Από τον Λουκά Κατσίκα
Cassandras Dream του Γούντι Αλεν
Σαν μισομαγειρεμένο φαγητό μοιάζει η τελευταία ταινία του Γούντι Αλεν. Ή καλύτερα σαν προχειρογραμμένο σενάριο που ετοιμάστηκε βιαστικά από μια εργασιομανή και ανήσυχη πένα που δεν έκανε τον κόπο να σταθεί αρκετά επάνω του για να το «χτενίσει» όσο έπρεπε. Αναμασώντας θεματικό υλικό από το ντοστογιεφσκικών αποήχων «Μatch Ρoint», ο Αλεν στρίμωξε τον Γιούαν Μακ Γκρέγκορ και τον Κόλιν Φάρελ ως αδέρφια που προσπαθούν να πιάσουν με κάθε τίμημα την καλή σε μια β διαλογής ηθική παραβολή. Αμπαλαρισμένη ως μοντέρνα τραγωδία, τόσο άγαρμπη όμως σε χαρακτήρες, διάλογους, ακόμη και ερμηνείες που δεν καταφέρνει να σε πείσει στιγμή να την πάρεις στα σοβαρά.
Sleuth του Κένεθ Μπράνα
Είναι κρίμα να μην έχεις δει το κλασικό θρίλερ του 1972, θριαμβευτικό κύκνειο άσμα του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς, και να παρακολουθήσεις μια από τις πιο αλησμόνητες ψυχολογικές αντιπαραθέσεις της οθόνης από τα αδέξια χέρια του συστηματικά άνισου Μπράνα. Δεν φταίει όμως μονάχα αυτός που μια σαρδόνια παρτίδα σκάκι με έπαθλο την επιβίωση του ενός από τους δύο παίχτες καταλήγει σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με παρωδία του πρωτότυπου φιλμ, παρά με επέκτασή του. Φταίει και ο Χάρολντ Πίντερ, η σεναριακή επεξεργασία του οποίου βάζει τους ήρωες να καταπιούν αλλεπάλληλα λεκτικά ξυράφια, όχι όμως και να χωνέψουν μια δραματουργία που καταφεύγει σε εύκολα τεχνάσματα για να κερδίσει την προσοχή σου. Ακόμη και η πολυαναμενόμενη ερμηνευτική αναμέτρηση που κρύβει μέσα του ένα τέτοιο έργο εδώ χάνει από νωρίς το ενδιαφέρον της, μια και ο Τζουντ Λο είναι απλούστατα ανύπαρκτος μπροστά στον υπέροχο οδοστρωτήρα που ονομάζεται Μάικλ Κέιν.
Τhe Darjeeling Limited του Γουές Αντερσον
Τη στιγμή που ο Γουές Αντερσον αποφάσισε να επεκτείνει το σινεμά του μακριά από τους vintage τέσσερις τοίχους που στέγαζαν τις δυο καλύτερες μέχρι τώρα ταινίες του, κάτι κερδήθηκε και κάτι χάθηκε. Οσοι τον κατηγορούσαν συστηματικά ότι επαναλαμβάνει επικίνδυνα τον εαυτό του σώπασαν προσωρινά, όταν τον είδαν να δοκιμάζεται σε κάτι ευρύτερο και αρκετά διαφορετικό. Οσοι δεν έπαψαν στιγμή να αγαπούν το τόσο ιδιαίτερο σινεμά του 38χρονου σκηνοθέτη, όμως, ένιωσαν αμήχανα όταν τον είδαν να πνίγεται στο χαοτικό πέλαγος των «Υδάτινων Ιστοριών». Στο καινούργιο φιλμ του, ταξίδι μύησης και συμφιλίωσης τριών αδερφών στην εξωτική Ινδία, οι δυο πλευρές αναμένεται να συναντηθούν πάνω από μια ταινία που προδίδεται μόνο από το προσχηματικό της σενάριο. Ο Αντερσον παρ όλα αυτά φροντίζει και πλημμυρίζει τα πάντα μέσα σε έναν χρωματικό παροξυσμό που θα έκανε κάθε Bollywood παραγωγή να σκάσει από ζήλια, πανέμορφες μουσικές και μια χούφτα στιγμές που σου φέρνουν τουλάχιστον ένα χαμόγελο στα χείλη. Μερικές φορές ακόμη κι αυτό μοιάζει αρκετό.
Its Α Free World του Κεν Λόουτς
Μπαίνεις να δεις πλέον μια ταινία του Κεν Λόουτς, ενός σκηνοθέτη που φέτος συμπλήρωσε ακριβώς σαράντα χρόνια καριέρας, με την παρήγορη αλλά και ελάχιστα περιπετειώδη σιγουριά ότι θα δεις κάτι τουλάχιστον ενδιαφέρον. Στην περίπτωση της νέας ταινίας του, ωστόσο, το στοιχείο της έκπληξης ήταν ακόμη εντονότερο από άλλες φορές, δεδομένου ότι ο ηλικίας 71 ετών Λόουτς κάνει μια ωραιότατη ανθρώπινη ιστορία πάνω στις συνθήκες της παράνομης απασχόλησης αλλοδαπών να φαντάζει ρεαλιστική, απτή και πιο επείγουσα από ποτέ. Το σενάριο του Πολ Λάβερτι και η θαυμάσια ερμηνεία της Κίρστον Γουάρινγκ στον πρωταγωνιστικό ρόλο προσφέρουν επιπλέον αρετές σε ένα φιλμ ειλικρινές και προικισμένο με τη συνηθισμένη συμπόνια και ουμανισμό του Βρετανού δημιουργού.
The Sun Also Rises του Τζιάνγκ Γουέν
Ο,τι και να πει κανείς για τον κινηματογραφικό παροξυσμό του ανθρώπου που μας είχε δώσει προ επταετίας το θαυμάσιο «Διάβολοι Στο Κατώφλι», λίγο θα είναι. Ο Κινέζος δημιουργός σκηνοθετεί σαν να έχει προσβληθεί από τον ιό «Κουστουρίτσα», παραδίδοντας έναν ηχηρό (σε σημείο πονοκεφάλου) και υστερικό (σε σημείο απορίας) τραγέλαφο που, ανάμεσα στις πολλές κρίσεις τρέλας που εκδηλώνει, προσπαθεί να ψελλίσει δυο – τρία πράγματα για την ιστορία της χώρας του. Αποτυγχάνει οικτρά, βάζοντας το δικό του λιθαράκι στην πιο αδύναμη χρονιά για ασιατικές συμμετοχές ενός φεστιβάλ το οποίο ανέκαθεν αποθέωνε τη συγκεκριμένη κινηματογραφία.
The Assassination Of Jesse James By The Coward Robert Ford του Αντριου Ντόμινικ
Ενα πράγμα ζητά από σένα το ανορθόδοξο φιλμ με τον τίτλο – σιδηρόδρομο που, παρεμπιπτόντως, εξηγεί μεμιάς τα πάντα για την υπόθεση: να ξεχάσεις για λίγο τον τρόπο που έχεις συνηθίσει τελευταία να βλέπεις σινεμά και να ταξιδέψεις στα παλιά. Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 70. Τότε που οι περισσότερες αμερικανικές ταινίες οι οποίες πήγαζαν από μεγάλα στούντιο δεν δίσταζαν να φανούν τολμηρές, διαφορετικές και αντισυμβατικές. Δεν τις πείραζε καθόλου επίσης αν ξεπερνούσαν το φυσιολογικό όριο των δύο ωρών σε διάρκεια. Κάπως έτσι, ο Ντόμινικ έπεισε τη Warner να αφήσει το ρυθμικά νωχελικό γουέστερν του να αγγίξει ανενόχλητο τα 160 λεπτά, εμπιστευόμενο τα πάντα στον σύνθετο ψυχολογικά τρόπο με τον οποίο συνδιαλέγονται μια χούφτα χαρακτήρες με μυθικά ονόματα, στην καρδιά μιας Αγριας Δύσης που δεν κρύβει τίποτα το ηρωικό μέσα της. Το ιδιόρρυθμο αυτό γουέστερν μπορεί να κερδίζει τον θαυμασμό πολλών χάρη στη θέλησή του να υποδυθεί το «δύσκολο» σε καιρούς εξαιρετικά εύκολους για το σινεμά. Χρειάζεται όμως ταλέντο για να σταθείς επάξια ως σκηνοθέτης απέναντι σε χαρακτηρισμούς που τοποθετούν την ταινία σου στην ίδια πρόταση με τα ονόματα του Τέρενς Μάλικ και του Ρόμπερτ Ολτμαν. Κι ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης μάλλον το έχει αυτό το ταλέντο.
Redacted του Μπράϊαν Ντε Πάλμα
Η πιο πολυσυζητημένη ταινία των πρώτων ημερών του φεστιβάλ έτυχε να είναι και μία από τις χειρότερες όλης της διάρκειάς του. Θέλοντας να ξεφύγει λίγο από τις στουντιακές εμπειρίες των πρόσφατων ταινιών του και να επιστρέψει προσωρινά στις πρώιμες πειραματικές μέρες της καριέρας του, παραμένοντας συνάμα στο έντονα πολιτικοποιημένο πνεύμα των ημερών, ο Ντε Πάλμα επιχείρησε το δικό του αντιπολεμικό σχόλιο πάνω στον πόλεμο του Ιράκ. Επιστράτευσε τη λογική του ψευδοντοκιμαντέρ και δόμησε την ταινία πάνω σε υπάρχουσες ως επί το πλείστον εικόνες (από δελτία ειδήσεων, web βιντεάκια, μαγνητοσκοπημένα ημερολόγια) για να μεταμφιέσει το γεγονός ότι δεν είχε τίποτα καινούργιο να πει για το θέμα. Και αντί να δικαιωθεί για το εγχείρημα ως ένας παλαίμαχος σκηνοθέτης που δεν γυρνά ποτέ πλάτη σε οτιδήποτε θεωρείται ανανεωτικό και μοντέρνο στο σινεμά, με το «Redacted» φάνηκε ξαφνικά μυστήρια ξεπερασμένος. Οχι ότι αυτό εμπόδισε την κριτική επιτροπή του φεστιβάλ να του δώσει αδικαιολόγητα το βραβείο.
Μan From Plains του Τζόναθαν Ντέμι
Σε ηλικία ογδόντα δύο ετών, ο Τζίμι Κάρτερ, 39ος πρόεδρος στο ενεργητικό των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκινά μια περιοδεία από πόλη σε πόλη θέλοντας να προωθήσει το πιο αμφιλεγόμενο βιβλίο που έχει υπογράψει στην καριέρα του ως συγγραφέας. Κι αυτό αποτελεί μία μοναχά πτυχή από μια πλούσια και απροσδόκητη ζωή που ξεδιπλώνεται χαμηλόφωνα αλλά αποφασιστικά μπρος σε μια οξυδερκή κάμερα. Κινηματογραφώντας διακριτικά, σχεδόν ανεπαίσθητα το αντικείμενό του, ο Τζόναθαν Ντέμι το χρησιμοποιεί για να πλάσει ένα φαινομενικά υποτονικό αλλά πλούσιο σε παρατήρηση και λεπτομέρεια πορτρέτο που διαπερνά τη δημόσια, κατεστημένη εικόνα και την όποια αναπόφευκτη πολιτική διάσταση που συνοδεύει μια ιδιοσυγκρασία όπως είναι ο Κάρτερ, για να ανακαλύψει πίσω της κάτι πιο αθέατο, πιο αναπάντεχο και πιο ανθρώπινο.
The Secret Of The Grain του Αμπντελατίφ Κεσίς
Οικογενειακή saga από τη μια μεριά, αγώνας ενός φτωχού εμιγκρέ να ορθοποδήσει από την άλλη και στη μέση ένα φιλμ-ποταμός που σιγοβράζει στην προσπάθειά του να συλλάβει κάτι ανεπιτήδευτο και αυθεντικό από τις ζωές των ηρώων του. Τρίτη ταινία του Τυνήσιου στην καταγωγή σκηνοθέτη, που έγινε περισσότερο γνωστός χάρη στο πολυβραβευμένο «L Εsquive»(2003), το φιλμ ανατρέχει στις ρίζες του νεορεαλισμού, αντλώντας κατευθείαν από μέσα τους ένα extra large, συναισθηματικό και ήρεμα παθιασμένο σινεμά του απλού, καθημερινού ανθρώπου και της αληθινής ζωής που μοιάζει να απέχει μόλις μια ανάσα από την οθόνη. Η μεγάλη διάρκεια της ταινίας προϋποθέτει υπομονή που γρήγορα ανταμείβεται, μια και ο Κεσίς διαλέγει να κορυφώσει μεθοδικά τα πάντα σε μια υπέροχη τελευταία ώρα που σε στέλνει έξω από την αίθουσα με ένα ευδαιμονικό σχεδόν αίσθημα. Από αυτά που σπάνια πλέον σου προσφέρει ταινία.
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΗΜΟΥ
ΧΡΥΣΟΣ ΛΕΟΝΤΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ: «Προσοχή, Πόθος», Ανγκ Λι
ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ: «Redacted», Μπράιαν Ντε Πάλμα
ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ: Εξ ημισείας στα «Ι Μ Not Τhere» του Τοντ Χέινς και «Τhe Secret Of The Grain» του Αμπντελατίφ Κεσίς
ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟΥ: «Ιts Α Free World», Πολ Λάβερτι
ΑΝΤΡΙΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ: Μπραντ Πιτ («Τhe Assassination Of Jesse James…»)
ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ: Κέιτ Μπλάνσετ («Ι Μ Not Τhere»)
ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ: Χάφσια Χέρτζι («Τhe Secret Of The Grain»)
