Από τον Θοδωρή Δημητρόπουλο
Μια φορά κι έναν καιρό, μια 16χρονη κοπέλα που ένιωθε ξένη στο νέο περιβάλλον όπου είχε μόλις μετακομίσει γνώρισε και ερωτεύτηκε ένα πανέμορφο βαμπίρ. Και διασχίζοντας την ιστορία τους, ακολουθούμε κάθε στάδιο τού τι σημαίνει να είσαι έφηβος και το πώς τα θραύσματα της πιο ευαίσθητης ηλικίας παραμένουν μέσα σου, καθορίζοντας για πάντα τι άνθρωπος θα είσαι. Ολα αυτά φυσικά συμβαίνουν στην τηλεοπτική «Βuffy». Γιατί στο «Τwilight» της Στέφανι Μέγιερ τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά: Κορίτσι ερωτεύεται βαμπίρ. Με βλέμματα γεμάτα νόημα κοιτάζουν ο ένας βαθιά στην ψυχή του άλλου. Για πολλές, πολλές, πολλές σελίδες. Και η Αμερική παραληρεί.
«Ω, Εντουαρντ! Θα προτιμούσα να πεθάνω από το να μείνω μακριά σου!», είναι ένα μόλις από τα αμέτρητα κούφια τσιτάτα αγάπης που ανταλλάσσουν οι δυο φωτογενείς νέοι στη διάρκεια των 434 σελίδων του βιβλίου που κυκλοφόρησε το 2005 και μέσα σε δύο μόλις χρόνια δημιούργησε μια λυσσαλέα βάση φανατικών με αποτέλεσμα την κινηματογραφική του μεταφορά. Η οποία μάλιστα, παραλείποντας το μεγαλύτερο ποσοστό του εσωτερικού μονολόγου της Μπέλα, νεαρής πρωταγωνίστριας του βιβλίου, καταλήγει να είναι ακόμα πιο βαρετή κι από το αρχικό προϊόν, όσο και αθέλητα αστεία κατά τόπους. Η σειρά των τεσσάρων βιβλίων πάλι (που ολοκληρώθηκε αυτό το καλοκαίρι με τον τόμο «Βreaking Dawn»), όχι μόνο έχει θυμίσει στα βιβλιοπωλεία τις ένδοξες μέρες που η κυκλοφορία του κάθε νέου «Χάρι Πότερ» ήταν κοσμογονικό γεγονός, αλλά διαθέτει οπαδούς τόσο αφοσιωμένους που σπεύδουν να ξοδέψουν χρήματα για το παραμικρό σχετικό προϊόν. Κι όταν λέμε το παραμικρό, το εννοούμε: το περιοδικό Entertainment Weekly αυτές τις μέρες μοιάζει να κυκλοφορεί με κεντρικό θέμα «Τwilight» κάθε δεύτερη βδομάδα, επειδή οι πωλήσεις του εκτοξεύονται στα ύψη όποτε το πρόσωπο του πρωταγωνιστή Ρόμπερτ Πάτινσον κοσμεί το εξώφυλλό του. Και το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο: κάτι συμβαίνει εδώ και λίγα χρόνια στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, που έχει κάνει αμέτρητες μαυροφορεμένες κορασίδες να περιμένουν εναγωνίως, όχι πλέον το φιλί του αγαπημένου τους σταρ, αλλά το δάγκωμα ενός βαμπίρ.
Ενδεχομένως να πρόκειται για τη φυσιολογική αντίδραση στο ανησυχητικά διογκούμενο, πολύχρωμο και χαζοχαρούμενο σύμπαν της Ντίσνεϊ. Το οποίο, ντύνοντας τα πάντα με φωτεινά χρώματα και χώνοντας με το ζόρι τα «Ηigh School Μusical» και τις «Ηannah Μontana» στους λαιμούς των εφήβων, ανάγκασε πολλούς από αυτούς να αναζητήσουν μια εναλλακτική λύση στο αντίθετο άκρο του φάσματος. Στο δίκτυο CBS πέρσι έκανε πρεμιέρα η σειρά «Μoonlight», όπου βαμπίρ ερωτεύεται μαχητική δημοσιογράφο. Και ανταλλάσσουν διαλόγους σαν αυτόν: «Είμαι ένα τέρας.» -«Με έσωσες.» -«Σώσαμε ο ένας τον άλλο».Η σειρά κόπηκε, αλλά οι μανιασμένοι φανατικοί ακόμα παρενοχλούν το υπόλοιπο ίντερνετ ζητώντας επίμονα την ανάσταση του αγαπημένου τους show. Ο ποιοτικός κολοσσός του ΗΒΟ σε αναζήτηση υψηλών δεικτών τηλεθέασης και ο πολυβραβευμένος Αλαν Μπόλ (των «Αmerican Βeauty» και «Six Feet Under») σε αναζήτηση μισθού, έφεραν φέτος στη μικρή οθόνη τη σειρά «Τrue Βlood», για μια -το μαντέψατε- άβγαλτη νεαρά που ερωτεύεται σκοτεινό βαμπίρ. Τουλάχιστον εδώ η προσέγγιση είναι σε μεγάλο βαθμό χιουμοριστική, κάτι που θα έκανε τις σελίδες του βιβλίου της Μέγιερ αν μη τι άλλο να κυλούν ευκολότερα.
Στην πραγματικότητα το «Τwilight» διαθέτει όλη τη σοβαρότητα με την οποία κοιτάζει τον εαυτό του ένα ρομάντζο Αρλεκιν, καθώς περί ενός τέτοιου ουσιαστικά πρόκειται. Η δύναμη της μυθοπλασίας του φανταστικού είναι στο να πλάθει συναρπαστικούς κόσμους και να χρησιμοποιεί τα παραμυθιακά στοιχεία ώστε να αφηγηθεί ισχυρές παραβολές για καταστάσεις στο βάθος τους γνώριμες και ανθρώπινες. Εδώ δε θα βρείτε, όμως, κανένα ουσιαστικό μεταφυσικό στοιχείο. Τα βαμπίρ δε σημαίνουν τίποτα, δε λειτουργούν ως κάτι το αληθινά ξεχωριστό, παρά στέκονται δείχνοντας αστείοι και παστωμένοι. Παλούκι στην καρδιά δεν τους σκοτώνει και έκθεση στον ήλιο δεν τους κάνει σκόνη, απλώς τους κάνει να λαμπυρίζουν! Είναι σαν η Μέγιερ να κάνει ό,τι μπορεί για να αφαιρέσει από αυτά τα πλάσματα τη μυθολογική τους διάσταση, την όποια έννοια κινδύνου και αγριότητας, σε σημείο που να απορείς τι ήταν αυτό που έκανε την παρουσία τους απαραίτητη στην ιστορία της.
Αυτή ακριβώς η λεπτομέρεια είναι, όμως, που δυστυχώς έκανε αυτή την πολυλογάδικη saga να ξεχωρίσει από το σωρό των αισθηματικών μυθιστορημάτων και το Χόλιγουντ να τσακίζεται να τη μετατρέψει στην επόμενη χρυσή χήνα. Franchise δίχως μεταφυσικά στοιχεία εννοείται, και αν είναι εντελώς επιφανειακά δεν τρέχει και τίποτα! Κάπως έτσι ξυπνάς ένα πρωί και αντιλαμβάνεσαι ότι ολόκληρη η ποπ κουλτούρα περιστρέφεται ξαφνικά γύρω από κάτι που δε θα έπρεπε να έχει ξεφύγει από τα όρια της εφηβικής κοριτσίστικης λογοτεχνίας. Αν τουλάχιστον ακολουθούσε κάποιες μόνο από τις πλούσιες θεματικές της «Βuffy», θα είχαμε κάτι να συζητάμε και οι υπόλοιποι. Αλλά η συμβουλή για την περίπτωση του «Τwilight» είναι μία: κλείσε το βιβλίο και άνοιξε μια τηλεόραση.
