Ιδιαίτερα εύστοχη ήταν η φετινή βράβευση του Αλτμαν με Οσκαρ για το σύνολο της καριέρας του. Εκεί ο σκηνοθέτης έσπασε τη σιωπή για το ευαίσθητο ζήτημα της μεταμόσχευσης καρδιάς, στην οποία είχε υποβληθεί προ δεκαετίας.
«Ο κύριος και η κυρία Σμιθ παντρεύονται, έχουν προβλήματα, ξανασμίγουν και ζουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Τέλος της ταινίας. Δύο εβδομάδες μετά, εκείνος τη σκοτώνει και ταϊζει με το πτώμα την γκόμενά του, που πεθαίνει από δηλητηρίαση. Ο άντρας της τελευταίας διώκεται για το έγκλημα και καταλήγει στην ηλεκτρική καρέκλα. Αλλά αυτή ήταν η μικρή μας ιστορία με το ευτυχισμένο τέλος. Τι είναι τέλος; Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Το μόνο τέλος είναι ο θάνατος». Πολύ πριν φύγει τον Νοέμβριο από κοντά μας, ο Ρόμπερτ Αλτμαν είχε συμβάλει στον θάνατο των ψευδαισθήσεων από την εποχή του M.A.S.H., για το οποίο θα δήλωνε ότι «δεν το διένειμε η 20th Century Fox, απλώς της διέφυγε»! Τα ίδια και όταν αποφάσιζε να καταπιαστεί… με τον Ποπάι, να αποδομήσει αρχετυπικούς αμερικανικούς μύθους όπως ο Μπάφαλο Μπιλ και φυσικά να διαλύσει αλλεπάλληλες φορές το american dream μέσα από το καλειδοσκόπιό του. Η εκ των υστέρων μυθοποίησή του μοιάζει περιττή λοιπόν, εκτός ίσως από τα λόγια του σεναριογράφου Τζούλιαν Φέλοουζ, «ήταν μια δύναμη της φύσης», που θα παρασέρνει κατά καιρούς τις δεκάδες των επιγόνων του.
Κ. Σ.
