Από τη Δέσποινα Παυλάκη
«Η ιδέα ξεκίνησε από μια ένταση που είχε δημιουργηθεί στο διάλειμμα σε σχέση με το ποδόσφαιρο. Κάποια παιδιά παίζανε, κάποια όχι και τα κορίτσια δεν συμμετείχαν, μέχρι που η Κίνγκα απ την Πολωνία πρότεινε να τους δείξει ένα παιχνίδι που μπορούσαν να το παίξουν όλοι μαζί. Μετά, ένα κορίτσι απ τη Μολδαβία πρότεινε ένα άλλο, ύστερα προσφέρθηκε κάποιος απ την Αλβανία… Τους είπα να κάνουμε ένα μικρό ντοκιμαντέρ για να μοιραστούν την εμπειρία τους και με άλλους ανθρώπους».
Ο Πέτρος Χαραβιτσίδης, δάσκαλος και εμπνευστής της ταινίας, επωφελήθηκε απ τον εθνολογικό πλούτο του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθήνας -που αποτελείται κατά το 70% από παιδιά μεταναστών- για να στήσει ένα αυτοσχέδιο εργαστήρι δημιουργικής αξιοποίησης των πολιτιστικών τους διαφορών. Φέρνοντας τους μαθητές της, τότε, Πέμπτης Δημοτικού αντιμέτωπους με την κάμερα, εφηύρε με τη συνεργασία του συναδέλφου Κλεάνθη Βουλαλά μια σειρά ευρηματικών ασκήσεων
εξοικείωσης με τον φακό, και στρατολόγησε τη γυμνάστρια του σχολείου -εν γνώσει της εξαιρετικά συνεργάσιμης διευθύντριας- για να προπονήσει τους υποψήφιους πρωταγωνιστές στα παιχνίδια που επιλέχτηκαν για να παρουσιαστούν στο ντοκιμαντέρ. Οι έξι φιναλίστ ήταν το «Μαντηλάκι» από τη Μολδαβία, το «Πόδια Με Πόδια» από την Περσία, το «Κουτσό» από την Πολωνία, το «Χτυπάω Την Πέτρα» από την Αλβανία, το «Εννιάπετρο» από την Ελλάδα και το «Δεμένα Πόδια» από τη Νιγηρία.
Αποτέλεσμα αυτής της κινηματογραφικής συνωμοσίας ήταν το εννιάλεπτο ντοκιμαντέρ «Παιχνίδια Απ Τις Πατρίδες Μας», που συναρμολογήθηκε αφιλοκερδώς από φίλο μοντέρ, και συμμετείχε στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Ολυμπίας για παιδιά και νέους, κερδίζοντας το πρώτο βραβείο του ελληνικού τμήματος. Κάπου εκεί, έκανε την εμφάνισή του το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου ως από μηχανής θεός, δίνοντας στα παιδιά την ευκαιρία να εξελίξουν την ιδέα τους, χάρη στο πρόγραμμα παραγωγής ταινιών από νέους «Πρώτο Βήμα».
Σειρά τώρα είχαν οι γονείς: Τα θύματα επιλέχθηκαν από την ανυποψίαστη ομάδα που παρακολουθούσε τα μαθήματα Ελληνικής Γλώσσας για μετανάστες γονείς, που προσέφερε εθελοντικά το σχολείο κάθε Τετάρτη. Τα παιδιά της έκτης, πλέον, δημοτικού (περνάνε βλέπετε τα χρόνια!) απηύθυναν έκκληση σε κάθε ενδιαφερόμενο να τους διδάξει κάποιο παιχνίδι που έπαιζε μικρός στην πατρίδα του, κερδίζοντας ένα ρόλο στη νέα τους ταινία! Οι γονείς πέρασαν από αυστηρό casting δοκιμάζοντας αρχικά τα παιχνίδια μεταξύ τους και στη συνέχεια διδάσκοντάς τα στα παιδιά. Το τελικό αποτέλεσμα βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο μοντάζ και το μόνο που απομένει είναι να ελπίσουμε ότι θα υπάρξουν κι άλλοι μιμητές αυτής της εξαιρετικής προσπάθειας. Καλή επιτυχία δεν χρειάζεται να τους ευχηθούμε, γιατί και μόνο η υλοποίηση μιας τέτοιας ιδέας είναι μια μεγάλη νίκη.
