Από την Πόλυ Λυκούργου
Πολλά ακούστηκαν, πολλά γράφτηκαν για την οικολογική καταστροφή που σημειώθηκε στην Πάρνηθα, κάποια ελάχιστα, αν και πρωτοφανή τουλάχιστον σε έκταση και μαζικότητα, έγιναν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Οσο αναρωτιέσαι ποιο είναι μεγαλύτερο: η έκταση της ανεπίστρεπτης περιβαλλοντικής καταστροφής ή το μέγεθος της σήψης, η θλίψη σου μετατρέπεται σε οργή και η οργή σε πίκρα. Πίκρα γιατί τις μέρες που ο πλανήτης βουίζει από τις σαρωτικές Go Green προσπάθειες για την αλλαγή νοοτροπίας ως προς τη διάσωση του περιβάλλοντος, ο Ελληνας επιμένει να μην ανακυκλώνει, να πλένει την αμαξάρα του κάθε Κυριακή με τη μάνικα, και όταν κάτω από τη μύτη του καίνε τον τελευταίο πνεύμονα οξυγόνου, απλά να κάθεται στον καναπέ του και να χαζεύει τις μικροπολιτικές χυδαιότητες των ειδησιογραφικών παραθύρων. Τροφή προς σκέψη: σε λίγο δε θα μπορείς να ανοίξεις το κανονικό σου παράθυρο, μεγάλε.
Ναι, πολλά απ όσα γίνονται στο Χόλιγουντ και γενικώς στη παγκόσμια showbiz είναι ύποπτα αυτοδιαφήμισης. Ναι, ο Μπόνο μπορεί να έχει καταντήσει γραφικός με τα χρέη της Αφρικής, ναι το Live Earth πολλοί το είδαν ως ευκαιρία για μία αλά SuperBall υπερέκθεση του άστρου τους, ναι η Μαντόνα και η Αντζελίνα υιοθετούν παιδιά του Τρίτου Κόσμου από μόδα και δεν σε πείθουν καθόλου. Ελα μωρέ, ο Αλ Γκορ προσπαθεί να γυαλίσει την πολιτική του υστεροφημία με ντοκιμαντέρ όπως το «Αn Inconvenient Τruth», και ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο από κάπου πρέπει να τα οικονομάει και οργανώνει παραγωγές όπως η «11η Ωρα» ή τρέχει στο πλευρό οικολογικών οργανώσεων στα πέρατα της γης. Ο Χάρισον Φορντ περνάει κρίση μέσης ηλικίας και το παίζει Ιντιάνα Τζόουνς όταν πετάει με το ελικόπτερό του, επιτηρώντας τις ακτές του ποταμού Χάντσον για παράνομα απόβλητα. Η Ντάριλ Χάνα υπήρξε πάντα μία εκκεντρική χίπισσα και γι αυτό έχτισε ένα σπίτι χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά με ένα πλήρες οικολογικό ηλιακό σύστημα. Κι ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, που φωνάζει από το 1965, ήταν ανέκαθεν ένας βολεμένος, εκ του ασφαλούς κομμουνιστής.
ΟΚ τώρα; Τα ισοπεδώσαμε όλα, εμείς οι έξυπνοι Ελληνάρες; Βρήκαμε τα κρυφά νοήματα, τις θεωρίες συνωμοσίας, όλα τα απαξιωτικά επιχειρήματα που μπορούν να μας επιτρέψουν να φτιάξουμε ένα φραπέ ακόμα, να αράξουμε μπροστά από μία τηλεόραση και να συνεχίσουμε την αλά «Κρυμμένος» θεμιτή μας αποβλάκωση; Και αν τα ηλίθια αμερικανάκια παρακολούθησαν τους δικούς τους καραγκιόζηδες να βγαίνουν στη σκηνή του Live Earth και να παρακινούν τον κόσμο -άκουσον, άκουσον!- να βγάζουν τις ηλεκτρικές συσκευές που δε χρησιμοποιούν από την πρίζα, ή να περιορίζουν τη σπατάλη του νερού όταν βουρτσίζουν τα δόντια τους, εμείς τι βλέπουμε; Μεγαλοδημοσιογράφους με Armani γραβάτες να φυτιλιάζουν πολιτικές εκρήξεις ανάμεσα στους καλεσμένους τους, οι οποίοι θα έτρεμαν μια ήσυχη ουσιαστική κουβέντα; Τους δικούς μας ηθοποιούς-μαϊντανούς σε κοσμικές παραλίες; Βιζιτούδες τραγουδιάρες και τα νέα τους εξοχικά σπίτια;
Το ξέρω, το νιώθω, το βλέπω γύρω μου ότι δεν είμαστε μόνο αυτό. Κάποτε όμως πρέπει να ακουστούμε, να γίνουμε πλειοψηφία. Η δική μας γενιά πρέπει επιτέλους να βάλει ένα τέλος. Οσοι έχουν το ταλέντο, έχουν και το μικρόφωνο για να πουν κάτι σημαντικό και τους περιμένουμε – σημαντική δεν είναι μόνο η Επίδαυρος παιδιά, είναι και το τώρα. Ολοι οι υπόλοιποι από εμάς κρατάμε τουλάχιστον ένα τηλεκοντρόλ, ένα εισιτήριο ταινίας, ένα ψηφοδέλτιο.
Μπορούμε να κλείσουμε την τηλεοπτική παράνοια που επίτηδες μας αποσπά, το στόμα μας όταν καταλαβαίνουμε ότι ανακυκλώνουμε αδιέξοδες κομματικές μικρότητες που μας κληρονόμησαν οι παλαιότεροι. Κι αν όλα αυτά φαίνονται πολύπλοκα και μακρινά, απλά ας κλείσουμε τη βρύση.
