Δεν μπορεί, δεν εξηγείται αλλιώς: κάπως πρέπει να σφηνώθηκε στα μεγάλα κεφάλια της Sony ότι το νέο εύρημα του Spider-Μan-που-τα-βάζει-με-τον-εαυτό-του μεταφράζεται σε αριθμούς (οι οποίοι, ως γνωστόν, συνηθίζουν να ξεκινούν εκεί που σταματά η λογική). Γι αυτό είπαν κι εκείνοι να ντοπάρουν χωρίς μέτρο το «Spider-Μan 3», ώστε να αυξήσει ακόμη πιο εντυπωσιακά το εισπρακτικό ρεκόρ του 1,6 δις. δολαρίων που είχαν πιάσει αθροιστικά οι δύο προηγούμενες περιπέτειες. Πρόκειται για μια συνετή και μετρημένη λογική, που αγγίζει την ουσία του κινηματογραφικού μυστηρίου κατευθείαν στον πυρήνα της.
Πιο γρήγορα… έπρεπε να τρέξουν οι διαδικασίες των γυρισμάτων και του post-production, για να προλάβουν στη στροφή την έξοδο του τρίτου «Σρεκ» και των τρίτων «Πειρατών Της Καραϊβικής».
Πιο ψηλά… έπρεπε να τεθεί ο πήχης των ψηφιακών εφέ, και να ξεπεραστεί με την αλάνθαστη λογική της παροιμίας «τώρα που βρήκαμε παπά ας θάψουμε πέντ έξι». Ολο και περισσότερες, όλο και πιο εντυπωσιακές σκηνές μάχης για να δείχνουμε ότι το έχουμε μεγάλο το μπάτζετ.
Πιο δυνατά… τα πατριωτικά τα λόγια τα μεγάλα. Πες ότι προσπερνάμε την ταύτιση του Spider-Man με τη Νέα Υόρκη ως αυτονόητη. Πες ότι χωνεύουμε με δυσκολία και το cameo πέρασμα του Σταν Λι για να ξεστομίσει την ατάκα «τελικά, ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τη διαφορά» ή κάτι τέτοιο. Αλλά αυτή η συμβολική σκηνή με τη σημαία εδώ μου έχει κάτσει: ακριβώς πριν τη μεγάλη μάχη και υπό τις επευφημίες του συγκεντρωμένου όχλου, ο Σπάιντι πατάει πάνω στην αστερόεσσα για να πάρει φόρα, δύναμη κτλ. Από τι είναι φτιαγμένη η ρημάδα η σημαία; Ελατήρια έχει μέσα; Απ ό,τι καταλάβατε δεν με ενδιαφέρει το προπαγανδιστικό, αλλά το παράλογο του πράγματος.
(Σε αυτό το σημείο ακούγεται για πρώτη φορά το λευκοντυμένο ανθρωπάκι με τα φτερά δίπλα από το δεξί μου αυτί: Σκέψου όμως ότι, μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα διδακτισμού, το «Spider -Man 3» δεν χαϊδεύει τα αυτιά των Αμερικανών όσον αφορά στο ζήτημα της θανατικής ποινής. Η ταινία προβάλλει ξεκάθαρα τη θέση ότι μια χαμένη ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να ισοφαριστεί με μια άλλη. Δίκιο έχεις, του απαντώ, απλώς το κόκκινο ανθρωπάκι με την τρίαινα σε κερδίζει στα σημεία. Πάμε παρακάτω.)
Εκεί δε που χάνει η μάνα το παιδί και αντιστρόφως είναι στην αρένα του σεναρίου, όπου οι παλαιότεροι δικαίως θα θυμηθούν το αθάνατο άσμα «Εφτά Νομά Σε Ενα Δωμά». Ενας, ο πρώην κολλητός του Πίτερ Πάρκερ και γιος του παλιού Goblin. Δύο, ο αριβίστας δημοσιογράφος που γίνεται Venom. Τρεις, η Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, που μάλλον έμαθαν ότι ήταν έγκυος και απλώς είπαν να την ταλαιπωρήσουν με τις επικίνδυνες σκηνές. Τέσσερις, ο Sandman και κάτι φλας-μπακ που τον συνδέουν κακήν κακώς με τον αφηγηματικό ιστό. Πέντε, η κρίση στη σχέση με τη Μέρι Τζέιν που μένει στο επίπεδο γυμνασιακής ταινίας. Εξι, το εύρημα της μαύρης στολής και του «κακού» Spider-Man, που θα μπορούσε από μόνο του να στηρίξει ολόκληρη ταινία. Εδώ εξαντλείται σε κάτι μούτες του Τόμπι Μαγκουάιρ, που θυμίζουν στην καλύτερη κακέκτυπο του Τραβόλτα, στη χειρότερη Μιχαλόπουλο και Γαρδέλη από τα ένδοξα 80s. Εβδομο δεν βρήκα, είναι η αλήθεια, αλλά κι έτσι καταλαβαίνετε γιατί η αρχική σκέψη ήταν το σπάσιμο της υπερτροφικής δράσης σε δύο ταινίες.
Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά (αντί υστερόγραφου): Ετσι όπως ήρθαν τα πράγματα, η πιο ειρωνική εκδίκηση για την ανεξέλεγκτη μεγαλομανία του κινηματογραφικού ανθρώπου-αράχνη θα ήταν η ήττα από έναν μικροσκοπικό και αμελητέο αντίπαλο – ένα «Χόμπιτ», για παράδειγμα, όπως τιτλοφορείται το πρίκουελ του «Αρχοντα Των Δαχτυλιδιών» που απειλεί να αφήσει σκηνοθετικά ορφανό τον τέταρτο «Spider-Μan». «Θεέ μου, γιατί ο Σαμ δε μπορεί απλώς να κάνει κάτι μικρό;». Σαν μια όαση γυναικείας λογικής, η Κίρστεν Ντανστ απορεί με την επιμονή του Ράιμι να μεταπηδά από το ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο στο άλλο. Και προτείνει την ιδανική θεραπεία, την οποία προσυπογράφω χωρίς δεύτερη σκέψη: Η ιδέα που είχα για το τέταρτο «Spider-Μan» ήταν να το κάνουμε χαμηλού κόστους. Τα ειδικά εφέ να είναι λίγο φτηνιάρικα, στο στυλ του «Εvil Dead». Η Μέρι Τζέιν θα μένει έγκυος και θα κάνει οχτώ παιδιά, όπως μια αράχνη. Η ταινία θα ήταν κάτι σαν το «Μωρό Της Ρόζμαρι». Θα χάναμε έτσι ένα κομμάτι του παιδικού κοινού, αλλά θα κερδίζαμε ένα άλλο, μεγαλύτερο ίσως. Με προϋπολογισμό γύρω στα 10 εκατομμύρια δολάρια, θα γυρνούσαμε στο αυθεντικό στυλ του Σαμ Ράιμι. Το πρότεινα ήδη στον ίδιο και νομίζω ότι το σκέφτεται σοβαρά. Επίσης, πιστεύω ότι η ταινία θα έπρεπε να τοποθετείται στην εποχή κατά την οποία δημοσιεύτηκε αρχικά το κόμικ. Αυτό θα είχε πολύ ενδιαφέρον. Πες τα κοπέλα μου…
Kωνσταντίνος Σαμαράς
