως και οι δύο αντιλαμβάνονται ότι για να επιβιώσουν στο αφιλόξενο διάστημα χρειάζονται η μία την άλλη. Η στενή συνεργασία φέρνει κι άλλα… Σύντομα μια παθιασμένη λεσβιακή σχέση αναπτύσσεται ανάμεσά τους. Πιθανός τίτλος: Alien 5: Dykes From Outer Space.
Post It: Να κλείσω ραντεβού με έναν ειδικό στα σπέσιαλ εφέ κι έναν πλαστικό. Οχι για το Αλιεν, αυτά είναι λυμένα θέματα. Να μου πει αν μπορεί να κάνει τίποτα να ξανανιώσει η Σιγκούρνι μ ενδιαφέρει.
Σημείωση: Και μια που λέμε για Τιτανικό… Πολύ καλά πήγε η πρώτη ταινία με τον ΝτιΚάπριο. Μήπως έφτασε η εποχή για ένα Νο 2; Με happy end αυτή τη φορά, γιατί αυτά θέλει ο κόσμος, αλλά και για να διαφοροποιηθούμε από την πρώτη. Να, ας πούμε, μετά από υπερπροσπάθεια, οι Αμερικανοί κατορθώνουν να ανελκύσουν το βυθισμένο υπερωκεάνιο, το φτιάχνουν, το αναπαλαιώνουν και το βάζουν να κάνει το ίδιο παρθενικό ταξίδι, που τότε είχε μείνει μισό (αν τα βρούμε στα λεφτά, ίσως να ταξιδεύει και πάλι ο ΝτιΚάπριο, ως σύγχρονος απόγονος του παλιού επιβάτη). Λοιπόν, το πλοίο ταξιδεύει ξανά, έρωτες, μίση, πάθη, όλα τα σχετικά… και ξαφνικά ένα πελώριο παγόβουνο ξεπροβάλλει και πάλι μπροστά τους. Οπως παλιά! Πανικός, εντυπωσιακές σκηνές, άνθρωποι πέφτουν στη θάλασσα για να γλιτώσουν από την επικείμενη σύγκρουση, χαμός… Και το happy end; Απλούστατα: η σύγκρουση δεν γίνεται. Λίγα λεπτά πριν, το παγόβουνο αρχίζει να λιώνει λόγω του φαινόμενου του θερμοκηπίου, γίνεται λεπτό, ο Τιτανικός περνά από μέσα του σπάζοντάς το και βγαίνει αλώβητος από την άλλη πλευρά. Γαμάτο, ε; (Πού τα σκέφτομαι, ο πούστης! Αλλά αν δεν τα σκεφτόμουν, πώς θα ήμουν σούπερ παραγωγός;)
Από το κεφάλαιο «Τρέχοντα θέματα: Κόμικς»
Μεγάλο σουξέ κάνουν τον τελευταίο καιρό οι ταινίες που βασίζονται στα κόμικς. Εχουν ξεθάψει τους πιο απίθανους υπερήρωες. Εχει ψωμί το πράγμα. Να δείτε, πώς τον λέγανε αυτόν τον ήρωα που γούσταρα μικρός και που κανείς δεν έχει ανακαλύψει ακόμα; Α, ναι! «Τhe Incredible Barboun Μan». Μια σπαρακτική ιστορία για έναν έφηβο που τρώει μολυσμένο από πυρηνικά απόβλητα μπαρμπούνι και έκτοτε, κάθε φορά που οργίζεται, μεταμορφώνεται σε γιγάντιο μπαρμπούνι. Τώρα αυτό δεν του χρησιμεύει και πολύ όταν αντιμετωπίζει κακούς (ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, γι αυτό να μην γνώρισε ποτέ μεγάλη επιτυχία). Μια φορά μάλιστα κινδύνεψε να πεθάνει από ασφυξία και μια άλλη να τον τηγανίσουν – πλην όμως, όταν η σύγκρουση λαμβάνει χώρα στο νερό, τα πλεονεκτήματά του είναι προφανή. Πάντως καιρός να ξεκινάμε την παραγωγή, πριν θυμηθεί κανείς άλλος την ύπαρξή του.
Αλλά και τα crossover φοριούνται πολύ τελευταία. Ιδέες που μου έχουν ήδη προταθεί: Judge Dredd Vs Μικρή Λουλού, Batman Εναντίον Batman (αισθηματικό – κοινωνικό δράμα στα πρότυπα του Κράμερ εναντίον Κράμερ), Ο Corto Malteze Αγαπά Τον Γκούφι (συνδυασμός κόμικς crossover με gay film που λέγαμε πριν).
Ρost It: Να κλείσω meetings με ανθρώπους των κόμικς για «αγορά» ηρώων.
Διάφορα
– Να υπενθυμίσω στη γραμματέα μου να μου θυμίσει ότι 9.18 με 9.43 μ.μ πρέπει να χαλαρώσω στο τζακούζι μου.
– Να ανανεώσω τις προμήθειες σε κόκα. Αμέσως μετά τη δουλειά έχω κλείσει δείπνο και μετά clubbing μέχρι το πρωί με εκείνη τη δίμετρη ξανθιά Νορβηγίδα που θα παίξει την κ. Ντέιζι στο ριμέικ του Σοφέρ Της Κυρίας Ντέιζι που ετοιμάζουμε.
– Παρασκευή, 9 μ.μ.: Ραντεβού με την Κοντολίζα, μήπως χρηματοδοτήσει καμιά ταινία με Αμερικανούς ήρωες και κακούς Ιρανικούς… εεε… όχι, Ιρακινούς, δεν θυμάμαι, τα μπερδεύω αυτά. Και να μελετήσω και τα γκάλοπ. Αν η πλειοψηφία του κόσμου είναι ακόμα εναντίον της ανάμειξής μας στο Ιράν (ή Ιράκ, γαμώτο, τα μπερδεύω σας είπα), να κάνουμε ταυτόχρονα και μια αντιαμερικάνικη ταινία, σαν το Syriana ας πούμε, να τσιμπήσουμε και κανά Οσκαράκι.
– Να συναντηθώ μ αυτόν τον Ελληνα σεναριογράφο, που λέει ότι τα έθνικ θέματα είναι πολύ της μόδας (δένει με το να είσαι και κόντρα στην παγκοσμιοποίηση άλλωστε). Μου έχει προτείνει μια παραλλαγή κινηματογραφικής επιτυχίας, που δεν πολυκατάλαβα ομολογώ. Πάντως διαδραματίζεται στην Ελλάδα και μιλά για την αντίσταση της ελληνικής λαϊκής μουσικής ενάντια στους ξενόφερτους ήχους. Πιστεύει ότι θα κάνει εκατομμύρια εισιτήρια στην Ευρώπη και στον Τρίτο Κόσμο. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά στο τέλος, χιλιάδες άνθρωποι που θα φοράνε πανομοιότυπα κοστουμάκια, ομοιόμορφες μάσκες κάποιου ντόπιου λαϊκού μουσικού με μουστακάκι, κρατώντας μπαγλαμαδάκια και κραυγάζοντας «Αλααααα», καταλαμβάνουν το Μέγαρο Μουσικής. Τίτλος που προτείνει: Ζ For Zambeta.
