47ο Διεθνές Φεστιβάλ κινηματογράφου θεσσαλονίκης
super size me
Πνεύμα γιγαντισμού και υπερβολικός αριθμός ταινιών, εξαντλητική γενναιοδωρία σε βραβεύσεις, πλήθος εκδηλώσεων που απαιτούσαν υπερφυσικές δυνάμεις για να τις παρακολουθήσει κανείς όλες, αλλά και ένα φεστιβάλ το οποίο, πίσω από τις έκδηλες φιλοδοξίες και τις πάμπολλες μεγαλομανίες του, αποκάλυπτε για δέκα μέρες ένα φιλόξενο και γνήσια κινηματογραφόφιλο εαυτό.
Από τους Ορέστη Ανδρεαδάκη, Λουκά Κατσίκα, Μανώλη Κρανάκη, Πόλυ Λυκούργου, Χρήστο Μήτση, Ιωάννα Παπαγεωργίου, Κωνσταντίνο Σαμαρά
κρατικά βραβεία ποιότητας
Ας ξεκινήσουμε από τα κοινώς παραδεκτά: Αναμφισβήτητα το Eduart ήταν ταινία (γιατί στο ελληνικό τμήμα, για άλλη μια φορά, είδαμε πολλές… που δεν ήταν). Είχε στιβαρή ιστορία, σκηνοθετικό βλέμμα, ένα ηλεκτρισμένο πρωταγωνιστή και πλοκή με αρχή- μέση- τέλος. Ισως, λοιπόν, η υπερίσχυσή της στα Κρατικά Βραβεία να ήταν εύλογη. Η καταλυτική της κυριαρχία όμως με εννιά συνολικά βραβεία θύμισε τη γνωστή τακτική της κριτικής επιτροπής που μοιάζει ανεξέλεγκτη και κάπως… εύκολη. Γιατί ανεξάρτητα από προσωπικό γούστο ή ιδεολογικές διαφορές με θέματα και χειρισμούς, υπήρχαν κι άλλοι που άξιζαν μία ψύχραιμη κρίση και επιβράβευση. Τόσο αδιάφορο βρήκε η επιτροπή το Ροζ του Αλέξανδρου ΒούλγαρηΨυχή Στο Στόμα του Γιάννη Οικονομίδη; Το δικαίωμα να μην αρέσουν οι ταινίες είναι ακλόνητο, το ότι αγνοήθηκαν όμως οι επί μέρους τους αρετές (ποιος δεν υποκλίθηκε μπροστά στον Ερρίκο Λίτση για παράδειγμα;) απογοητευτικό, αν όχι ύποπτο. Χαιρόμαστε για την επιβράβευση του τρυφερού βλέμματος του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, της ιδέας του Κίμωνα Τσακίρη στο Sugartown, αλλά και της αξίας του Χρήστου Στέργιογλου, καθώς και οι τρεις μοιάζουν να έχουν πολλά ακόμα να δώσουν.
video masterpieces
Αναμφίβολα τα πιο πρωτότυπα έργα του φεστιβάλ ήταν τα δυο video art της Ιβ Σάσμαν Η Αρπαγή Των Σαβίνων και 89 Δευτερόλεπτα Στο Αλκαζάρ. Το πρώτο, μια βίντεο-όπερα 80 λεπτών εμπνευσμένη από τη μυθική αρπαγή των Σαβίνων, παρουσιάστηκε στο κατάμεστο Ολύμπιον. Το δεύτερο, ένα 10λεπτο οπτικό σχόλιο-ανάπλαση του πίνακα του Βελάσκεθ «Las Μeninas», δεν προωθήθηκε όσο του άξιζε μολονότι έπαιζε όλη μέρα σε μια προβολή-λούπα στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στις αποθήκες του λιμανιού: Μόνο 70 φεστιβαλιστές την ημέρα (από τους 3.000 που περνούσαν από τις Αποθήκες) έμπαιναν στην προβολή μέχρι την Παρασκευή 24/11 που κάηκε (!!!) η λάμπα του προτζέκτορα. Οι προβολές πάντως θα συνεχίζονται μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου. Οπότε, Θεσσαλονικείς σπεύσατε!
σέρφινγκ στο ψηφιακό κύμα
Εντεκα συμμετοχές, κάποιες με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις «κανονικές» ελληνικές ταινίες, σκηνοθέτες για τους οποίους θα μιλήσουμε πιθανότατα στο μέλλον, δημιουργίες όπως τα Ονειρα Θερινής Επαρχίας, που έκλεψε το φετινό βραβείο κοινού ή το Land Of Nod, που κέρδισε δικαιολογημένα επευφημίες δίπλα στο πρώτο έπαθλο της διοργάνωσης, ενθουσιασμός για ένα σινεμά που ενδέχεται να αλλάξει τα πάντα. Ολα αυτά στο Digital Wave, ένα φεστιβαλικό τμήμα για το οποίο ό,τι θετικό και αν γράφτηκε ή ακούστηκε ήταν σωστό. Καλή αρχή, καλή συνέχεια…
ουκ εν τω πολλώ…
Ακόμα και ο πιο ορκισμένος σινεφίλ θα μπορούσε να δει (με μέσο όρο πέντε ταινιών την ημέρα) μόλις 50 από τις σχεδόν 300 ταινίες του φεστιβάλ. Περίπου 240 ξένες (σε όλα τα προγράμματα και τα αφιερώματα), 73 ελληνικές (μαζί με το Digital Wave και τα αφιερώματα), 520 προβολές, ένας κατάλογος – εγκυκλοπαίδεια: και αν αυτά αποδεικνύουν πως η ποσότητα μετράει, μέσα στον ορυμαγδό χάθηκαν πολλά πράγματα ενδιαφέροντος (όπως το αφιέρωμα στον Νέο Κινέζικο Κινηματογράφο) και φυσικά η υπομονή θεατών και φίλων του φεστιβάλ. Αν και δημιουργείται δέος μπροστά σε ένα τόσο πλούσιο πρόγραμμα, τελικά το ίδιο καταλήγει να προδίδει αγωνία και έλλειψη στόχου. Αυτό που μετράει είναι η ποιότητα.
less is more…
Κάθε χρόνο, το Διεθνές Διαγωνιστικό στο σύνολό του αποδεικνύεται λιγότερο ενδιαφέρον από όσα θαυμαστά μπορείς να ανακαλύψεις στα παράλληλα προγράμματα. Η ανάγκη, αφενός, να παρουσιαστούν περισσότερες διεθνείς πρεμιέρες (και δη φιλμ που δεν έχουν βραβευθεί σε άλλα φεστιβάλ) και αφετέρου, να αντιπροσωπευτεί ο κινηματογράφος πολλών διαφορετικών χωρών λειτουργεί σαφώς περιοριστικά. Η Θεσσαλονίκη αντιμετωπίζει μια επιπλέον τροχοπέδη: στο πρόγραμμά της μπορούν να συμμετάσχουν μόνο πρώτες ή δεύτερες ταινίες νέων δημιουργών. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά αδύναμες χρονιές όπως η φετινή, κατά την οποία ακόμα και τα πιο ενδιαφέροντα φιλμικά πλάσματα, σαν τα Ο Ουρανός Της Σουελί του Βραζιλιάνου Καρίμ Αϊνούζ, Δεσμοί Αγάπης του Σκανδιναβού Αρνι Ολαφουρ Ασγκέιρσον και Καλύτερη Ζωή του Γερμανού Μάρκους Χέρλινγκ να ωχριούν σε σύγκριση με τα πρώτα δείγματα γραφής του Βάλτερ Σάλες, του Τόμας Βίντερμπεργκ και του Τομ Τίκβερ.
με λένε Εduart
Με πηγή έμπνευσης μια σπάνια αληθινή ιστορία και καμβά τη διφορούμενη, γοητευτικά σιωπηλή παρουσία του ηθοποιού της Εσρέφ Ντουρμίσι, η Αγγελική Αντωνίου ιχνηλατεί τα όρια ευελιξίας της διττής, δυνατής και συνάμα ευάλωτης, πάντα απρόσμενης, ανθρώπινης φύσης. Με… ιντριγκαδόρικα πισωγυρίσματα στο χρόνο, αφτιασίδωτη, σταθερά γειωμένη σκηνοθεσία και αφαιρετικούς διάλογους παρακολουθεί την πορεία του Εντουαρτ, ενός Αλβανού μετανάστη προς τη γενναία ανάληψη της ευθύνης και της λύτρωσής του, σε ένα φιλμ που δεν ερωτεύεσαι για το όραμά του, αλλά εκτιμάς για τη συνεπεία του.
ο… πανίσχυρος Βιμ!
Η παρουσία του Βιμ Βέντερς στο φεστιβάλ επισκίαζε ταινίες, αφιερώματα, παράλληλα προγράμματα. Με την «καλλιτεχνικά» ανεξέλεγκτη κώμη, το χοντρό μυωπικό σκελετό και το στεγνό χιούμορ, ο 61χρονος δημιουργός θύμιζε ακαδημαϊκό μπροστά από αμφιθέατρα διψασμένων μαθητών. Απαντούσε με υπομονή, εξηγούσε σινεφίλ λεπτομέρειες, έστρεφε την κουβέντα στην πολιτική διάσταση του σινεμά. Μετά το εκπληκτικό masterclass μαζί με τον Βάλτερ Σάλες, διοργάνωσε με δική του πρωτοβουλία ένα δεύτερο για τη σημασία της διεύθυνσης φωτογραφίας, έδωσε κοινή συνέντευξη Τύπου με τη γυναίκα του
Ντονάτα για την τέχνη της φωτογραφίας, πέρασε δυο μέρες ξάγρυπνος στο Αγιο Ορος, αλλά κατέφθασε απνευστί στο τέλος του 5ωρου directors cut του Μέχρι Το Τέλος Του Κόσμου για να ακούσει τα σχόλιά μας – πριν πάρει ένα τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο από τα χέρια του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Κύριε Βέντερς, do come knocking. Αnytime…
η Δέσποινα που πάει παντού
Ο Βιμ Βέντερς, ο Βάλτερ Σάλες (που είναι κι ωραίο παιδί) ή η Βαλέρια Γκολίνο; Μήπως ο… Λευκός Πύργος – καθότι οι ξένοι καλεσμένοι ξεπερνούν τους διακόσιους; Κι όμως, όχι! Ο φωτογραφικός σταρ του δεκαημέρου δεν ήταν άλλος από τη διευθύντρια του φεστιβάλ Δέσποινα Μουζάκη, η οποία εμφανιζόταν παντού, μα ΠΑΝΤΟΥ, όπου άναβε φλας. Πρεμιέρες, παρουσιάσεις, masterclass, στρογγυλά τραπέζια και συνεντεύξεις Τύπου δεν ξεκίναγαν (γι αυτό και πολλά άλλαζαν ώρα) χωρίς την παρουσία της. «Του χρόνου θα κόβει και τα εισιτήρια» έλεγαν κάποιοι, ξεχνώντας ότι από τους πορτιέρηδες μπορεί να περνούν όλοι οι θεατές, δεν σταματούν όμως σε αυτούς οι φωτογράφοι.
ο Παπαλιός είναι αλλιώς…
Πάμπολλα πάρτι έγιναν στη διάρκεια του φεστιβάλ, κανένα όμως πετυχημένο όπως το πάρτι του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου στην Αποθήκη Γ του λιμανιού. Λαϊκό προσκύνημα, καλή μουσική, διαρκές κέφι, ατμόσφαιρα φιλική, κόσμος που περνούσε καλά. Γιατί είχε τόση επιτυχία η συγκεκριμένη εκδήλωση; Ισως επειδή ο οικοδεσπότης του και πρόεδρος του Κέντρου Γιώργος Παπαλιός είναι ένας από τους πιο γοητευτικούς ανθρώπους της εγχώριας showbiz. Ο κύριος (γιατί περί κυρίου πρόκειται) Παπαλιός πέρασε ολόκληρο το φεστιβάλ επιφυλάσσοντας έναν ζεστό χαιρετισμό στον καθένα, αντιμετωπίζοντας με χιούμορ τα κακώς κείμενα και τις μικροπολιτικές της ντόπιας μας κινηματογραφίας και λέγοντας τη σωστή κουβέντα στην σωστή στιγμή. Υπήρχε περίπτωση να μην ξέρει πώς γίνεται ένα πρώτης τάξεως πάρτι;
οι γαμπροί της επιτυχίας
Δεν χρειάστηκαν πολλά για να συζητηθεί ευρέως η φιλόδοξη σταυροφορία μιας χούφτας εργένηδων που ταξιδεύουν από το χωριό της Ζαχάρως στη Ρωσία αναζητώντας νύφες. Κάτι το πικάντικο του θέματος, η ανάλαφρη προσέγγιση, οι μεμονωμένες γκρίνιες στις παρουσιάσεις της ταινίας που κατηγορούσαν τον νεαρό σκηνοθέτη για πάσης φύσεως μεροληψίες, η ψήφος εμπιστοσύνης από κοινό και κρατικά βραβεία και το Sugartown: Οι Γαμπροί έγινε ένα από τα δελεαστικότερα ραντεβού του φεστιβάλ. Τι απομένει μετά τον θόρυβο; Ο οξυδερκής και ταλαντούχος 32χρονος σκηνοθέτης Κίμων Τσακίρης στο δεύτερο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ του, που ξεκινά σύντομα μια υποσχόμενη εμπορική καριέρα.
ένας γενναίος νέος κόσμος
Μπορεί οι ελληνικές ταινίες να έφτασαν τις 22, μοναδικό αντίδοτο στο ίδιο αποκαρδιωτικό τραγούδι που μας είπε και φέτος η ταλαίπωρη εγχώρια κινηματογραφία μας υπήρξαν (εξαιρουμένου του «διεθνούς» Eduart και, γιατί όχι; των Ωρών Κοινής Ησυχίας) ωστόσο, μόλις τρεις ταινίες και τρεις δημιουργοί. Με όλες τις αρετές και τις αδυναμίες που εμπεριείχαν, με τους ένθερμους θαυμαστές και εχθρούς που δημιούργησαν, δεν χωρά αμφιβολία ότι το Ροζ του Αλέξανδρου Βούλγαρη, ο Γιος Του Φύλακα δια χειρός Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου και η Ψυχή Στο Στόμα του Γιάννη Οικονομίδη στάθηκαν τουλάχιστον σαν εναλλακτική υπόσχεση ενός νέου, θαρραλέου σινεμά που, μπορεί να στερήθηκε τα άνετα μέσα και τα πολλά λεφτά άλλων συναγωνιζόμενων του, είχε όμως να επιδείξει τσαμπουκά, δημιουργική ανησυχία και μια επείγουσα ανάγκη για αλλαγή. Μακάρι μοναχά η επιτροπή των φετινών κρατικών βραβείων να είχε χαμογελάσει και στους τρεις αυτούς σκηνοθέτες, αντί να τιμήσει μόνο τον ένα (Ο Γιος του Φύλακα) και να γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη στους υπόλοιπους. Η ουσία δεν κρύβεται, εντούτοις, συχνά σε τέτοιου είδους επιβεβαιώσεις…
«υποκύψτε τελείως
στις εμμονές σας. Δεν έχετε τίποτα καλύτερο
να κάνετε».
Η προτροπή του Γιαν Σβανκμάγιερ συνάντησε ένα κοινό που δεν χόρταινε να υποκύπτει… στις εμμονές του Τσέχου σουρεαλιστή, τρέχοντας από το παιχνιδιάρικο γκόθικ σύμπαν της Αλίκης στην εκσυγχρονισμένη, σημειολογικά φορτισμένη, μεταφορά του Φάουστ και από τους σαδομαζοχιστικούς Συνωμότες Της Ηδονής στην αλληλεπίδραση του
Μικρού Οτικ με λαϊκούς θρύλους. Τελευταίος σταθμός, η μεγαλειώδης Τρέλα, που συγχωνεύει τις επιρροές του Μαρκήσιου ντε Σαντ με την πολιτική αλληγορία. Τι κι αν ο ίδιος δήλωνε «αναρχικός» στο διάλογό του με το κοινό; Η θεωρία του πάνω στα «κοινωνικά πλεονεκτήματα των συσκευών αυνανισμού» (!) μάλλον ισοδυναμεί με το πιο δηλητηριώδες μανιφέστο.
Ερρίκος o Πρώτος
Μπορεί το βραβείο α* αντρικού ρόλου να πήγε στον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, αλλά η «νεκροζώντανη» φιγούρα του σύγχρονου Βόιτσεκ στην Ψυχή Στο Στόμα δύσκολα θα σταματήσει να μας στοιχειώνει. Ο Ερρίκος Λίτσης αποδεικνύει ότι οι ρόλοι μικροαστών Ελληναράδων και πανταχόθεν στριμωγμένων εργατών δεν αποτελούν γι αυτόν μανιέρα, αλλά μια ερμηνευτική άβυσσο στην οποία κάθε φορά βουτάει με τα μούτρα. Γι αυτό και η sui generis μορφή του σχεδόν χαράζει το κινηματογραφικό πανί ακόμα και σε δεύτερους ρόλους (Ωρες Κοινής Ησυχίας) ή σύντομες εμφανίσεις (Το Πέρασμα).
μια πλακέτα στον κύριο παρακαλώ!
Τρεις Χρυσοί Αλέξανδροι (Βέντερς, Σβανκμάγιερ και Κάιγκε), δώδεκα «τιμητικές πλακέτες» (Βαλέρια Γκολίνο, Βάλτερ Σάλες, Λίλι Τέιλορ, Νούρι Μπίλγκε Τσεϊλάν, Σταύρος Τσιώλης, Δήμος Θέος, Γιάννης Τζιώτης, Λάκης Μιχαηλίδης, Βαγγέλης Γκούφας, Πάνος Κοντέλης, Κάρολος Παπούλιας και Νικόλαος Μάρτης) και δυο εκδηλώσεις «εις μνήμην» (της Μαρίας Πλυτά και του Γιάννη Φαφούτη). Να πως απαξιώνεται η έννοια της «τιμής» και ξεθωριάζει ο χρυσός των βραβείων. Η φήμη ότι ο ηθοποιός Μιχάλης Μόσιος (ή αλλιώς Ταμτάκτος) ήταν αρχικά υποψήφιος για τιμητική πλακέτα ελέγχεται ως ανακριβής.
teenage angst δαγκωτό!
Το τμήμα του φεστιβάλ που ξεχώρισε πραγματικά ήταν το Focus. Με γενικό τίτλο Teenage Angst/Teenage Lust και 12 συνολικά ταινίες, ανάγκασε τις οθόνες να γεμίσουν από νέους που θα ήθελαν να είναι ενήλικες, νέους που θα έδιναν τα πάντα για να μείνουν πάντα νέοι, νέους που ανακαλύπτουν τον κόσμο και νέους που θα ήθελαν να τον αλλάξουν. Ξεχώρισαν οι Λευκές Παλάμες του Ούγγρου Σόμπολτς Χόιντου, το 2:37 του Μουραλί Κ. Ταλούρι και Η Κόλλα του Αργεντίνου Αλέξις Ντος Σάντος, ντεμπούτο που ξέρει τι σημαίνει εφηβεία μέσα και έξω από την αίθουσα!
στο δρόμο…
Ο Βάλτερ Σάλες ήρθε στο φεστιβάλ για περισσότερους από έναν λόγους. Για να είναι ο εκπρόσωπος του αφιερώματος στο βραζιλιάνικο σινεμά, για να παρουσιάσει ένα μικρό δείγμα από το ντοκιμαντέρ που γυρίζει για το «Οn The Road» του Τζακ Κέρουακ, που αργότερα θα κάνει και ταινία, και για να αποδώσει τιμή στον «μέντορά» του Βέντερς, παραδίδοντας μαζί του ένα συναρπαστικό masterclass με θέμα τα road movies. Το αγαπημένο του road movie είναι η Αλίκη Στις Πόλεις του Βιμ Βέντερς, η ταινία που τον έκανε να στραφεί στο σινεμά μυθοπλασίας. Υπό τους ήχους του «Like Α Rolling Stone» του Μπομπ Ντίλαν, το δείγμα από το ντοκιμαντέρ για τον Κέρουακ, τη γενιά των μπιτ και το αμερικανικό όνειρο ήταν μάλλον μία από τις καλύτερες «ταινίες» του φεστιβάλ.
Chinatown…
H μεγαλύτερη απώλεια του φεστιβάλ και η απόδειξη του ότι αν μπουκώσεις τόσο πολύ το πρόγραμμά σου, κάτι θα θυσιαστεί:
το focus στον «Νέο Κινηματογράφο από την Κίνα», με το μεγαλύτερο αφιέρωμα στην κινεζική κινηματογραφία που έχει γίνει ποτέ σε φεστιβάλ της Δύσης και με την υπογραφή του Ντέρεκ Ελι, γνωστού Βρετανού κριτικού και ειδήμονα στο κινεζικό σινεμά, πέρασε στα ψιλά γράμματα. Κάτι η απόσταση μέχρι το ΒΑΚΟΥΡΑ, κάτι οι αντιπερισπασμοί παράλληλων προγραμμάτων, το αποτέλεσμα ήταν να μην ευχαριστηθούμε το αφιέρωμα όπως του άξιζε.
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ 47ου ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
Χρυσός Αλέξανδρος: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ του Κιμ Τάε Γιονγκ
Αργυρός Αλέξανδρος: ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ της Μόνα Ζαντί Χαγκίγκι
Βραβείο Σκηνοθεσίας: Σλαβομίρ Φαμπίσκι (ΑΝΑΚΤΗΣΗ)
Βραβείο Σεναρίου: Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΣΟΥΕΛΙ και ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ
Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού: Μουν Σο – Ρι, Γκο Ντουν – Σιμ, Κονγκ Χιό – Τζιν, Κιμ Χάε – Οκ (ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ)
Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού: Αντονι Παβλίκι (ΑΝΑΚΤΗΣΗ)
Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος: Ο ΟΥΡΑΝΟΣ
ΤΗΣ ΣΟΥΕΛΙ
ΚΡΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ
1ο Βραβείο Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους: EDUART της Αγγελικής Αντωνίου
2ο Βραβείο: Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΦΥΛΑΚΑ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου
3ο Βραβείο: ΠΑΝΔΩΡΑ του Γιώργου Σταμπουλόπουλου
1ο Βραβείο Τεκμηρίωσης: SUGARTOWN: ΟΙ ΓΑΜΠΡΟΙ του Κίμωνα Τσακίρη
2ο Βραβείο: ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ – ΣΚΗΝΕΣ ΡΟΚ του Αντώνη Μποσκοϊτη
1ο Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους: BACH ΚΑΙ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ της Αγγελικής Μυλωνάκη
2ο Βραβείο: ΠΡΟΒΑ ΠΑΛΤΟΥ του Ηλία Δημητρίου
3ο Βραβείο: ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΜΠΛΕ – ΜΠΛΕ ΘΑΛΑΣΣΑΣ της Ιρίνα Μπόικο, ΥΓΡΑΕΡΙΟ του Μπουγιάρ Αλιμάνι
Σκηνοθεσίας: Αγγελική Αντωνίου (ΕDUΑRΤ)
Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη: Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος (Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΦΥΛΑΚΑ)
Σεναρίου: Αγγελική Αντωνίου (ΕDUΑRΤ)
1ου Ανδρικού Ρόλου: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος (5 ΛΕΠΤΑ ΑΚΟΜΑ)
1ου Γυναικείου Ρόλου: Θεοδώρα Τζήμου (ΠΑΝΔΩΡΑ)
2ου Ανδρικού Ρόλου: Χρήστος Στέργιογλου (ΩΡΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΗΣΥΧΙΑΣ)
2ου Γυναικείου Ρόλου: Μαρία Ναυπλιώτου (Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ)
Φωτογραφίας: Αρης Σταύρου (ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ)
Σκηνογραφίας: Ιουλία Σταυρίδου (ΕDUΑRΤ).
Μουσικής: Μίνως Μάτσας, Κωσταντίνος Χρηστίδης (ΕDUΑRΤ)
Ηχου: Νίκος Παπαδημητρίου (ΕDUΑRΤ)
Μοντάζ: Τάκης Γιαννόπουλος (ΕDUΑRΤ)
Ενδυματολογίας: Ιουλία Σταυρίδου (ΕDUΑRΤ)
Μακιγιάζ: Φανή Αλεξάκη (EDUART)
