Για όσους πάντα αναρωτιόνταν ποια είναι η τύχη πολλών ελληνικών ταινιών μόλις η πορεία τους στις εγχώριες αίθουσες τελειώσει, το παράδειγμα του Οξυγόνου θα φανεί πολύ ενδιαφέρον. Η ταινία των Ρέππα – Παπαθανασίου παίχτηκε στη χώρα μας το 2003, στις 18 του περασμένου Νοέμβρη, όμως, δυο art house αίθουσες στη Νέα Υόρκη άρχισαν να την προβάλλουν σε πρεμιέρα, ενώ αρχές Γενάρη αναμένεται να συμβεί το ίδιο και σε κινηματογράφους του Λος Αντζελες. Η πιο σημαντική λεπτομέρεια δεν είναι, ωστόσο, η κατά δύο χρόνια καθυστερημένη άφιξη του φιλμ σε αμερικανικό έδαφος. Είναι το γεγονός ότι την ταινία διανέμει η εταιρεία «Ρicture Τhis!», ειδικευμένη σε δημιουργίες αποκλειστικά γκέι προσδιορισμού, η οποία ανέλαβε την προώθησή της, αλλάζοντας καταρχάς τον τίτλο σε Blackmail Boy και στηρίζοντας τη μικρή διαφημιστική της καμπάνια σ’ ένα εντελώς διαφορετικό και άκρως αποπροσανατολιστικό προφίλ. Σύμφωνα με τις καταχωρίσεις στον Τύπο και το (σαφώς πιο προκλητικό) τρέιλερ, το επαναβαφτισμένο Οξυγόνο παρουσιάζεται περισσότερο τολμηρό απ ό,τι είναι πραγματικά και πλησιέστερα στη λογική μιας γκέι μαύρης κωμωδίας με αλμοδοβαρικές πινελιές.
Πρωταγωνιστής του τρέιλερ και των περισσότερων άρθρων για την ταινία, ο Γιάννης Τσιμιτσέλης φαίνεται να σαγήνεψε τα βλέμματα αρκετών ξένων κριτικών με το παρουσιαστικό του, συγκεντρώνοντας τα πιο θετικά, μάλλον, σχόλια για ολόκληρο το φιλμ και εισπράττοντας περιγραφές όπως «μαγνητικός», «αγορίστικα σέξι», «αλαζονικά όμορφος», «με έναν ερωτισμό που σιγοκαίει», ή τα πονηρά σχόλια σεβαστής (και αρσενικής) πένας που λυπάται επειδή οι σκηνοθέτες χαραμίζουν τον «τέλεια ελκυστικό» ηθοποιό, βάζοντάς τον να κυκλοφορεί στο φιλμ με «εσώρουχο δυο μεγέθη μεγαλύτερο απ όσο πρέπει». Αυτό για όσους κατηγορούν τους Ελληνες κριτικούς για αναίδεια.
ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ
