Ενας ρόλος δεν είναι απαραίτητα μόνο «ένας ηθοποιός» σε «μια ταινία», αλλά κι ένα σημείο αναφοράς, ένα σταυροδρόμι επιθυμιών, εμπειριών κι ονείρων, ένα κομμάτι μιας ζωής που κατέβηκε από την οθόνη για να γίνει πλέον και δική μας. Δίπλα στις επιλογές μας, εννέα νέοι Ελληνες ηθοποιοί προσθέτουν τις δικές τους…
Χανς Μπέκερτ (Πίτερ Λορε)
Μ, 1931
Δεκαετίες πριν οι serial killers και η ψυχαναλυτική σκιαγράφησή τους γίνουν της μόδας, ο Πίτερ Λόρε υποδύθηκε τον απεχθέστερο από αυτούς, έναν δολοφόνο μικρών παιδιών, ως θύμα των ίδιων του των παρορμήσεων, καλλιεργώντας την κινησιολογία και τις εκφράσεις περισσότερο ενός κυνηγημένου ζώου παρά ενός αδίστακτου κτήνους. Ξαναβλέποντας κανείς την ταινία μετά από καιρό, συνειδητοποιεί ότι θυμάται το ρόλο του πολύ μεγαλύτερο απ ότι πραγματικά είναι, κυρίως λόγω του συγκλονιστικού μονολόγου του λίγο πριν το φινάλε. Ο Λανγκ παραμερίζει τη σκηνοθετική του δεξιοτεχνία και αφήνει τον Λόρε να μεγαλουργήσει, χαρίζοντας στην ταινία την πιο δραματική της σκηνή. Και να σκεφτεί κανείς ότι ως τότε ο Πίτερ Λόρε θεωρούνταν κωμικός ηθοποιός…
Θανάσης Πατσαβός
Χάνιμπαλ Λέκτερ (Αντονι Χόπκινς)
Η Σιωπή Των Αμνών (The Silence Of The Lambs), 1991
Θα μπορούσε να είναι εξωγήινος ή ένας προϊστορικός τυραννόσαυρος με όλες αυτές τις υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο, συνελήφθη, κατά κάποιον τρόπο ερωτεύθηκε και άφησε ένα δάκρυ να κυλήσει για χάρη της αγαπημένης του Κλαρίς. Συνδυάζει δαιμονική μανία, δολοφονικά ένστικτα, ένα άβατο μυστήριο και παράλληλα ευγένεια αισθημάτων και άκρως λεπτεπίλεπτο γούστο. Δε θα μπορούσα παρά να ταυτιστώ πλήρως μ ένα τόσο αντιφατικό τέρας που παίζει με τα μυαλά των άλλων, κινείται σαν αιλουροειδές μέσα σε τέσσερις τοίχους, διαθέτει εντυπωσιακή ευφυϊα και τρώει για πλάκα όποιον του κουνιέται. Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Φίλιπ Μάρλοου (ΧάμφρεΪ Μπoγκαρτ)
Ο Μεγάλος Υπνος (The Big Sleep), 1946
«Είμαι πενήντα τοις εκατό τίμιος σ’ έναν κόσμο ογδόντα τοις εκατό διεφθαρμένο». Η λογοτεχνική φιγούρα του δίκαιου αμοραλιστή βρίσκει στο πρόσωπου του κυνικού χολιγουντιανού σταρ («Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι όλοι έχουν πιει τρία ποτά λιγότερα από όσα θα έπρεπε») τον απόλυτο ενσαρκωτή της, ένα μελαγχολικό αντιήρωα που ξέρει ότι γύρω του τίποτα δεν είναι ό,τι φαίνεται και κανείς δεν εννοεί όσα λέει. Στην πιο περίπλοκη υπόθεσή του, όμως, ο Μάρλοου κρατάει το σκληρότερο ύφος και τις πιο cool ατάκες του για έναν πραγματικά επικίνδυνο αντίπαλο, ο οποίος για έναν νουάρ ντετέκτιβ δεν μπορεί να είναι άλλος από τη γυναίκα την οποία ερωτεύεται. Απέναντι στην Μπακόλ, ο Μπόγκι δεν θα μπορούσε να το είχε διασκεδάσει περισσότερο…
Χρήστος Μήτσης
Ροζέτα (Εμιλί Ντικέν)
Ροζέτα (Rosetta), 1999
Η Ροζέτα είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που σιγοψιθυρίζει το όνομά του προσπαθώντας να μην το ξεχάσει, ίσως γιατί είναι όλη και όλη η περιουσία και η ύπαρξή της. Ο ρόλος της Ροζέτα είναι η περιπέτεια του να καταφέρεις να σφηνώσεις στη μνήμη του θεατή ένα όνομα που δε σημαίνει τίποτε. Η πρωτοεμφανιζόμενη Εμιλί Ντικέν, κουβαλώντας την ορμή ενός αγριμιού και την απόγνωση της εφηβικής αθωότητας, όπως κάποτε ο Ζαν Πιερ Λεό ως Αντουάν Ντουανέλ ή η Ναντίν Νορτιέρ ως Μουσέτ, αγγίζει ένα αληθινό θρίαμβο, όχι όμως της υποκριτικής. Δεν μεταμορφώνεται, αλλά δημιουργεί, δανείζει το σώμα και τη ψυχή της, είναι η Ροζέτα και μαζί η ίδια η ταινία των αδελφών Νταρντέν.
Λευτέρης Αδαμίδης
Φρανκ (Χένρι Φόντα)
Κάποτε Στη Δύση (C Era Una Volta Il West), 1969
Ο Χένρι Φόντα μουτζουρώνει την εικόνα του παίζοντας τον φονιά Φρανκ στο Κάποτε Στη Δύση του Σέρτζιο Λεόνε, ένα μυθικό αντιηρωικό γουέστερν. Ποιος θα περίμενε ότι τα καταγάλανα, συμπονετικά ως τότε μάτια του ηθοποιού θα «μύριζαν» τόσο έντονα θάνατο; Ούτε ο ίδιος ο Φόντα, όταν αργότερα είδε την ταινία… Ο Φρανκ είναι η πιο γλυκιά αμαρτία του Κάποτε Στη Δύση, ένας άνθρωπος για τον οποίο ποτέ δεν μαθαίνεις περισσότερα απ όσα χρειάζεται για να μην βρεθείς στο διάβα του. Είναι η πιο cool εκτόνωση υποκριτικής που έχω δει ποτέ στην οθόνη: αναδεικνύοντας την χειρότερη πλευρά της ανθρώπινης φύσης, ένας καλός ηθοποιός, που έγινε διάσημος παίζοντας μια ζωή το καλό παιδί, αποδεικνύεται ακόμα καλύτερος. Μήπως κάπου στο βάθος βλέπω τον εαυτό μου;
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Αρθουρ Σίτον (Αλμπερτ ΦίνεΪ)
Σάββατο Βράδυ, Κυριακή Πρωί (Saturday Night And Sunday Morning), 1960
«What Im out for is a good time. All the rest is propaganda».Ο γλυκανάλατος στερεοτυπικός νεαρός ήρωας της δεκαετίας του πενήντα πέθανε. Στην ανατολή των 60s, εμφανίστηκε ο Αρθουρ. Εργάτης σε εργοστάσιο, εραστής μιας ώριμης παντρεμένης και μιας νεαρής εργάτριας, απελπισμένος επαναστάτης με μόνη αιτία τη σκληρή ρουτίνα του εργατικού βρετανικού Νότου, οδεύει τελικά προς το αδιέξοδο μιας συμβιβασμένης ζωής, έχει όμως ακόμα το θράσος να πετά πέτρες προς την αναπόφευκτη ροή του μέλλοντός του. Ο δημοφιλέστερος ήρωας του free cinema διαθέτει ακαταμάχητο πείσμα, ζωώδη σεξουαλικότητα, συμπεριφορά κωλόπαιδου, αλλά και μια αιώνια παιδική αθωότητα. Και ήταν τότε που το παγκόσμιο σινεμά πρωτογνώρισε το φαινόμενο Αλμπερτ Φίνεϊ.
Κατερίνα Ανδρεάκου
Τζιν Χάρινγκτον (Μπάρμπαρα Στάνγουικ)
Τhe Lady Eve, 1941
Τι κάνετε, αν ο άντρας τον ονείρων σας αρνείται να υποκύψει στα κάλλη σας; Του βάζετε τρικλοποδιά! Η Μπάρμπαρα Στάνγουικ παραδίδει εντατικά μαθήματα αποπλάνησης, αποδεικνύοντας ότι στο κυνήγι του αρσενικού η ομορφιά είναι προαιρετική: Αρκεί ένα ψηλοτάκουνο ζευγάρι παπούτσια στο σωστό μέρος τη σωστή ώρα! Η Lady Eve είναι μια γυναίκα με βαρύ παρελθόν κι ελαφριά συνείδηση, αποφασισμένη να πετύχει το στόχο της. Εξοπλισμένη με μια ανεπανάληπτη συλλογή από ατάκες, τις εξαπολύει με τέτοια συχνότητα, ώστε απαιτούνται πολλαπλές θεάσεις για να τις πιάσετε όλες! Θα καταλάβετε, όμως, με την πρώτη το ταλέντο και την ιδιαίτερη γοητεία της Μπάρμπαρα Στάνγουικ…
Δέσποινα Παυλάκη
Φερντινάν Γκριφόν (Ζαν Πόλ Μπελμοντό)
Ο Τρελός Πιερό (Pierrot Le Fοu), 1965
Μέσα στη λογική της απόλυτης τρέλας, ο Πιερό του Ζαν Λικ Γκοντάρ διασχίζει τη Γαλλία σαν προφητική φιγούρα μιας επανάστασης που ετοιμάζεται. Αξύριστος, με τα μαλλιά ανακατεμένα από τον αέρα της Μεσογείου και μ ένα τσιγάρο στο στόμα, έχει ξεχυθεί προς το θάνατο, χλευάζοντας ακόμη και την ίδια την προκλητικότητά του.Είναι ο μεγάλος αιρετικός της δεκαετίας του 60, ο επαναστάτης των πάντων και του τίποτα, ο ποιητής, τρομοκράτης του καθωσπρεπισμού. Ακριβώς 40 χρόνια αργότερα δηλώνει ωσεί παρών, πάντα επικίνδυνος και αιωνίως αυθάδης.
Ορέστης Ανδρεαδάκης
Catwoman (Μισέλ ΦάΪφερ)
Ο Μπάτμαν Επιστρέφει (Batman Returns), 1992
Η ωραία Μισέλ ενέπνευσε απαράμιλλα οικείες, ανατριχιαστικά απτές διαστάσεις σ’ έναν απίθανο, ακραίο (και πλέον cult) χαρακτήρα, συνθέτοντας ένα από τα πιο περίπλοκα και ουσιαστικά ανθρώπινα πορτρέτα που ανέπνευσαν ποτέ στο σινεμά. Αλλάζοντας τη γλώσσα του σώματος, τη χροιά της φωνής, ακόμα και το βλέμμα της, μεταμορφώνεται από ασχημούτσικη, άτσαλη, απογοητευμένη, και δειλή Σελίνα σε αποστομωτικά σέξι, όλο χάρη, τσαχπινιά και τόλμη Catwoman. Μια ηρωίδα διττή, ευάλωτη και ταυτόχρονα δυνατή, πεντάμορφη και συνάμα… τέρας, που δεν φοβάται τον αυτοσαρκασμό. Μια γυναίκα μοναχική, που λαχταρά έναν σύντροφο- συνοδοιπόρο, αλλά ξέρει ότι μόνο η ίδια (και όχι ένας, σκοτεινός έστω, ιππότης) μπορεί να κερδίσει το happy end που της αξίζει. Οταν νιώσει έτοιμη…
Ιωάννα Παπαγεωργίου
Γουιθνέιλ (Ρίτσαρντ Γκραντ)
Ο Φίλος Μου Κι Εγώ (Withnail & Ι), 1987
Ανέκαθεν θεωρούσα πιο περιπετειώδεις τις ερμηνείες ενός φύσει αντιπαθητικού και διφορούμενου χαρακτήρα, που τον κάνουν στο τέλος αλησμόνητο. Ο Γκραντ προχωρά αυτό το παράδοξο ακόμη παραπέρα, ανάγοντας τον σαρκαστικό μηδενιστή του σ’ ένα πλούσιο λεξικό ανθρώπινης συμπεριφοράς και επιβίωσης απέναντι στις υποκρισίες και τις χίμαιρες που απλώνονται εκεί έξω. Πίσω από τις δηλητηριώδεις ατάκες, το ακανθώδες φλέγμα και την παντελή έλλειψη πολιτικής ορθότητας, ο βιτριολικός Γουιθνέιλ του παίρνει τα χαρακτηριστικά ενός υπέροχου, απελπισμένου ήρωα ο οποίος ισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό, για να σε καλέσει να χλευάσεις και να δείξεις την απέχθειά σου για έναν κόσμο που δεν αξίζει να τον πάρεις στα σοβαρά. Δεν μπορώ παρά να πιω στην υγειά του. Λουκάς Κατσίκας
Ρότζερ Σουάνσον (Κάμπελ Σκοτ)
Μαθήματα Γοητείας (Roger Dodger), 2002
Ο Κάμπελ Σκοτ δεν ερμηνεύει τον Ρότζερ, απλά συμπεριφέρεται σαν τον εργένη που κυκλοφορεί στη νύχτα της Νέας Υόρκης με τέχνη του το one night stand. Λέει αλήθειες για την πλάνη των σχέσεων, διαβάζει με κυνισμό την κενότητα των ανθρώπων και διαφοροποιείται από τη μάζα που ακολουθεί τη μόδα, με άλλα λόγια, δεν είναι ο άνθρωπος της εύκολης ελληνικής διασκέδασης ή κάποιος που γιορτάζει του Αγίου Βαλεντίνου. Ο μοναδικός ρόλος του κινηματογράφου που δεν συγκινεί ή ψυχαγωγεί, αλλά σε εκθέτει για την άγνοιά σου. Χάρη στην αμεσότητα και την ευφυϊα της ερμηνείας, νιώθεις πως υπάρχει εκεί έξω σαν άνθρωπος που προσφέρει μαθήματα παιδείας και διδάσκει τη βίβλο της σύγχρονης σωστής συμπεριφοράς. Οσοι έχουν τις προϋποθέσεις, ας καθίσουν να μάθουν, οι υπόλοιποι ας προσπεράσουν.
Αντρέας Κύρκος
Αλεξάντερ Ντε Λαρτζ (Μάλκομ ΜακΝτάουελ)
Κουρδιστό Πορτοκάλι (Α Clockwork Orange), 1971
Δεμένος, με τα μάτια του να κρατιούνται με μηχανήματα ορθάνοιχτα, ο Αλεξ υποβάλλεται σε πλύση εγκεφάλου για να «αναμορφωθεί» από το κράτος. Ενας από τους πιο αμοραλιστικούς χαρακτήρες του κινηματογράφου και της λογοτεχνίας βρίσκει τον τέλειο ενσαρκωτή στο διεστραμμένα περιχαρές πρόσωπο, στο μοχθηρό και χυδαίο γαλάζιο βλέμμα του Μάλκολμ ΜακΝτάουελ. Οσο σοκάρει με τα εκρηκτικά του ξεσπάσματα και τις ζωώδεις, σαδιστικές του πράξεις, άλλο τόσο σε κάνει να συμμετέχεις, όταν το απάνθρωπο, απολυταρχικό καθεστώς συνθλίβει εκείνον και μαζί κάθε έννοια ελευθερίας. Στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, ο ΜακΝτάουελ ανάγεται σε κάτι περισσότερο από διαχρονικό σύμβολο αντικομφορμισμού: είναι η ζωντανή απόδειξη της κοινωνικής ισοπέδωσης.
Αντα Δαλιάκα
Γιοσιτάκα Νίσι (Τακέσι Κιτάνο)
Πυροτεχνήματα (Hana-bi), 1997
Υπό την επιρροή ενός παραλίγο θανάσιμου ατυχήματος το 1994, ο Κιτάνο έδωσε στα Πυροτεχνήματα τη γνώση, τη βαρύτητα, τη διορατικότητα, τη δύναμη, τη θλίψη, τη λύτρωση, την αγάπη, τη βιαιότητα, τη μοναξιά, την ακτινοβολία ενός ανθρώπου που ξέρει ότι θα πεθάνει. Οπως η μικρή κόρη του ή η βαριά άρρωστη γυναίκα του. Η γη συνεχίζει να κινείται, η φύση να εξελίσσεται, η νύχτα να διαδέχεται την ημέρα. Αυτός βυθισμένος σε σκέψεις, εικόνες, οράματα, ώσπου αποφασίζει να δράσει. Φυγή και γέλιο για πρώτη φορά. Αμμουδιά, δυο σφαίρες στο όπλο, δυο μπάτσοι που περιμένουν, ένας σκισμένος χαρταετός, μια φωνή που είχε να ακουστεί καιρό («ς ευχαριστώ… για όλα»), δυο πυροβολισμοί εκτός πλάνου και το μικρό κορίτσι να κοιτά από απόσταση. Οι άνθρωποι παραμένουν αξιοπρεπείς ακόμα και στο θάνατο.
Λευτέρης Ταρλαντέζος
Ζαν Ντ Αρκ (Μαρία Φαλκονέτι)
Το Πάθος Της Ζαν Ντ Αρκ (La Passion De Jeanne D Arc), 1928
Στο Πάθoς Της Ζαν Ντ Αρκ, πρώτη και τελευταία ταινία που στηρίζεται εξ ολοκλήρου σ’ ένα πρόσωπο, ο χώρος και ο χρόνος συγκλίνουν, συγκρούονται κι εξαφανίζονται στην όψη της Μαρία Φαλκονέτι. Καίγοντας την οθόνη, το πρόσωπό της αποτυπώνεται στη μνήμη αυτούσιο, πέρα από συναισθήματα ή έννοιες (όπως π.χ. εκείνη της ερμηνείας). Σαν οριστική κατάθεση ενός ανυπέρβλητου πάθους (του Καρλ Ντράγιερ, σκηνοθέτη υπεράνω επιθέτων) και μιας αξεπέραστης παρουσίας (η Φαλκονέτι δεν θα εμφανιζόταν ποτέ ξανά σε ταινία), ξεπερνά ακόμα και τις καταγωγές του. Γιατί το ζήτημα εδώ δεν είναι ο ρόλος ή η τεχνική, ο μύθος ή και η τέχνη, μα μια αύρα του απόλυτου που χώρεσε στα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, αφήνοντάς τα αιώνια.
Γιάννης Δεληολάνης
Ντίξον Στιλ (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ)
In Α Lonely Place, 1950
Απόγονος του Μερσό από τον «Ξένο» του Αλμπέρ Καμί και ο μοναδικός ρόλος που θα έφερνε τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στα όρια της… αυτοβιογραφίας, ο Ντίξον Στιλ είναι στην πραγματικότητα ένας άνδρας που φοβάται να μεγαλώσει. Ενοχος για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ποτέ και καταδικασμένος σε μία μοναξιά σχεδόν προεφηβική, πρωτόγονα βίαιος και διεστραμμένα ρομαντικός, τελικά συνειδητά απών από την ίδια του τη ζωή, θα αρνηθεί να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε «άλλοθι» θα τον έστελνε οριστικά και αμετάκλητα στην εφηβεία ενός μεγάλου έρωτα. Ενας γνήσιος outsider με επαναστατικό μανιφέστο το θλιμμένο βλέμμα, τον αμήχανο ερωτισμό και την εκρηκτική σιωπή ενός ηθοποιού που, για μία και μοναδική φορά, έπαιξε καλύτερα από οποιονδήποτε τον εαυτό του.
Μανώλης Κρανάκης
Μάικλ Κορλεόνε (Αλ Πατσίνο)
Ο Νονός (The Godfather), 1972
Ηταν οι εποχές που ο ψαρωμένος ακόμα Αλ δεν κατέφευγε σε μανιέρες θεατρινίστικων ξεσπασμάτων και κρατούσε τα μάτια του ακίνητα, μελαγχολικά, να σου ψιθυρίζουν σελίδες βωβού κειμένου. Η ένταση ήταν υπόκωφη, ο κίνδυνος παιζόταν στις άνω τελείες και οι εκρήξεις ήταν σύντομες, κοφτές, σε άφηναν χωρίς ανάσα. Ο χαρακτήρας του Μάικλ κουβαλάει κάτι το απλό – τον γιο που απορρίπτει, αλλά αναπόφευκτα ακολουθεί τα βήματα του πατέρα- και κάτι το σύνθετο συνάμα: την πραγματική, τερατόμορφη φύση του αμερικανικού ονείρου. Το τίμημα του «νικητή». Συγκρατώ το τράβελινγκ στο βλέμμα του πριν από την πρώτη δολοφονία, εκεί όπου ο τρόμος και η εξουσία αποκτούν έναν ακόμα ανάδοχο…
Πόλυ Λυκούργου
Μέιμπελ Λονγκέτι (Τζίνα Ρooυλαντς)
Μια Γυναίκα Εξομολογείται (Α Woman Under The Influence), 1974
Στην αναζήτηση ακαδημαϊκών επιχειρημάτων για την ερμηνεία της Ρόουλαντς, σκοντάφτω. Ο ρόλος μιας γυναίκας με εύθραυστη ψυχοσύνθεση, που κομματιάζεται εσωτερικά και διαλύει τον οικογενειακό περίγυρό της, προσφέρεται για ατέλειωτη ανάλυση της τεχνικής που ανάβλυσε υπό την καθοδήγηση του Τζoν Κασαβέτη: συλλαμβάνει ιδέες απειροελάχιστες σε λεπτομέρεια και η συναισθηματική γκάμα -από τον πόνο του εγκλεισμού στο μυαλό της ως την πιο γλυκιά τρυφερότητα- εκτελείται με κάθε νευρική απόληξη, κάθε σημείο του σώματος, της φωνής, του βλέμματος. Αλλά όταν την βλέπεις, δεν σκέφτεσαι τίποτα τέτοιο. Σε απορροφά, σε μαγεύει, σε καταστρέφει και σε ανεβάζει, σε κάνει να βλέπεις τον εαυτό σου και ό,τι αληθινό έχει περάσει ποτέ πάνω από το σώμα σου.
Λίλυ Μ. Παπαγιάννη
Λοχαγός Ζαν (Ντανιέλ Οτέϊγ)
Ο Δήμιος Του Σεν Πιέρ (La Veuve De Saint- Pierre), 2000
Ο διοικητής των γαλλικών στρατιωτικών δυνάμεων της νήσου Σεν Πιερ έχει πολλές ισορροπίες να κρατήσει. Να εμπνέει σεβασμό στους άντρες του, ασφάλεια στους πολίτες. Να είναι στο πλευρό -και στην ψυχή- της γυναίκας του, ακόμη και αν εκείνη ερωτεύεται τον υπό την προστασία τους μελλοθάνατο κατάδικο. Να είναι δίκαιος απέναντι στον συμμορφούμενο φονιά, έστω κι αν αυτό σημαίνει αποχή από τη διαδικασία της εκτέλεσής του και συνεπώς εσχάτη προδοσία. Ενας άντρας με αξιοπρέπεια, περηφάνια, αυταπάρνηση, αγάπη- συνείδηση. Σπάνιο πράγμα στο σινεμά. Αθλος του «βλέμματος», όχι μόνο του Πατρίς Λεκόντ, αλλά και του Ντανιέλ Οτέιγ, που μπορεί να στέκεται ώρα να σε κοιτά επίμονα, με το μάτι μετέωρο ανάμεσα στη θλίψη και το θυμό, χωρίς να ανοιγοκλείνει στιγμή.
Ρόμπυ Εκσιέλ
Μαρκησία Ιζαμπέλ Ντε Μερτέιγ (Γκλεν Κλόουζ)
Επικίνδυνες Σχέσεις (Dangerous Liaisons), 1989
Ρόλος σημαίνει μεταμόρφωση. Η Μαρκησία ντε Μερτέιγ κρύβεται πίσω από τις δαντέλες και βαρύ μέικ απ. Ενας ρόλος εκπονείται και η Γκλεν Γκλόουζ λέει ότι «τα πάντα καταλήγουν σε μια απολαυστικά απλή αρχή: νίκησε ή πέθανε». Ενας ρόλος χρονολογείται και η Μαρκησία μαθαίνει ότι, όταν ζεις σε καθεστώς καταπίεσης, για να κερδίσεις πρέπει να δρας υπόγεια. Ενας ρόλος παίζει ρόλο στη δράση και η Μαρκησία κινεί τα νήματα με μαριονέτες τους ανθρώπους και μοχλό την αγάπη. Ενας σπουδαίος ρόλος φτάνει στην αλήθεια και η Μαρκησία θα βρεθεί στη μοναξιά της κορυφής, καθώς η μάσκα του μέικ απ αφαιρείται από το πρόσωπο της και συνειδητοποιεί ότι, όταν παίζεις με την αγάπη, πιθανότατα θα καείς- ειδικά αν αγαπάς και δεν το βλέπεις…
Κωνσταντίνος Κοντοβράκης
9 έλληνες ηθοποιοί διαλέγουν ρόλο
Αλεξία Καλτσίκη
Η Ιζαμπέλ Ιπέρ στη Δασκάλα ΤΟυ ΠιάνΟυ. Δεν θα ξεχάσω το βλέμμα της όταν άκουγε μουσική…
Νίκος Κουρής
Η Ιζαμπέλ Ιπέρ στην ταινία Η Δασκάλα ΤΟυ ΠιάνΟυ. Θεωρώ αυτή την ερμηνεία σκανδαλώδη. Ασύλληπτο με μια λέξη… Δεν ξέρω τι να πω. Τέτοιο βάθος, ακρίβεια, ύψος… Μια πάρα πολύ σπουδαία ερμηνεία.
Μαρία Ναυπλιώτου
Είναι πάρα πολλές οι ερμηνείες που με έχουν συγκλονίσει. Θα επιλέξω όμως την Ζιλιέτ Μπινός στο Τρία Χρώματα: Η Μπλε Ταινία. Είναι η πρώτη που μου ήρθε στο μυαλό.
Χρήστος Λούλης
Ο Χαβιέ Μπαρντέμ στο Η Θάλασσα Μέσα ΜΟυ. Γιατί μου είναι εντελώς αδύνατο να περιγράψω πώς ένιωσα…
Λίνα Σακκά
Θα διάλεγα τους ανήλικους πρωταγωνιστές της ΠΟλης ΤΟυ ΘεΟύ. Παιδιά τα οποία βάλλονται από την κακία των ενηλίκων (διότι υποτίθεται ότι δεν έχουν την δύναμη να αντιδράσουν) μετατρέπονται σε εγκληματίες πυροδοτώντας τις ενοχές και τις τύψεις μας. Οι ακραίες καταστάσεις που περνούν στην οθόνη με τρόπο βιωματικό (κι όχι απλώς «ερμηνευτικό») μας εκθέτουν σε μια καθολική ανησυχία για το μέλλον: το «μακριά» της Φαβέλας του Ρίο είναι τελικά πολύ πιο κοντά απ όσο θα μπορούσαμε να αντέξουμε.
Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Επηρεασμένος και από το γεγονός ότι είδα την ταινία πρόσφατα, θα πω τη Λιβ Ούλμαν στη ΦθινΟπωρινή ΣΟνάτα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν. Νομίζω ότι είναι αποκαλυπτικά συμπυκνωμένη, λιτή και αληθινή.
Μαρία Σολωμού
Θα διάλεγα καταρχάς τον Αλ Πατσίνο στο Αρωμα Γυναίκας. Είναι ο αγαπημένος μου ηθοποιός, οπότε εννοείται πως μου αρέσει σε οτιδήποτε κάνει, εδώ, όμως, πιστεύω ότι δίνει την καλύτερη ερμηνεία του. Δεν θα μπορούσα από την άλλη να αφήσω έξω τον Μάρλον Μπράντο στο Τελευταίο Ταγκό Στο Παρίσι. Εδώ τα λόγια περιττεύουν. Υπάρχουν ορισμένα πράγματα τα οποία τα βλέπεις και δεν τα αναλύεις. Θεωρώ ότι σ’ αυτή την ταινία πραγματοποίησε το απόλυτο.
Θάνος Σαμαράς
Θέλω να επιλέξω τρεις: τον ρόλο του Τέρενς Σταμπ στο Θεώρημα του Πιέρ Πάολο Παζολίνι και στον Συλλέκτη του Γουίλιαμ Γουάιλερ και της Ανα Τόμσον στην Ιστορία Της Σου του Εϊμος Κόλεκ.
Βικτώρια Χαραλαμπίδου
Ας με συγχωρήσουν οι παλιές μου αγάπες, πρόσφατα η γυναίκα που με συγκλόνισε ήταν η Ιζαμπέλ Ιπέρ στη Δασκάλα ΤΟυ ΠιάνΟυ. Δεν μπορώ να περιγράψω τι είναι, αλλά όταν την είδα, το αισθάνθηκα και σαν θεατής και σαν ηθοποιός: εσύ δεν μπορείς να το κάνεις αυτό… ακόμα!
