Μπορεί η πρεμιέρα στο Αμερικανικό Κολέγιο την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου να ακυρώθηκε για τεχνικούς λόγους λίγα λεπτά μετά την έναρξη του Γύρνα Πίσω του Πέδρο Αλμοδόβαρ, αλλά οι 10 μέρες που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν πως κάθε μέρα ξεχωριστά ήταν μία πρεμιέρα από μόνη της…
without you, we re nothing
Εντεκα περιπετειώδεις μέρες πρόσφερε το φετινό φεστιβάλ στους ανθρώπους που το διοργάνωσαν και στο κοινό που το παρακολούθησε. Εντεκα μέρες στις οποίες οι μεν πρώτοι διαπίστωσαν για άλλη μια φορά πόσο μαγική είναι η κούραση που προσφέρει μια τέτοια εμπειρία, την ίδια ώρα που οι δεύτεροι κατέκλυαν την πλειοψηφία των φετινών προβολών μας, δέχονταν καρτερικά τα τεχνικά μικρο-προβλήματα που αναπόφευκτα επιφυλάσσουν τέτοιες μαζικές διοργανώσεις και υποδέχτηκαν με θέρμη ακόμη και τις πιο εξεζητημένες προτάσεις που είχε να προσφέρει το πρόγραμμα.
Ενα φεστιβάλ αποτελεί κατά βάση έκφραση και προέκταση του κοινού του. Και οι θεατές του 12ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Της Αθήνας απέδειξαν ξανά φέτος ότι αποτελούν την αφρόκρεμα. Αφού ευχαριστήσουμε πρώτα αυτούς για τη συμμετοχή, το ενδιαφέρον, τον ενθουσιασμό αλλά και την σιδερένια υπομονή που επέδειξαν, οφείλουμε κατόπιν ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που έσπευσαν από όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου για να γιορτάσουν μαζί μας. Σκηνοθέτες, ηθοποιοί, παραγωγοί όλων των εθνικοτήτων και των ηλικιών έδωσαν αγωνιστικό παρών, ξενύχτησαν μαζί μας, μοιράστηκαν τις απόψεις τους με το κοινό, εκτίμησαν τη ζεστή φιλοξενία και έμειναν εξίσου έκθαμβοι με εμάς μπροστά στην ανταπόκριση των θεατών. Πλάι τους, οι Νύχτες Πρεμιέρας Conn-X μεταμόρφωσαν κάθε εξάντληση σε δυνατή συγκίνηση, κάθε γνωριμία σε δυνατή φιλία και κάθε επαφή με το κοινό σε μια συνωμοτική σχέση διαρκείας. Καθένας μας κουβαλά ήδη κρυμμένες μέσα του τις στιγμές, τις ταινίες και τα πρόσωπα που αγάπησε. Ας τις φυλάξει ευλαβικά μέχρι την επόμενη χρονιά που θα ξανασυναντηθούμε… Λ.Κ.
Από τους Νίνα Βελιγράδη, Λουκά Κατσίκα, Ηρακλή Κορέλη, Μανώλη Κρανάκη, Εβίτα Κυριαζή, Χρήστο Μήτση, Ηλία Νικολαϊδη, Θανάση Πατσαβό, Δέσποινα Παυλάκη Φωτογραφίες: Νίνα Βελιγράδη, Νικόλας Βεντουράκης, Ολτιόν Λίπε, Ελενα Καρακίτσου, Μανώλης Κρανάκης, Φώτης Μηλίωνης, Αλκηστη Μουτάφη, Γιάννης Ξηντάρας, Μαρίλη Παπαδοπούλου, Αρτεμις Πυρπύλη, Αλκηστη Τσιτούρη, Γρηγόρης Χρυσοχοϊδης
Νέα βερολινέζικη σχολή
Πιθανότατα όσοι (ανάμεσά τους και ο υπογράφων) δεν είχαν πολύ-παρακολουθήσει από κοντά τη Νέα βερολινέζικη σχολή, να εξεπλάγησαν ευχάριστα από αυτό το τμήμα του φεστιβάλ (The Lives Of Others, Ελεύθερη Βούληση, Der Kick, Ρέκβιεμ και Summer 04). Κι αυτό γιατί βρέθηκαν μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα. Μια σειρά από ενδιαφέρουσες ταινίες, βαθιά πολιτικές στη βάση τους, άλλοτε με αφήγηση ρεαλιστική και ευθεία, όπως το Ρέκβιεμ, και άλλοτε μιλώντας με συμβολισμούς (Εβδομος Ουρανός) αρθρώνουν λόγο ενδιαφέροντα και καίριο. Αν αναλογιστεί κανείς, επιπλέον, ότι το Βερολίνο δεν είναι δα και καμία Μέκκα του κινηματογράφου (όχι ότι δεν έχει προσπαθήσει να γίνει κατά καιρούς), εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι εδώ κάτι ενδιαφέρον συμβαίνει… Η.Ν.
Ελαβον…
Οταν το πρόγραμμα ενός φεστιβάλ αρέσει στο σύνολό του, το καταλαβαίνεις τόσο από τις άμεσες αντιδράσεις των θεατών όσο κι από τις ψήφους τους. Για πρώτη φορά η συντριπτικότατη πλειοψηφία των ταινιών ξεπέρασε σε αποδοχή το 60% όσων ψήφιζαν, με το Shortbus να φτάνει στο 98,2% (κερδίζοντας το Βραβείο Κοινού για ταινίες εκτός διαγωνιστικού τμήματος), μπροστά από τα Little Miss Sunshine (97,9%), Brothers Of The Head (97,4%), Κινηματογραφικός Οδηγός Για Διεστραμμένους(97,2%), Dave Chappeles Block Party (97%), Thank You For Smoking (96,8%) και The Lives Of Others (96,7%). Από τις ταινίες του διαγωνιστικού βραβεύτηκε το ελεγειακό Σουηδικό Αυτοκίνητο (96,8%), μπροστά από τη ρώσικη Ελεύθερη Πλεύση (95,2%), το ντοκιμαντέρ De Nadie (95%) και τη Χρυσή Αθηνά του Αντίο Φάλκενμπεργκ (94,1%).
Από τις ελληνικές παρουσίες ξεχώρισε αυτή του Δέλτα (93,4%), περισσότερο από το αιματοβαμμένο Brutal (79,2%) και το τολμηρό Last Porn Movie (51,7%), το οποίο ήταν ένα από τα λιγοστά φιλμ (Black Kiss 46,3%, Κόκκινη Κλωστή Δεμένη… 54,2% ) που δίχασαν πραγματικά το κοινό. Χ.Μ.
Τοσιάκι Τογιόντα – χαμένοι στη μετάφραση
Οταν πριν μερικά χρόνια ο Τοσιάκι Τογιόντα παρουσίαζε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο Pornostar στο Βερολίνο, χρειάστηκαν μερικά ποτηράκια προκειμένου να ξεπεράσει το άγχος του και να παραστεί στο Q&A που θα ακολουθούσε μετά το τέλος της προβολής. Το αλκοόλ όμως σε συνδυασμό με τους δυνατούς προβολείς του έφερε ζάλη. Φεύγοντας από την αίθουσα, έχασε την ισορροπία του και έπεσε από τις σκάλες, από ύψος πέντε μέτρων! «Η πτώση μου κόστισε πέντε δόντια και μια σπασμένη μύτη. Κέρδισα όμως αρκετά δημοσιεύματα!» μας είπε γελώντας.
Οκτώ χρόνια και τέσσερις ταινίες μετά, η συμπεριφορά του κατά την παρουσία του στην Αθήνα και τις συνομιλίες με το κοινό δεν πρόδιδαν πουθενά τον αγχωμένο εκείνο νεαρό. Ούτε όμως και έναν σκηνοθέτη εισπρακτικών επιτυχιών, του οποίου το όνομα είναι άμεσα αναγνωρίσιμο από το νεανικό κοινό της χώρας του. Εχοντας περάσει πέντε ολόκληρες ημέρες μαζί του, συνειδητοποιώ πλέον ότι πολλές φορές οι γλωσσικές και πολιτιστικές διαφορές είναι ένα εμπόδιο που εύκολα ξεπερνιέται όταν υπάρχει καλή διάθεση. Χωρίς ύφος και με την άνεση ανθρώπου που έχει ζήσει… on the wild side ή αλλιώς «αλάνι», όπως τον αποκάλεσε κάποιος από το κοινό και παρά τα ελάχιστα αγγλικά του, μοιράστηκε πρόθυμα μαζί μας προσωπικές ιστορίες όπως την παραπάνω. Δυο μόλις ημέρες μετά την αναχώρησή του, ένα e-mail καλύτερο από οποιαδήποτε ευχαριστία με περίμενε στον υπολογιστή μου με τη μορφή υπόσχεσης: «see you next movie, next year». Θα περιμένουμε… Θ.Π.
Αndrea has left the building…
H πιο επεισοδιακή άφιξη του φεστιβάλ ήταν χωρίς αμφιβολία αυτή της Αντρεα Αρνολντ, κατόχου Οσκαρ για το μικρού μήκους Wasp, το οποίο είχαμε προβάλει στο φεστιβάλ και βραβευμένη στις Κάννες για το Red Road η οποία όμως κατέφτασε με ελαφρώς αλλαγμένο look, αποπροσανατολίζοντας πλήρως την επιτροπή υποδοχής που την περίμενε στο αεροδρόμιο. Μετά από μια σειρά τηλεφωνημάτων (ρε παιδιά, ξέρει κανείς αν η Αρνολντ έχει κάνει περμανάντ;), η επιτροπή αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, πλευρίζοντας διάφορες ανύποπτες περαστικές, μέχρι που πέτυχε το στόχο της. Η Αρνολντ, ελαφρώς κουρασμένη, είχε ήδη καλέσει ταξί πιστεύοντας ότι την είχαν ξεχάσει και ανακουφίστηκε ιδιαίτερα που κάποιος ενδιαφέρθηκε για την τύχη της. Μόνο που πλησιάζοντας προς την έξοδο ανακάλυψαν ότι δεν επρόκειτο για την Αντρέα αλλά για τη Σίνθια Αρνολντ, οπότε και την παράτησαν στο έλεος του ταξιτζή και επέστρεψαν στις Αφίξεις! Τέλος καλό, όλα καλά, σκηνοθέτις και συνοδοί έφτασαν τελικά στο Σύνταγμα έξω απ το ξενοδοχείο King George, όπου εντελώς τυχαία συνάντησαν τη συμπαθή Αγγλίδα συνονόματή της, τις σύστησαν και τις άφησαν να ανέβουν, κουβεντιάζοντας η καθεμιά στο δωμάτιό της.
Συμπτώσεων συνέχεια, όταν η Αρνολντ μάς αποκάλυψε ότι γνωρίζεται προσωπικά με τον Καμ Αρτσερ, νεόκοπο Αμερικανό σκηνοθέτη και επίσης καλεσμένο του φεστιβάλ, που όμως ήταν προγραμματισμένο να καταφτάσει πολύ αργότερα – όποτε και η Αρνολντ περιορίστηκε σ’ ένα σύντομο μήνυμα, λέγοντάς του να βιαστεί γιατί το φεστιβάλ είναι φοβερό και οι Ελληνες έχουν πολύ πλάκα! Να το λάβουμε ως κομπλιμέντο;Δ.Π.
polaroid portraits
H ιδέα της στιγμιαίας φωτογραφίας γεννήθηκε το 1944, από την τρίχρονη κόρη του Εντουιν Λαντ – ιδρυτή της εταιρείας Polaroid. Σε ένα ταξίδι τους στο Νέο Μεξικό, η μικρή αναρωτήθηκε γιατί δεν μπορούσε να δει άμεσα τις φωτογραφίες που τράβαγε και φυσικά ο χαζομπαμπάς Λαντ φρόντισε να ικανοποιήσει αμέσως τις επιθυμίες της κορούλας του. Ετσι και στο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Της Αθήνας, η ιδέα για μια σειρά Polaroid πορτρέτων γεννήθηκε από ένα ταξίδι – αυτό της Τζούνα Μπελ, παραγωγού της ταινίας Οι Αγριες Τίγρεις Που Γνώρισα, που κατέφτασε στην Αθήνα μαζί με το σκηνοθέτη της ταινίας Καμ Αρτσερ και μια μηχανή Polaroid στην τσάντα. Βγάζοντας τα τεράστια γυαλιά της μας μύησε στα μυστικά της στιγμιαίας φωτογραφίας και στην προτίμησή της στα ληγμένα φιλμ, τα οποία στη Νέα Υόρκη πωλούνται πολύ ακριβότερα από τα κανονικά, χάρη στο παλιομοδίτικο σέπια εφέ που προσδίδουν στις φωτογραφίες.
Ετσι λοιπόν αρχίσαμε κι εμείς να πειραματιζόμαστε, απαθανατίζοντας μερικές από τις προσωπικές στιγμές που μοιραστήκαμε με τους καλεσμένους μας. Αγαπημένα μας μοντέλα, υπήρξαν φυσικά η πρώτη διδάξασα Τζούνα Μπελ μαζί με τον Καμ Αρτσερ, παραγωγό και σκηνοθέτη αντίστοιχα της ταινίας Αγριες Τίγρεις Που Γνώρισα, ο Ντέρεκ Σιγκ, σκηνοθέτης του Σουηδικού Αυτοκινήτου και ο Τζέι Μπράναν, πρωταγωνιστής του Shortbus.
H Τζούνα, πρώην μοντέλο, μας διηγήθηκε ιστορίες παρασκηνιακού τρόμου από τα fashion shows της Νέας Υόρκης, ενώ ο ζωηρούλης Καμ προσπαθούσε να μας πείσει να τον πάμε να σπάσει πιάτα, μέχρι που του είπαμε ότι τα σκυλάδικα δεν έχουν εξαερισμό, οπότε και αρκέστηκε να σπάσει ένα πιάτο σ’ ένα δρομάκι πίσω από την Πειραιώς. Ο Ντέρεκ Σιγκ, δημιουργός του άκρως ρομαντικού Σουηδικού Αυτοκινήτου, δήλωνε ερωτευμένος με τη φίλη του μέχρι που αντίκρισε τα κορίτσια της Conn-X στο πάρτι λήξης. Ο Τζέι Μπράναν, απ την άλλη, απεδείχθη μια σκέτη γλύκα, την ίδια ώρα που προσπαθούσε να μετριάσει την έκπληξή του από την υποδοχή που επιφύλαξε το αθηναϊκό κοινό στο Shortbus.
Το καλύτερο Polaroid tip που ακούσαμε από τους καλεσμένους μας, πάντως, κι αν θέλετε μπορείτε να το δοκιμάσετε για του λόγου το αληθές, είναι το εξής: μην κουνάτε απελπισμένοι τη φωτογραφία στον αέρα, περιμένοντας άδικα να εμφανιστεί πριν την ώρα της: απλώς βάλτε την κάτω από τη μασχάλη σας!!! N.B.
Greek and loving it!
Το βραβείο καρτερικότητας και καλής διάθεσης πηγαίνει σίγουρα στο Διονύσιο Ζερβό, Ελληνα δεύτερης γενιάς, γέννημα – θρέμμα του Λος Αντζελες, ο οποίος κατέφτασε νωρίς νωρίς στις 20 Σεπτεμβρίου για να παρευρεθεί στην επίσημη τελετή έναρξης, μόνο που η βαλίτσα του αποφάσισε να μην τον ακολουθήσει αμέσως! Μετά από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα σε αερογραμμές και αεροδρόμια, εντοπίστηκε κάπου στην Αγγλία. Αλλά και πάλι δεν μας έκανε τη χάρη να φτάσει στην ώρα της, οπότε και ο Διονύσιος ανανέωσε την γκαρνταρόμπα του με ελληνικές αγορές και μερικά ρούχα που δανείστηκε από τον… εθελοντή του! Παρ όλα αυτά, δεν έδειξε να πτοείται και μας πληροφόρησε ότι σκοπεύει σύντομα να μάθει ελληνικά, μια και σκέφτεται να γυρίσει την επόμενη ταινία του στην Ελλάδα. Σκηνοθέτης του The Shore με τον Μπεν Γκαζάρα, ο Διονύσιος εμπνεύστηκε από ένα ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη για μια τριλογία βασισμένη στο υγρό στοιχείο και ήδη αναζητάει κατάλληλα μέρη στην Κρήτη για τα γυρίσματα του δεύτερου μέρους. Δ.Π.
τρεις και μοναδικοί
Από το Τορόντο στο Κίεβο, το The Last Porn Movie έκανε μια στάση στην Αθήνα, για μια προβολή που έφερε το κοινό (ς ένα γεμάτο Απόλλωνα) σε αμήχανη θέση. Η ταινία του Κώστα Ζάπα ανάγκασε κάποιους να φύγουν από την αίθουσα, πολλούς να τη χειροκροτήσουν, όλους, όμως, να μιλάνε γι αυτή μέρες μετά.
Το μεταμεσονύχτιο Brutal του Φίλιπου Χαλάτση «έφτιαξε κερκίδα» και ξεσήκωσε τους υποψιασμένους θεατές οι οποίοι κατευχαριστήθηκαν το gore ξέσπασμα του φινάλε, ενώ ο Γιώργος Αυγερόπουλος «αναγκάστηκε» σε δεύτερη προβολή του αποκαλυπτικού του ντοκιμαντέρ Δέλτα, καθώς η ταινία έγινε sold out με την αρχή σχεδόν του φεστιβάλ. Καταχειροκροτούμενος, ο δημιουργός του «Εξάντα» ανέβασε τους συνεργάτες τους στη σκηνή και με ένα πολύ περιγραφικό τρόπο εξήγησε πως ακόμα κι η ελληνική τηλεόραση μπορεί να προσφέρει αυθεντικές συγκινήσεις… Χ.Μ.
γιατί…
στην πρεμιέρα του Φεστιβάλ (20 Σεπτεμβρίου, Κολέγιο Αθηνών) ακυρώθηκε η προβολή της εναρκτήριας ταινίας;
Γιατί η μηχανή προβολής του Κολεγίου είναι απαρχαιωμένη και δεν μπορούσε να «διαβάσει» τον, τελευταίας τεχνολογίας, ήχο της ταινίας του Αλμοδόβαρ. Το Κολέγιο δεν ενημέρωσε, ενώ ο τεχνικός προβολής τσέκαρε τη μηχανή, αλλά δεν είπε τίποτε στους υπεύθυνους. Κανείς λοιπόν δεν γνώριζε ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα, μέχρι που άρχισε να παίζει η ταινία.
Οπως και να χει, το Φεστιβάλ όφειλε να γνωρίζει το πρόβλημα και γι αυτό «επωμίστηκε ακέραια την ευθύνη και ζήτησε συγγνώμη».
Μπεν Γκαζάρα la vie de boheme
Συνεργάσιμος, φιλικότατος και καλοδιάθετος, παρά τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούν τα τελευταία χρόνια, ο Μπεν Γκαζάρα κατέφτασε στην Αθήνα με την τρίτη κατά σειρά σύζυγό του Ελκε και το «μικρό τους λιοντάρι», τη Μάξι, για να θυμηθεί τα παλιά παρέα με τον Φαίδωνα Παπαμιχαήλ, στενό του συνεργάτη την εποχή του Κασσαβέτη και μόνιμο πλέον κάτοικο Αθηνών και να μοιραστεί λίγη από την υποκριτική του εμπειρία με την Επιτροπή Νέων σε ένα μοναδικό masterclass! Ιδιαίτερα φιλόζωος, ζήτησε ακριανή θέση στην προβολή του The Shore, όπου και πρωταγωνιστούσε, για να μπορέσει να έχει κοντά του τη σκυλίτσα του, η οποία τον συνόδευε παντού μέσα σ’ ένα μαύρο σακ βουαγιάζ. Κατά τη διάρκεια της σύντομης παραμονής του στην Αθήνα πρόλαβε να αποκτήσει και αγαπημένο στέκι, ένα συνοικιακό ταβερνάκι όπου προσκάλεσε φίλους και γνωστούς πριν επιστρέψει στην Ιταλία, όπου και διαμένει τους τελευταίους δύο μήνες, αφήνοντάς μας με τις καλύτερες εντυπώσεις. Κρίμα που δεν είχαμε κι ένα DVD του Paris Je TAime, τη φετινή μας ταινία λήξης, για να του κάνουμε δώρο: όπως μας εμπιστεύτηκε, δεν έχει καταφέρει να τη δει ακόμα, παρόλο που συμμετέχει κι ο ίδιος και έχει μεγάλη περιέργεια να διαπιστώσει αν ήταν καλός! Δ.Π.
Dont fear the queer
Γυναίκες που ερωτεύονται γυναίκες, άντρες που ερωτεύονται άντρες, άντρες που ντύνονται γυναίκες, καουμπόηδες με ενδυματολογικές ανησυχίες, ακτιβιστές που άλλαξαν τον κόσμο. Το μεγάλο αφιέρωμα του φετινού φεστιβάλ… στην ανάγκη του να είσαι διαφορετικός!
Σάββατο μεσημέρι, 23 Σεπτεμβρίου, Ιανός. Ο διευθυντής του περιοδικού Σινεμά και του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Της Αθήνας Χρήστος Μήτσης συντονίζει μία συζήτηση γύρω από το queer cinema, με αφορμή το αφιέρωμα του φετινού φεστιβάλ στο queer underground αμερικανικό σινεμά. Ο συγγραφέας Παναγιώτης Ευαγγελίδης επισημαίνει πως μετά το gay liberation στην δεκαετία του 70, λογοτεχνικά έργα αλλά και ολόκληρη η τέχνη επανεξετάστηκε κάτω από το πρίσμα των queer studies. Ο σκηνοθέτης Πάνος Χ. Κούτρας επισημαίνει την ανάγκη μίας queer κουλτούρας, απαραίτητη όπως σε κάθε μειονότητα. Ο σκηνοθέτης Αγγελος Φραντζής μιλάει για την ανάγκη οποιουδήποτε μεγαλώνει, όντας διαφορετικός, να μπορεί να συναντήσει μία κουλτούρα που του αποδεικνύει πως ό,τι συμβαίνει δεν συμβαίνει μόνο σε αυτόν. Ο σκηνοθέτης Χρήστος Δήμας καταδεικνύει την απουσία μίας γυναίκας από αυτή τη συζήτηση και από τον ελληνικό κινηματογράφο, δηλώνοντας πως καμία ταινία δεν γίνεται για ακτιβισμό, αλλά επειδή τη δεδομένη στιγμή εκφράζει τον δημιουργό της. Τρία ονόματα αναφέρονται: Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Αλέξης Μπίστικας, Χρήστος Δήμας ως τα μόνα παραδείγματα επίσημου queer cinema στην Ελλάδα, ένα βιβλίο που λίγοι γνωρίζουν με τίτλο «Διαφορετικότητα Και Ερωτισμός» του Κωνσταντίνου Κυριακού (εκδόσεις Αιγόκερως) και η κοινή διαπίστωση πως η Ελλάδα είναι μία κατεξοχήν ομοφοβική χώρα.
Πέμπτη βράδυ, 21 Σεπτεμβρίου, Απόλλωνας. Ο Φώτης Σεργουλόπουλος ανοίγει επίσημα το αφιέρωμα στο queer cinema. Λίγα λεπτά αργότερα, τα Πυροτεχνήματα του Κένεθ Ανγκερ θα ξετυλίξουν το νήμα του queer cinema φτάνοντας ως το Μυστικό Του Brokeback Mountain του Ανγκ Λι και το ντοκιμαντέρ Fabulous! The Story Of Queer Cinema των Λίζα Εϊντις και Λέσλι Κλάινμπεργκ.
Τρίτη βράδυ, 26 Σεπτεμβρίου, Απόλλωνας. Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος παρουσιάζει το Before Stonewall των Τζον Σκαλιότι και Γκρέτα Σίλερ. Μιλάει για τους απλούς ανθρώπους που «έμειναν στην αφάνεια» προκειμένου να βοηθήσουν εκατομμύρια άλλους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, για την Ελλάδα που δεν έχει φτάσει ακόμη στο 1969. «Την επόμενη φορά που θα ακούσετε μαλακίες που σας αφορούν, θυμώστε. Κάνει καλό».
Παρασκευή βράδυ, 29 Σεπτεμβρίου, Απόλλωνας. Ο Κωνσταντίνος Κακανιάς προλογίζει το The Queen του Φρανκ Σάιμον. Εξομολογείται πως θα ήταν και ο ίδιος μία queen αν η μητέρα του δεν τον έπιανε στα επτά του χρόνια με γυναικεία ρούχα. Λίγο αργότερα ο… Ρίτσαρντ θα φοράει το στέμμα της καλύτερης drag queen στο φινάλε ενός σπαρακτικά απολαυστικού ντοκιμαντέρ για τη σημασία του να είσαι… ο εαυτός σου!
Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου μετά τα μεσάνυχτα, Balthazar. Πάρτι για το αφιέρωμα στο queer cinema. Σε είδα από μακριά. Ησουν τόσο όμορφος…
Τετάρτη, μετά τα μεσάνυχτα, 27 Σεπτεμβρίου, Απόλλωνας. Ο Αγγελος Φραντζής κλέβει την παράσταση από την Πέπερ Λα Μπέζα παρουσιάζοντας το -αν μη τι άλλο- απελευθερωτικό Paris Is Burning της Τζένι Λίβινγκστον. Μετά το τέλος της προβολής όλοι ήθελαν να ανήκουν σε ένα σπίτι. Νικητής το «Ηouse Of Χtravaganza».
Τετάρτη, 20:30, 27 Σεπτεμβρίου Δαναός 1. Ο Χρήστος Δήμας παρουσιάζει το The Times Of Harvey Milk του Ρομπ Επστάιν, το πρώτο gay ντοκιμαντέρ (και η πρώτη ταινία) που κέρδισε ποτέ Οσκαρ. «Είναι η ταινία και η εποχή που με διαμόρφωσαν ως άνθρωπος. Τους μισούς από τους ανθρώπους που θα δείτε στην ταινία τους έζησα και τους έχασα…».
Σάββατο βράδυ, 23 Σεπτεμβρίου, Απόλλωνας. Ο συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ προλογίζει το Totally Fucked Up του Γκρεκ Αράκι. Μία ολόκληρη εποχή σε super 16mm και ένας κόσμος που μοιάζει ακόμη εντελώς γ… ος!
Παρασκευή 18:00, 29 Σεπτεμβρίου, Απόλλωνας. Λίγο πριν το «Smalltown Βoy» των Bronski Beat γυρίσει τον χρόνο πίσω στα 80s, ο συγγραφέας Παναγιώτης Ευαγγελίδης εξαίρει τη σημασία του Parting Glances του Μπιλ Σέργουντ για τον «σημερινό» τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τη μάστιγα του AIDS. Θυμηθείτε: Αν είστε ερωτευμένος με κάποιον, να του το λέτε.
Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου, Αττικόν. Η Μαρία Cyber προλογίζει με αφοπλιστικό τρακ το Go Fish της Ρόουζ Τροσέ, μία από τις πιο σημαντικές απεικονίσεις λεσβιακού έρωτα στο αμερικανικό σινεμά. Το girl meets girl επιτέλους πραγματικότητα.
Παρασκευή βράδυ 22 Σεπτεμβρίου, Απόλλων. «Βλέπω γεμάτη αίθουσα. Που ήσασταν όλοι εσείς στις 24 Ιουνίου»; (σ.ς ημέρα του Gay Pride). Ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης προλογίζει το Lonesome Cowboys του Αντι Γουόρχολ. Βαρετό; Συναρπαστικά!
Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου, Δαναός 1. Το Scorpio Rising του Κένεθ Ανγκερ ορίζει τη μυθολογία του queer cinema ακολουθούμενο από το φιλήδονο παραλήρημα του Τζέιμς Μπίντγκουντ στο Pink Narcissus. Μερικοί δεν καταλαβαίνουν γιατί τόση φασαρία, άλλοι ξέρουν ήδη…
Σάββατο μετά τη 1 τα μεσάνυχτα, 23 Σεπτεμβρίου, Απόλλωνας. Η προβολή – happening του Thundercrack! του Κερτ Μακ Ντάουελ είναι sold out. Ο Πάνος Χ. Κούτρας προλογίζει ένα καταραμένο αριστούργημα, προτρέπει το κοινό να συμβάλλει στο μύθο του «most walked out movie» όλων των εποχών και ευχαριστεί «το φεστιβάλ που για πρώτη φορά αποτίει φόρο τιμής σε μία κουλτούρα, μέρος της οποίας είναι ο κινηματογράφος, που επιτέλους μπορούμε να τη πούμε με το όνομά της, παραφράζοντας τον Οσκαρ Γουάιλντ («Τhe Love that dare not speak its name»), και αυτή είναι η gay, lesbian, transexual, bisexual κουλτούρα. Με μία λέξη: queer!». Μ.Κ.
μικρές πρεμιέρες – το καλύτερο φινάλε
Τελευταία μέρα του φεστιβάλ και το κοινό απέδειξε ότι ενδιαφέρεται εξίσου για τις μεγάλου αλλά και τις μικρού μήκους ελληνικές ταινίες. Οι πέμπτες Μικρές Πρεμιέρες γέμισαν για μια ακόμα φορά τον Απόλλωνα και 400 θεατές χειροκρότησαν με θέρμη τα 14 συνολικά φιλμ (12 εντός και δύο εκτός συναγωνισμού), τα οποία αφηγήθηκαν με τόλμη, χιούμορ και φαντασία μικρές στιγμές της καθημερινότητας, γεγονότα ζωής ή μακρινά, απροσδόκητα ταξίδια.
Σε συνεργασία πάντα με τον πρωτοπόρο στον χώρο των οπτικοακουστικών εκπαιδευτικό όμιλο του ΙΕΚ ΑΚΜΗ, οι Μικρές Πρεμιέρες προβλήθηκαν την Κυριακή 1 Οκτωβρίου στις 5:00 το απόγευμα και, μετά το τέλος της προβολής, η κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από τους Περικλή Χούρσογλου (σκηνοθέτη και πρόεδρο), Βούλα Γεωργακάκου (υπεύθυνη για την προώθηση και διανομή ταινιών), Πάνο Κούτρα (σκηνοθέτη), Ρένο Χαραλαμπίδη (σκηνοθέτη, ηθοποιό), Βασίλη Σουραπά (διανομέα) και Θανάση Πατσαβό, Πωλίνα Μουρατίδου (μέλη του τμήματος προγράμματος του φεστιβάλ), «έχοντας να συγκρίνει και να επιλέξει ανάμεσα σε διαφορετικά είδη, προσπάθησε να ξεπεράσει τις διαφορές και να δει το δημιουργικό, τον καλλιτέχνη πίσω από κάθε βραβείο». Καλύτερη ταινία ανακηρύχτηκε το Αρχίζει του Θεόφιλου Παπαστυλιανού, το οποίο κέρδισε και τα βραβεία παραγωγής, αντρικού ρόλου (Κωνσταντίνος Κουτσολέλος) και ενδυματολογίας. Η σκηνοθεσία μοιράστηκε ανάμεσα στο Blog (σκηνογραφία) και το Away (μοντάζ, φωτογραφία), ενώ βραβεύτηκαν ακόμα οι Αόρατες Σχέσεις (σενάριο), το Wok (μουσική) και το Σπίρτο (ήχος και γυναικείος ρόλος στην Τζούλια Ενγκελ). Τέλος, εύφημες μνείες απονεμήθηκαν στα Wok και Παρασκευή Μεσημέρη.
Η συνεργασία του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ με τον όμιλο ΙΕΚ ΑΚΜΗ, ο οποίος μέσω του προέδρου του Κωνσταντίνου Ροδόπουλου ανήγγειλε και την ίδρυση της Ακαδημίας Τέχνης, δεν σταματάει εδώ. Για δεύτερη χρονιά ο διαγωνισμός σεναρίου Scripta Manent βρίσκεται σε εξέλιξη, έτοιμος να εισέλθει στην τελική του φάση τον αμέσως επόμενο μήνα. Κι ανάλογες ιδέες υπάρχουν ακόμα πολλές… Χ.Μ.
The swedish bunch
O Σουηδός Γιέσπερ Γκάνσλαντ, μεγάλος νικητής της φετινής διοργάνωσης με το Αντίο Φάλκενμπεργκ, δηλώνει ανεπηρέαστος από το κινηματογραφικό παρελθόν της χώρας του (ναι, εννοεί τον Μπέργκμαν!), αλλά και τρομοκρατημένος από τις προσδοκίες της, μια και τα απανταχού μέσα μαζικής ενημέρωσης τον χαιρετίζουν πλέον ως τη νέα ελπίδα του σουηδικού σινεμά – γι αυτό και αποφάσισε να μαζέψει τα πράγματά του και να εξαφανιστεί για τρεις μήνες, μήπως καταφέρει να γράψει κανένα καινούργιο σενάριο! Ελαφρώς ανήσυχος για τη συμπεριφορά των ζωηρούτσικων πρωταγωνιστών του Γιόργκεν Σβένσον και Τζον και Χόλγκερ Ερικσον, που βρέθηκαν στην Αθήνα μερικές μέρες πριν από αυτόν, έβαλε την παραγωγό της ταινίας να τσεκάρει με διακριτικό τρόπο αν συμπεριφέρθηκαν καλά πριν δεχτεί να παρευρεθεί στην τελετή λήξης για την απονομή! Ο τέταρτος της παρέας, ο Τζον Ντέιβιντσον, που κρατάει και έναν από τους βασικούς ρόλους στο Αντίο Φάλκενμπεργκ, βρίσκεται χαμένος κάπου στις βόρειες θάλασσες ψαρεύοντας, αν και αυστηρά χορτοφάγος και ιδιαίτερα φιλόζωος: όπως μας πληροφόρησαν τα αδέλφια Ερικσον, δεν αντέχει τα πλήθη αφού πάσχει εδώ και χρόνια από μανιοκατάθλιψη, η οποία δυστυχώς επιδεινώθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας. Καλή ανάρρωση και ελπίζουμε να τον ξαναδούμε σύντομα… Δ.Π.
Γιασέφ Σαάντι – πολεμώντας για την ειρήνη
Η παρουσία του έδωσε ένα τόνο συγκίνησης στην προβολή της Μάχης Της Αλγερίας στο Αττικόν, όπου πρότεινε την έξοδο του φιλμ στις ελληνικές αίθουσες με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για τα θύματα του πολέμου στο Λίβανο, ενώ η συζήτησή του με τον Παύλο Τσίμα στον Ιανό ήταν ένα μάθημα πολιτικής ιστορίας.
Ο πρώην συνταγματάρχης του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας (καταδικασμένος τρεις φορές σε θάνατο από τους Γάλλους) και νυν γερουσιαστής, ταυτόχρονα παραγωγός, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής της ταινίας, τόνιζε με κάθε ευκαιρία στο ελληνικό κοινό τη σημασία της ειρήνης – «ό,τι σημαντικότερο μετά την ελευθερία» έλεγε και ξανάλεγε.
Κατ ιδίαν μας περιέγραψε τη συνάντησή του με τον Τσε Γκεβάρα ή εκείνη με τον Ζακ Σιράκ (λοχαγός στον πόλεμο) πριν τρία χρόνια, την παγωμάρα στην αίθουσα όταν η Μάχη προβλήθηκε πρόπερσι στις Κάννες, το ταξίδι του μέλιτος που έκανε στην Ελλάδα… Υποσχέθηκε να επιστρέψει και εμείς να τον περιμένουμε. Χ.Μ.
Στιγμιότυπα
queer για όλους Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε βέβαια η τελευταία φορά που η ομοφυλοφιλική θεματολογία αφθονεί στις ταινίες του φεστιβάλ. «Απλώς», όπως το έθεσε σταθερός φεστφίλ «φέτος είναι και με τη βούλα του αφιερώματος». Είτε διάσπαρτες στο πρόγραμμα, όμως, είτε συγκεντρωμένες, οι queer ταινίες, με τα χρόνια, προσελκύουν όλο και περισσότερο το στρέιτ κοινό. Η adsl σύνδεσή τους με ένα γενικού ενδιαφέροντος φεστιβάλ εξασφαλίζει υψηλές ταχύτητες απενοχοποίησης και πετάει στα σκουπίδια το παλιό, καθόλου συμφέρον, πακέτο προκατάληψης. Ευχάριστη παρένθεση στη δυσκοίλια καθημερινότητα ή δοκιμή πολιτισμού; Διαλέγουμε το δεύτερο.
«και ποιος προλόγισε, είπες;» Ο «θεσμός» του προλογίζειν στις μουσικές ταινίες αλλά και σε άλλα, ειδικής ιστορικής σημασίας ή καλτ βάρους φιλμ, δε χρησίμευσε, απ ό,τι φαίνεται, μόνο για να πάρουν οι θεατές πληροφορίες γι αυτό που θα δουν, αλλά τους πρόσφερε και ένα επιπλέον θέμα συζήτησης στα πηγαδάκια μετά την ταινία. Ανελέητη κριτική εναλλάξ με αποθεωτικές εκδηλώσεις θαυμασμού, και βέβαια η ευκαιρία να δεις, εσύ, ο θεατής, πώς μοιάζει επιτέλους ο άνθρωπος στου οποίου την υπογραφή -ή τη ραδιοφωνική φωνή- υποκλίνεσαι εδώ και χρόνια (κοινώς κουτσομπολιό).
Πρέστον Στάρτζες «Τέρμα τα μιούζικαλ, θέλω να κάνω κάτι σοβαρό, θέλω να γυρίσω το Ο Brother, Where Art Thou? «Τι; Δεν πρόκειται να πετάξω τόσα χιλιόμετρα φιλμ στα σκουπίδια!» Η απαίτηση του παραγωγού δε θα είχε αυτή την αντιμετώπιση, αν τη θέση του Ο Brother έπαιρναν τα Ταξίδια Του Σάλιβαν, η φημισμένη ταινία του Στάρτζες, από όπου προέρχεται και η συγκεκριμένη στιχομυθία. Μόνο σκουπιδοχιλιόμετρα δεν διατρέξαμε με τα μάτια παρακολουθώντας τα επτά φιλμ του αφιερώματος. Στο κωμικό πατρόν των ταινιών του Στάρτζες, γαζωμένο με διαλόγους-ραπτομηχανή, προστέθηκαν οπτικά γκαγκ ως διακοσμητικά στοιχεία και από μέσα ράφτηκε γερά το μεσοφόρι της Αμερικής του 40, επαρχιώτικης ή αστικής – και ασπρόμαυρης. Αποτέλεσμα: απολαυστικές προβολές με τρανταχτά γέλια και με ευφυή κοινωνιολογικά σχόλια στην ουρά για το ποπ κορν.
πώς διάλεξες τι θα δεις; Το προγραμματάκι-ακορντεόν ήταν και φέτος ο εύχρηστος οδηγός ταινιών για όσους δεν κουβαλούσαν το πρόγραμμα-βιβλίο σε κάποια τεράστια τσάντα. Και, μοιραία, ανάμεσα στις περιλήψεις πέντε γραμμών βρίσκεται (ή δε βρίσκεται) το εισιτήριο του καθενός. Φαίνεται ότι με τα χρόνια αυτές οι περιλήψεις τσέπης έχουν πετύχει να γίνουν ένας εύκολα προσπελάσιμος κώδικας ή, πιο απλά, όπως εξήγησε ένας θεατής: «Οταν βλέπω τις λέξεις feelgood και βραβείο κοινού, τρέχω στην αίθουσα, όταν βλέπω generation Χ, ξέρω ότι εγώ τουλάχιστον πρέπει να τρέξω μακριά»!
θα σε κάνω manga Η επαφή με τις ταινίες του Τοσιάκι Τογιόντα κέντρισε το ενδιαφέρον για τα αιματόβρεχτα γιαπωνέζικα κόμικς, που πηγαίνουν χέρι-χέρι με τo σύγχρονο ιαπωνικό σινεμά. Η Γαλάζια Ανοιξη μετέφρασε σε άπταιστα κινηματογραφικά το ομώνυμο manga του Ματσουμότο και δεν είναι τυχαίο που στο διάλειμμά της άκουγες διαλόγους που σε έκαναν να αναρωτιέσαι μήπως βρίσκεσαι σε φεστιβάλ κόμικς στο Γκάζι! Αυθεντικό παράδειγμα: «Την καλή περίοδο στην Αμερική πουλιόντουσαν 400.000 κόμικς το μήνα. Στην Ιαπωνία ξέρεις πόσα πουλιόντουσαν; 2.500.000 την εβδομάδα!» «Ωραία, ξεκίνα να μου φέρνεις ό,τι manga έχεις. Αλλά μη μου φέρεις τη μεγάλη εγκυκλοπαίδεια, γιατί δε θα βρίσκω να πάρω αυτά που μ αρέσουν».
πάρτι
Νύχτες Πρεμιέρας δίχως πάρτι είναι σαν προβολή χωρίς προτζέκτορα (ουπς!). Bacaro (ένα τσιγάρο δρόμος από τη Σταδίου), Nixon (Gordons με τόνικ ξάπλα στην αίθουσα προβολής τσέπης), Bios (οι Closer λάιβ στη σκηνή), Balthazar (με το queer πάρτι να προσελκύει ακριβοντυμένο κόσμο από την αυλή και την αυλή να γεμίζει φανελάκια) υποδέχτηκαν θεατές, εθελοντές, καλεσμένους, συντελεστές των ταινιών και ανθρώπους του φεστιβάλ, οι οποίοι αναμείχθηκαν σε ενδιαφέροντες συνδυασμούς. Μάλιστα, τα πάρτι του φεστιβάλ έχουν την ιδιότητα να κάνουν άνω κάτω αυτούς τους συνδυασμούς, αλλάζοντας μέσα στο χρόνο την… ταυτότητα των διασκεδαστών: Μπορεί π.χ. φέτος να πήγες σε πάρτι ως εθελοντής και του χρόνου να είσαι άνθρωπος του φεστιβάλ. Ή μπορεί να πήγες ως θεατής και να βρεθείς συντελεστής ταινίας. Ε.Κ.
Μαρτίνα Γκέντεκ masterclass
«Περπατάω στα μάρμαρα του μετρό και νιώθω σαν βασίλισσα. Δεν πίστευα ποτέ πως η Αθήνα είναι μία πόλη που τη ζεις στον δρόμο και ότι θα είχε ένα φεστιβάλ με τόσους νέους και διαφορετικούς μεταξύ τους δημιουργούς».
Η μεγαλύτερη ηθοποιός της Γερμανίας δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Με δύο ταινίες στο αφιέρωμα στο νέο γερμανικό σινεμά (The Lives Of Others του Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνερσμαρκ και Summer 04 του Στέφαν Κρόμερ) και με το class μίας γυναίκας που «θα θυσίαζα τα πάντα στο βωμό της Τέχνης», παρέδωσε μαθήματα υποκριτικής σε ένα εκστασιασμένο κοινό, επισκέφθηκε το Μουσείο Μπενάκη και δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό της για την κινηματογραφική επανάσταση που λαμβάνει χώρα στη Γερμανία. «Νιώθω περήφανη που είμαι μέρος αυτού του κινήματος. Οι δημιουργοί είναι πια ανεξάρτητοι, για πρώτη ίσως φορά έχουν στραμμένο το βλέμμα στο τώρα».
Λίγο πριν το The Lives Of Others χτυπήσει… Χόλιγουντ με σίγουρη την υποψηφιότητα για Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και η Κάθριν Ζίτα Τζόουνς απειληθεί κατά κράτος από την αυθεντική ερμηνεία της Γκέντεκ στο ήδη έτοιμο ριμέικ του Bella Martha, η Αθήνα μπορεί να υπερηφανεύεται ότι γνώριζε από πριν τη σημασία του να είσαι η Μαρτίνα Γκέντεκ… Μ.Κ.
τα εναλλακτικά βραβεία
(επτά επιπλέον βραβεία με αμιγώς μη κινηματογραφικά κριτήρια)
βραβείο δυνατότερου γέλιου
Αν υπήρχε ένας μετρητής γέλιου στις αίθουσες για όσο διαρκούσε το φεστιβάλ, πιθανότατα θα είχε καεί (αφού η τύχη βρήκε την υλικοτεχνική υποδομή του φεστιβάλ κάπως… ευαίσθητη, φέτος) τη νύχτα του Σαββάτου, 23 Σεπτεμβρίου, στην προβολή της σπάνιας κόπιας του Thundercrack! στον Απόλλωνα. «Cult» at its finest.
βραβείο «δεν θα περι αυτολογήσω»
Στο ντοκιμαντέρ Μια Ενοχλητική Αλήθεια, ο Αλ Γκορ, καθώς ευαισθητοποιούσε το κοινό σχετικά με το συγκλονιστικό θέμα (πέρα από κάθε πλάκα) του φαινομένου του θερμοκηπίου, δεν ξεχνούσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα να θυμηθεί το ράντσο όπου μεγάλωσε, το πόνι του, τη μέρα που στούκαρε το αυτοκίνητο του πατέρα του σε έναν φράχτη, τους καθηγητές του στο πανεπιστήμιο, τις βόλτες του στην εξοχή και διάφορα άλλα ολίγον… άσχετα.
βραβείο επαφής με τη φύση
Ο Χόλγκερ Ερικσον, στο (βραβευμένο με τη Χρυσή Αθηνά, πλέον) Αντίο Φάλκενμπεργκ όπου πρωταγωνιστούσε, σπάνια εμφανιζόταν πλήρως ντυμένος. Μετά την προβολή της ταινίας, έβγαλε σιγά σιγά το πουκάμισο του και άρχισε να κόβει βόλτες στη Σταδίου με το φανελάκι.
βραβείο νοικοκυροσύνης και προκοπής
Απονέμεται στην Κιμ Ντιλ στο ντοκιμαντέρ «αποκαθήλωσης» των Pixies loudQUIETloud. Οταν δεν τραγουδούσε για μαϊμούδες που πήγαν στον παράδεισο και δεν έψαχνε το μυαλό της στην Καραϊβική, έπλεκε βελονάκι, έλεγε στην αδελφή και τη μαμά της πόσο πολύ τις αγαπά και φυσικά αναλωνόταν σε συζητήσεις σχετικά με το πόσο τοις εκατό αλκοόλ περιείχαν τα ποτά που της έφερναν – πάνω από 5%, δεν το έπινε.
βραβείο ιδέας που θα σε κάνει πλούσιο
Η Αλεξάντρα Λίπσιτς, σκηνοθέτις του Air Guitar Nation, μετέφερε την επιθυμία των Αμερικανών διοργανωτών διαγωνισμών «αεροκιθαρισμού» να βρουν κάποιον να διοργανώσει αντίστοιχο διαγωνισμό και στην Ελλάδα, ώστε να μπορούμε να έχουμε συμμετοχή στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Φινλανδία.
βραβείο καλύτερης υπόσχεσης
Κεφάτοι, εύστοχοι και εξαιρετικά συμπαθείς, οι παραγωγοί του Paris, Je TAime έκαναν μια από τις καλύτερες παρουσιάσεις ταινιών του φεστιβάλ από την οποία κρατήσαμε, βέβαια, την υπόσχεση για ένα Athenes, Je Τ Aime. Να δούμε ερωτικές ιστορίες στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, την Αλεξάνδρας ή στον περιφερειακό του Λυκαβηττού σκηνοθετημένες από τους Κοέν ή τον Γκας Βαν Σαντ και τι στον κόσμο…
βραβείο«οικαλύτερες φωτογραφίες από το πουθενά»
Βεβαίως απονέμεται στους φοιτητές των σχολών φωτογραφίας και τις φωτογραφίες τους που εκτίθονταν κάθε βράδυ στο Bacaro και είχαν τόσο ενδιαφέρον όσο οι ταινίες και τα πάρτι του φεστιβάλ…
το φεστιβάλ σε αριθμούς
29 καλεσμένοι (από 14 χώρες) / 48.805 θεατές / 148 προβολές/
152 ταινίες (από 33 χώρες), εκ των οποίων 106 μεγάλου, 4 μεσαίου και 42 μικρού μήκους / 9 πάρτι /3 masterclass
saint Μichael
Υπερκινητικός και λαλίστατος, ο Γερμανός Μίχαελ Μπους κατέφτασε στην Αθήνα λίγο μετά την προβολή της ταινίας του ΕβδΟμΟς Ουρανoς στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου για να περάσει τέσσερις φρενήρεις μέρες μαζί μας, εξουθενώνοντας πλήρως την εθελόντρια που τον συνόδευε καρτερικά παντού. Είδε αλλεπάλληλες ταινίες, τρέχοντας από τη μία αίθουσα στην άλλη, πήγε στην Καστέλα για να δει θάλασσα, γνώρισε από κοντά τη Μαρτίνα Γκέντεκ (Summer 04, The Lives Of Others), έπιασε ψιλή κουβέντα με τη σεναριογράφο του Der Kick και παρέδωσε ιδιαίτερα μαθήματα γερμανικών στο προσωπικό του φεστιβάλ. Για την πρωτοπόρο αισθητική της ταινίας του, γυρισμένη μέσα από ειδικό κυματιστό γυαλί, δήλωσε ότι επηρεάστηκε από… τα παράθυρα των πολυκατοικιών της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, που με τα κυματιστά τους τζάμια διαστρεβλώνουν μονίμως τη θέα των απέναντι! Υποσχέθηκε να επιστρέψει σύντομα στην Ελλάδα με το νέο του πόνημα, ένα ντοκιμαντέρ για τη θαυματουργό εμφάνιση της Θεοτόκου – μια στιλιστική μεταστροφή που τρομοκράτησε όχι μόνο τους προγραμματιστές του φεστιβάλ, αλλά και τον ταλαίπωρο διευθυντή φωτογραφίας του, ο οποίος σε μεταμεσονύχτια τηλεφωνική συνδιάλεξη από τη Σιβηρία τον ρώτησε τι άλλο θα σκεφτεί για να του κάνει τη ζωή δύσκολη! Δ.Π.
Μουσική και φιλμ
When The Road Bends
Η ευχάριστη έκπληξη του μουσικού τμήματος παρακολουθεί την αμερικανική περιοδεία πέντε συγκροτημάτων από διαφορετικά μέρη του κόσμου, από τα χάλκινα των Fanfare Ciocarlia και τη «βασίλισσα των Βαλκανίων» Εσμα Ρεντζέποβα, μέχρι τους Ινδούς Maharaja. Ακόμα κι αν δε σε σαγηνέψει η μουσική της ταινίας, είναι αδύνατο να μην αναγνωρίσεις στα βλέμματα των μουσικών την αγάπη για αυτό που κάνουν, τις δυσκολίες που συναντούν μεταφέροντας τη ζωή τους ολόκληρη στα ταξίδια και την αλήθεια της έκφρασής τους.
Νeil Young: Heart Of Gold
H όλη κινηματογράφηση είναι παλιομοδίτικη με έναν όμορφο τρόπο, δίνοντας στην ταινία έναν αέρα νοσταλγίας, από την μπάντα που έχει στηθεί στη σκηνή και λειτουργεί σαν καλολαδωμένη μηχανή, μέχρι το ακουστικό ύφος της συναυλίας, το ντύσιμο των μουσικών, την απλότητα της εκτέλεσης των τραγουδιών, που είναι και το πραγματικό «χρυσάφι» του φιλμ. Ηταν φανερό άλλωστε και από την αντιμετώπιση του κοινού του Απόλλωνα, που στο τέλος χειροκρότησε την ταινία σαν να παρευρέθηκε όντως στη συναυλία.
loudQUΙΕΤloud: Α Film About the Ρixies
Ενα ντοκιμαντέρ – διπλό σχόλιο: από τη μια πώς ένα γκρουπ της κλάσης των Pixies διατηρεί τον μύθο του (με μια sold out περιοδεία επανένωσης, χρόνια μετά την τελευταία δουλειά τους), αλλά και απ την άλλη πλευρά πώς μια μπάντα που επηρέασε τόσα ροκ συγκροτήματα από το 1990 και μετά κατορθώνει να μοιάζει τόσο ασύνδετη σαν ομάδα, με κάθε μέλος κυριολεκτικά στον κόσμο του. Μεγαλομανία, αλκοολισμός, χαμός αγαπημένων προσώπων, εγωισμός, drugs, όλα περικλείονταν στο φιλμ που δεν προσπάθησε να κρύψει τίποτα- αλλά αυτό ίσως να ήταν κι η γοητεία του (απομυθοποίηση τώρα!). H.K.
Brothers Of The Head
H (φανταστική, όπως και να χει) ιστορία των σιαμαίων, δυσπροσάρμοστων punk rock αστέρων, όπως κάθε καλογραμμένη ιστορία ιδιαιτερότητας και stardom σε συνδυασμό, σχολιάστηκε θετικότατα.
Dave Chappelles Block Party
O κωμικός Ντέιβ Σαπέλ (στις ΗΠΑ κάνει εξώφυλλα για το «Εsquire», στην Ελλάδα τον αγνοούμε) μάζεψε την πραγματική αφρόκρεμα της μαύρης μουσικής σήμερα – Kanye West, Erykah Badu, Roots, Dead Prez και… Fugees! – έστησε ένα «παράνομο» πάρτι στη Νέα Υόρκη και κάλεσε τον Μισέλ Γκοντρί να το κινηματογραφήσει. Την παρουσίαση έκανε «ραδιοφωνικά» ο Γιάννης Νένες. Η παραπάνω περιγραφή δεν θα είχε κανένα νόημα χωρίς το τόσο namedropping.
Glastonbury
Οι θρύλοι του Γκλάστονμπερι από τους Velvet Underground, τους Primal Scream και τους hippies μέχρι τον… Ιησού Χριστό, όπως τους κατέγραψε ο Τζούλιεν Τεμπλ, χρησιμοποιώντας ήδη υπάρχον αρχειακό υλικό. Πολλοί υποστήριξαν ότι το ντοκιμαντέρ «κούρασε». Οπως και να έχει, οτιδήποτε σχετικό με το φεστιβάλ-θρύλο έχει πάντοτε ενδιαφέρον για κάθε μουσικόφιλο.
Αir Guitar Nation
81 λεπτά αβίαστου, αυθεντικού, ρηχότατου μα απολαυστικού fun. Δυστυχώς, στο τέλος κερδίζει ο στημένος o Κινέζος και όχι ο αγαπημένος της αίθουσας Μπιορν Τουρόκ. Αδικος κόσμος. H.N.
take the jay train
Πράγματα που θα θυμάμαι από την επίσκεψη του Τζέι Μπράναν στο φεστιβάλ: Τον ενθουσιασμό και τη συγκίνησή του, βλέποντας, Παρασκευή βράδυ, ένα γεμάτο ΑΤΤΙΚΟΝ να περιμένει το Shortbus. Το απολαυστικότατο Q&A που επιφύλαξε μετά στους θεατές. Το Σάββατο που πέρασε στους δρόμους και τα στέκια της πόλης, ανταποκρινόμενος σε κόσμο που τον πλησίαζε συνέχεια για να τον συγχαρεί, λες και όλη η Αθήνα βρισκόταν την προηγούμενη βραδιά στην προβολή του. Τα ελληνικά που προσπαθούσε να μάθει από επιγραφές σε μαγαζιά και φευγαλέες λέξεις. Το βλέμμα του, όταν αντίκρισε την πόλη από το ύψος της Ακρόπολης «ένα από τα ωραιότερα πράγματα που έχω δει στη ζωή μου». Την αφοπλιστική του ευγένεια. Το standing ovation που έλαβε ανεβαίνοντας να πάρει το βραβείο κοινού, την βραδιά της απονομής. Τη συγκίνησή του, λίγες ώρες πριν φύγει. Το γλυκύτατο μήνυμα που άφησε στην επίσημη ιστοσελίδα του Shortbus: «Ευχαριστώ… για μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ». Λ.Κ.
βραβεία
Αν οι προτιμήσεις του κοινού ήταν φέτος από το ανεξάρτητο αμερικανικό σινεμά, η κριτική επιτροπή των νέων, από την άλλη, αποφάσισε εντελώς ευρωπαϊκά. Και μάλιστα, σκανδιναβικά! Το λιτό και τρυφερό Αντίο Φάλκενμπεργκ του Σουηδού Γιέσπερ Γκάνσλαντ κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά, την οποία παρέλαβε, ιδιαίτερα χαρούμενος, ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Ο Γιενς Λίεν, δημιουργός του ατμοσφαιρικού κι αλληγορικού Διαφορετικού Ανθρώπου από τη Νορβηγία που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας, έστειλε ένα γλυκό ευχαριστήριο γράμμα (στο οποίο αποκάλυψε ότι όταν, νεότερος, βρέθηκε στη χώρα μας είχε γνωρίσει μια όμορφη Ελληνίδα), ενώ το βραβείο σεναρίου απονεμήθηκε στον Δανό Κιμ Φουπζ Αακεσον για τη Σαπουνόπερα, ένα πρωτότυπο, βραβευμένο στο Βερολίνο ερωτικό δράμα. Χ.Μ.
κλείστε στην κάμερά σας ένα φεστιβάλ
Η πρόσκληση του φεστιβάλ σε φοιτητές δημοσίων και ιδιωτικών σχολών φωτογραφίας της Ελλάδας και του εξωτερικού στέφθηκε με επιτυχία, με μια εννιαμελή ομάδα να απαθανατίζει όλα τα σημαντικά στιγμιότυπα της διοργάνωσης, τους επίσημους καλεσμένους, αλλά και τους ανώνυμους θεατές, αιχμαλωτίζοντας στο φακό της τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Οι εννιά φοιτητές έλαβαν ειδική διαπίστευση προκειμένου να έχουν πρόσβαση στην επίσημη πρεμιέρα, σε όλες τις προβολές, στις συνεντεύξεις τύπου, στα master classes, τα πάρτι, στην απονομή των βραβείων, αλλά και σε όλα τα backstage δρώμενα, στις αφίξεις των επίσημων καλεσμένων, σε κλειστού χαρακτήρα γεύματα κ.τλ. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, οι καλύτερες φωτογραφίες της κάθε ημέρας εκτίθονταν καθημερινά σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους στα σημεία διεξαγωγής της διοργάνωσης, ενώ αρκετές από αυτές κοσμούν τις σελίδες αυτού του τεύχους!
Οι τρεις φωτογράφοι που διακρίθηκαν ήταν ο Νικόλας Βεντουράκης, 1ο Βραβείο για το πορτρέτου του Γιαπωνέζου σκηνοθέτη Τοσιάκι Τογιόντα, ο Ολτιόν Λίπε, 2ο Βραβείο για μια φωτογραφία της Πρεμιέρας με τίτλο «Ο Τοίχος» και η Ελενα Καρακίτσου για μια πανέμορφη σύνθεση μέσα στην αίθουσα του Αττικόν. Η καλύτερη φωτογραφία βραβεύτηκε από τη FOTOMATIC / OLYMPUS & ΡΗΟΤΟ OLYMPIA DIGITAL. Τα εννιά μέλη της φωτογραφικής ομάδας ήταν: Νικόλας Βεντουράκης, Ελενα Καρακίτσου, Ολτιόν Λίπε, Φώτης Μηλιώνης, Αλκηστη Μουτάφη, Γιάννης Ξηντάρας, Μαρίλη Παπαδοπούλου, Αρτεμις Πυρπύλη, Αλκηστη Τσιτούρη.
