Από τον Ορέστη Ανδρεαδάκη (orestis@pegasus.gr)
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια ταινία που την έλεγαν «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα». Του Νίκου Νικολαϊδη. Σαρανταπεντάρηδες ναυαγοί του rock n roll, νοσταλγία της δεκαετίας του 50 και αυτάρεσκη θλίψη για μια εφηβεία που χάθηκε και μια επανάσταση που δεν έγινε ποτέ. Στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1979 έγινε χαμός. Οι μισοί την έβριζαν και οι άλλοι μισοί την προσκυνούσαν.
Λίγα χρόνια αργότερα ανακάλυψα κι εγώ «Τα Κουρέλια», κυρίως λόγω του Κωνσταντίνου Τζούμα και της απίθανης ατάκας που λέει σε μια νεκρή γυναίκα. Μόλις έχει μπει στο σπίτι του φίλου του Αλκη Παναγιωτίδη και βλέποντας τη νεκρή πάνω στον καναπέ, τυλιγμένη σε διαφανές σελοφάν, αποφασίζει να της εξηγήσει την ιστορία του Πέρι Κόμο, της «Glendora» και του rock n roll. Οπότε με τον πιο απλό τρόπο της λέει: «άκου πτώμα να μαθαίνεις»!
Πέρασαν τα χρόνια, η ατάκα μπορεί και να ξεχάστηκε, όπως ξεχνιούνται καμιά φορά κάποιες ταινίες, όπως ξεθωριάζει η λάμψη του cult.
O Κωνσταντίνος Τζούμας, πάντως, παραμένει ίδιος. Αφθαρτος, όπως το μεταξωτό μαντίλι που φορούσε τότε, νοσταλγός του τίποτα, ιππότης ενός ιδανικού τάγματος αποφασισμένων.
Βγαίνει κάθε μέρα στο ραδιόφωνο με τον ίδιο τρόπο που θα έβγαινε στο θέατρο, αυτοσχεδιάζοντας ένα ρόλο αβάσταxτο και εστέτ μέσα στην καθημερινότητά του και υπάρχει πέρα απ όλα τα όρια όλων των ταινιών που έχει παίξει. Ο Τζούμας υπερβαίνει τις ταινίες του, τους χαρακτήρες, τους σκηνοθέτες, τα πλάνα, τους ήχους, τις μουσικές και διασώζεται προς χάριν της καθαρότητας του λόγου του και του χορευτικού αυτοσαρκασμού του. Ποιος ακριβώς είναι; Δεν ξέρω. Ηθοποιός, σχολιαστής και χορευτής, θρησκευτική φιγούρα του Κολωνακίου, δανδής του ασκητισμού. «Μια κάποια μούρη» όπως λέει κι ο ίδιος.
Μιλήστε του όταν τον συναντήσετε. Είναι σίγουρο ότι θα σας αποστομώσει ό,τι κι να του πείτε. Χαιρετήστε τον. Είναι τόσο υπαρκτός όσο και ιδεατός. Τόσο «εδώ», όσο και «αλλού». Είναι απλώς ο Κωνσταντίνος Τζούμας. (περισσότερα στη σελίδα 64)
