ON
1.Τα φεστιβάλ παντός είδος. Ακόμα και στην Ελλάδα, έχουμε την αίσθηση του «νέου» και ανεξερεύνητου, ότι επιτέλους κάτι συμβαίνει στη χώρα.
2.Το κοινό στις Νύχτες Πρεμιέρας: νέα παιδιά που χειροκροτούν ό,τι τους αρέσει και αψηφoύν ουρές και βροχές.
3. Ο Τιμ Μπάρτον και το Corpse Bride: το stop motion animation βγάζει τη γλώσσα σε όσους έγραψαν «τέλος» για καθετί παραδοσιακό στα κινούμενα σχέδια.
4.Ο Κιμ Κι Ντουκ. Απλός και γοητευτικά… αινιγματικός. Σαν τις ταινίες του.
5.Η πρωτοβουλία του Filmcenter να δείξει όσα ελληνικά φιλμ δεν προβλήθηκαν ποτέ στους κινηματογράφους ή κατέβηκαν αμέσως.
OFF
1.Οι εφτά με εννιά ταινίες που «βγαίνουν» σχεδόν κάθε Πέμπτη. Ο κόσμος ούτε προλαβαίνει να πάρει μυρωδιά.
2. Η συμπεριφορά του κοινού σε ορισμένα multiplex. Ως πότε θα έχει μαύρα μεσάνυχτα για το τι σημαίνει «βλέπω ταινία»;
3.Ο Σεπτέμβρης των media που μπήκε με πίεση και γκρίνιες και μας έκανε να ξεχάσουμε ότι ζήσαμε ποτέ καλοκαίρι.
4.Τα τηλεοπτικά σίριαλ της νέας σεζόν με διαλόγους του καναπέ και αργόσυρτα πλάνα που ροκανίζουν αέρα κοπανιστό. Η αποθέωση της μικροαστικής ανίας.
5.Η κυβερνητική πολιτική για τη στήριξη της εγχώριας παραγωγής: άφθονες εξαγγελίες, μπόλικες περικοπές και επιδοτήσεις που αργούν ή δεν έρχονται ποτέ.
Α.Δ.
