από τον Μάρκο Φράγκο
Η Νέα Υόρκη της σεξουαλικής απελευθέρωσης, ο Λάρι Λεβάν και οι μυστικιστικές ιεροτελεστίες της πίστας του Paradise Garage, η ξαφνική εκατόμβη του AIDS, τα στούντιο του West End και η αίσθηση τού να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα: στο βιβλίο του Μελ Σερέν («Η Ζωή Μου Και Το Paradise Garage») υπάρχει ένα ολόκληρο παράλληλο σύμπαν όπου οι επιθυμίες βρήκαν την πραγμάτωσή τους και μετά ήρθε το σκοτάδι – μια λίστα νεκρών από AIDS που αποκτά άλλο νόημα, ειδικά τα ονόματα που συνοδεύονται με αστερίσκους που δηλώνουν τους εραστές του Σερέν.
Πραγματικό ντοκουμέντο για την underground φρενίτιδα της ντίσκο του 70, το αφηγηματικό στυλ του Σερέν σε μεταφέρει στο Λονγκ Αϊλαντ. Ως πρώην εργαζόμενος στην εταιρεία Scepter (μια από τις πιο εκλεκτές σόουλ εταιρείες της δεκαετίας του 60), ο Μελ Σερέν έπρεπε κάπως να αναπληρώσει το κενό στα μέσα της δεκαετίας του 70, μετά το κλείσιμό της. Ανοιξαν λοιπόν με τον Εντ Κάσινς την West End, στο ίδιο κτιριακό συγκρότημα που στεγάστηκε το Studio 54 αλλά, σύμφωνα με τον ίδιο, εντελώς τυχαία.
Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, διότι η καρδιά του Σερέν δεν χτυπούσε μπροστά στα φλας της περίφημης πόρτας του κλαμπ του Στιβ Ρουμπέλ, αλλά στο Paradise Garage, εκεί όπου η ντίσκο πραγματικά ανέβαζε τους ανθρώπους στη νιρβάνα του γαλαξία με τους ήχους και τα τραγούδια της, και όχι τόσο με τα αστραφτερά κοστούμια της.
Το ντοκιμαντέρ «Godfather Of Disco» (τίτλος που δόθηκε στον Σερέν από τη δημοσιογράφο Στεφανί Σέπερντ το 1982, στο άρθρο της «Α Retrospective Of Disco») θα προβληθεί στις Νύχτες Πρεμιέρας τον Σεπτέμβριο.
