Από τον Ορέστη Ανδρεαδάκη
orestis@pegasus.gr
Ακούω το «Μa France moi», ένα τραγούδι της Diams, της Γαλλοκύπριας Μελανίας Γεωργιάδη, που έχει τρελάνει όλη την εναλλακτική γαλλόφωνη Ευρώπη. Δεν ξέρω πώς μου έκανε κλικ, λίγες ώρες πριν το νέο ΣΙΝΕΜΑ πάει στο τυπογραφείο. Τίποτε το κινηματογραφικό δεν έχει το «Η δικιά μου η Γαλλία» (αυτό σημαίνει το Ma France moi), κι όμως εγώ στο ρεφρέν ακούω: Mon cinma moi- Το δικό μου το σινεμά.
Σ αυτό, το δικό μου το σινεμά χωράει άνετα και η Diams και ο Λιντς και ο Αντι Γουόρχολ και οι τηλεοπτικοί «Ηeroes». Από την καρδιά του τραγουδιού κρατάω την αποστροφή της υποκρισίας. Τη λυτρωτική διάθεση να βγάλεις τη γλώσσα σε όλους τους συμβατικούς συνδυασμούς που αγκυλώνουν τις κινούμενες εικόνες και τις τυπωμένες σελίδες.
Το δικό μου το σινεμά δεν έχει ούτε τις ενοχές της βλακείας ούτε την εξυπνάδα της υποκρισίας.
Και καθώς η Diams «φωνάζει δυνατά» και «ζει στην κόψη των ονείρων» το δικό μου το σινεμά απαιτεί έναν χώρο απροσδιόριστο κι ωστόσο ξεκάθαρο και ειλικρινή, αφοσιωμένο και αναμφίβολα ερωτικό. Εναν χώρο δικό μας. Κοινό.
Το δικό μου το σινεμά δεν ανήκει σ’ αυτούς που φοβούνται τις διακριτικές επαναστάσεις του σκοτεινού «Spider-Μan» και τα πειραματικά θαύματα του «ΙΝLΑΝD ΕΜΡΙRΕ» του Ντέιβιντ Λιντς και ξέρει να ποστάρει αυθάδικες εικόνες σε όλα τα blogs του κόσμου.
Το δικό μου σινεμά έχει όνομα. Εχει ελπίδα, έξαψη, νεύρα, ηρεμία, πειθαρχία, ανυπακοή- έχει και ups και downs και μπορείς να το κατεβάσεις – ίσως και παράνομα- από ένα κρυφό site.
Το δικό μου το σινεμά είναι εδώ. Παρόν. Ολοκληρωτικό, συνολικά απόλυτο, ανεξήγητα διαθέσιμο. Δεν είμαι καν σίγουρος αν υπάρχει βέβαια! Ακόμη κι αν δεν υπάρχει, όμως, οφείλω να το ανακαλύψω.
Θα με βοηθήσετε;
