Από τη Δέσποινα Παυλάκη
Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ με θέμα την Αναπηρία – Emotion Pictures, που διοργανώνεται στα πλαίσια του Διεθνούς Συνεδρίου «Ατομα Με Αναπηρία Και ΜΜΕ», κάνει την πρεμιέρα του στις 16 Ιουνίου στο Νέο Μουσείο Μπενάκη. Το φεστιβάλ υπογραμμίζει τη διαφορετικότητα σαν κοινό παρονομαστή στη ζωή όλων μας κι επιβραβεύει τις καλύτερες ταινίες με πέντε έπαθλα των 20.000 ευρώ το καθένα.
Οραση μέσα από κλειστά βλέφαρα μάς υπόσχεται ο Ερλεντ Ε. Μο, καρφώνοντας «Τα Μάτια Μου» σε δυο τυφλά κορίτσια, που έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους κόσμο γεμάτο αισθαντικές αποχρώσεις, καλλιεργώντας μεθοδικά τη σχέση τους με τη φύση μέσα από τις υπόλοιπες αισθήσεις τους.
Ακοή και χορός είναι δυο έννοιες αλληλένδετες. Στην περίπτωση της «Αριέλ», όμως, που έχει γεννηθεί κουφή, η αίσθηση του ρυθμού είναι υπόθεση εσωτερική. Χωρίς να γνωρίζει τι πάει να πει μουσική, αποφασίζει στα 17 της να περάσει από οντισιόν για σχολή της Νέας Υόρκης, ελπίζοντας να γίνει χορεύτρια.
Οσφρηση λαγωνικού και σιδερένια θέληση είναι το μόνο που χρειάστηκε ο Ματ Φρέιζερ για να εντοπίσει ξανά τα ίχνη της θαλιδομίδης. Πάσχοντας από ένα είδος δυσμέλειας εξαιτίας της χορήγησης θαλιδομίδης στην έγκυο μητέρα του, ο καταξιωμένος μουσικός, ηθοποιός και performer ανακαλύπτει, δεκαπέντε χρόνια μετά, μια νέα γενιά θυμάτων στη μακρινή Βραζιλία, ενώ η καταστρεπτική ουσία κάνει δυναμική επάνοδο στην Ευρώπη. «Χρόνια Πολλά Θαλιδομίδη»!
Γεύση από πραγματική «τέχνη» σαν αυτήν από την ταινία «Ανθρωποι Απλοί Σαν Παιδιά» του Ιωάννη Κασπίρη με θέμα του μία ομάδα ασθενών από το «Δαφνί» (φωτό).
Αφή ή αλλιώς η αίσθηση που οδήγησε την Αλισον Λάπερ στην επιτυχία, είναι αυτή ακριβώς που της λείπει. Η διάσημη Αγγλίδα φωτογράφος, που γεννήθηκε χωρίς χέρια και πλήρως σχηματισμένα πόδια, αφιέρωσε τη ζωή της στην αναζήτηση της ομορφιάς σε ατελή σώματα, αντλώντας έμπνευση απ τον «ανάπηρο» κορμό της Αφροδίτης της Μήλου. Η αποκάλυψη του αγάλματός της που την απεικονίζει σε προχωρημένη εγκυμοσύνη («Αlison Lapper Ρregnant» του Μαρκ Κουίν) στην πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου, το Σεπτέμβριο του 2005, την μετέτρεψε σε διεθνές σύμβολο για την απανταχού κοινότητα των αναπήρων. Η Αλισον Λάπερ θα βρεθεί στην Αθήνα για τα εγκαίνια του φεστιβάλ, πλάι σε άλλες σημαντικές προσωπικότητες του καλλιτεχνικού χώρου, όπως ο Τσαγλάρ Κιμγιοντζού, ιδρυτής του London Disability Film Festival.
«Πριν αρχίσω να δουλεύω για τη διοργάνωση, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ πόση δυναμική κρύβει ο συγκεκριμένος καλλιτεχνικός χώρος σε διεθνές επίπεδο. Η μεγάλη έκπληξη όμως ήρθε τις τελευταίες μέρες, με εξαιρετικές συμμετοχές νέων και καταξιωμένων Ελλήνων δημιουργών. Αλλά και η κοινωνική πλευρά ενός τέτοιου γεγονότος είναι εξίσου σημαντική – ας μην ξεχνάμε ότι 10% του πληθυσμού είναι άτομα με αναπηρία! – και πιστεύω ότι χειρονομίες όπως αυτή του φεστιβάλ βοηθούν την κοινωνία μας να αναπτύξει ένα γόνιμο διάλογο με αφετηρία την τέχνη, την κοινή γλώσσα όλων μας…» δηλώνει η καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ, Μαρία Χατζημιχάλη Παπαλιού.
Μια «διαφορετική» ρομαντική κομεντί /Τσιπ και Οβι
Σινεφίλ από μικρός, ο συγγραφέας και μεταφραστής Παναγιώτης Ευαγγελίδης δεν είχε ποτέ καμία ιδιαίτερη επιθυμία να σκηνοθετήσει (αν και ως σεναριογράφος,συνυπογράφει την «Αληθινή Ζωή» του Πάνου Χ. Κούτρα). «Εβλεπα τι τραβούσαν οι άλλοι με τις ταινίες και δεν ήθελα να μπλέξω καθόλου! Τα τελευταία χρόνια όμως έχω γνωρίσει μερικούς πολύ ιδιαίτερους ανθρώπους, που αισθάνομαι ότι αν τους περιγράψω με λέξεις θα χαθούν». Κι όταν ένας συγγραφέας χάνει την εμπιστοσύνη τους στο γραπτό λόγο, είναι λογικό να μπλέξει σε περιπέτειες!
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν δυο αγόρια διαφορετικά απ τα άλλα. Απ τον καθένα έλλειπε ένα κομμάτι, αλλά για καλή τους τύχη ο ένας έτυχε να συμπληρώνει τον άλλο.
Αυτή είναι η ιστορία του Τσιπ και του Οβι: «Τους γνώρισα τυχαία σε ένα συνέδριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και μου έκαναν αμέσως εντύπωση. Είναι και οι δύο ορφανοί, τους εγκατέλειψαν σε ηλικία μερικών ημερών τον Οβι και έξι μηνών τον Τσιπ, τον Οβι στο μαιευτήριο, τον δε Τσιπ μέσα σ’ ένα καλάθι έξω από ένα ορφανοτροφείο. Δεν γνώρισαν ποτέ τους γονείς τους. Οταν ήταν έντεκα χρονών συναντήθηκαν στο ορφανοτροφείο. Γύρω στην εφηβεία άρχισαν να κοιμούνται μαζί. Αργότερα έφυγαν από τα ορφανοτροφεία, αλλά εξακολούθησαν να βλέπονται και εδώ και δύο χρόνια είναι ζευγάρι. Ο Οβι γεννήθηκε με αναπηρία στα χέρια, ενώ ο Τσιπ έχει τη χρήση του ενός μόνο ποδιού, το άλλο είναι ατροφικό».
Δέκα μέρες σαν μυθιστόρημα στην πρωτεύουσα της Τρανσυλβανίας, και ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης επέστρεψε με 12 ώρες μοναδικού υλικού που δεν ήξερε τι ακριβώς να το κάνει! Κάπου εκεί εμφανίστηκε μια μυστηριώδης βοηθός (το όνομα της οποίας δεν θέλησε να μου αποκάλυψε), που έβαλε τη ζωή του σε τάξη και τον υποχρέωσε να ανασύρει το σχέδιο από το συρτάρι της λήθης, όπου «ξεκουραζόταν» επί επτά μήνες. Το αποτέλεσμα είναι ένα τρυφερό 45λεπτο πορτρέτο δυο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων, που όμως ταιριάζουν σαν δύο κομμάτια του ίδιου παζλ, και δεν έχουν τίποτα σταθερό στη ζωή τους παρά μόνο ο ένας τον άλλον. «Κατά καιρούς έχουν σπίτι, κατά καιρούς δεν έχουν, είναι δύο παιδιά που δεν έχουν τίποτα, αλλά δεν θα βρεις πάνω τους ίχνος μιζέριας».
Το «Τσιπ Και Οβι» μονταρίστηκε από την Γωγώ Μπεμπέλου και ολοκληρώθηκε με την αμέριστη βοήθεια της Αρασέλης Λαιμού, ενώ συμμετέχει επίσημα στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ με Θέμα Την Αναπηρία – Emotion Pictures.
Η διοργάνωση θα διεξαχθεί στο Νέο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρόνικου) στις 16, 17 και 18 Ιουνίου, ενώ για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε την ηλεκτρονική διεύθυνση www.ameamedia.gr
