Τα καλύτερα soundracks της χρονιάς, όπως τα επέλεξαν για εσάς οι συντάκτες του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ:
1. EVERY NIGHT DREAMS YOUR HAND ΙΝ MINE (Ιnner Εear)
Σάουντρακ που φτιάχτηκε ερήμην του δημιουργού της ταινίας, το «Εvery Night Dreams» παραμένει για πολλούς λόγους ακατάταχτο. Οπως και να έχει οι νεαρότατοι Your Hand in Mine ευτύχησαν να επιλέξουν να διαβάσουν με έναν ολότελα δικό τους τρόπο το αριστουργηματικό βουβό μελόδραμα του Μίκιο Ναρούσε, «Υogoto No Υume»/«Ονειρα Της Κάθε Νύχτας», αγνοώντας οποιαδήποτε εντολή ή κανόνα και ακολουθώντας μόνο το συναισθηματικό βάρος του και το εκπληκτικό μοντάζ του-το τελευταίο με ακρίβεια μετρονόμου. Γι αυτό και το μεταμοντέρνο αποτέλεσμα στέκεται εντελώς αυτόνομα, ένα λυρικό ποτάμι από ηλεκτρονικούς και χειροποίητους ήχους που κλείνει το μάτι στον Χατζιδάκι και τον Γιαν Τερσέν. Το αριστουργηματικό βαλσάκι «Αt the Βar» και ο «κράχτης» με τίτλο «Calendar» έχουν ήδη γίνει «μικρές επιτυχίες» και αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη αυτονόμησης. Λ.Α.
3. ΤΗΕ EDGE OF LOVE (Universal)
Το «Τhe Edge Of Love» είναι ένα δράμα που εκτυλίσσεται στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με την Κίρα Νάιτλι και τον Κίλιαν Μέρφι να μπλέκονται στη ζωή του ποιητή Ντίλαν Τόμας και της συζύγου του (Σιένα Μίλερ). Φαινομενικά αταίριαστο πεδίο για να «ξεσαλώσει» ο Αντζελο Μπανταλαμέντι, το σάουντρακ για το φιλμ του Τζον Μέιμπουρι πατάει στην κλασική ορχηστρική φόρμα του Ιταλοαμερικανού συνθέτη (μην ψάχνεις αλλόκοτα στενάκια, ο Λιντς απουσιάζει). Αν και η Κίρα Νάιτλι τραγουδά σε πολλά κομμάτια και χρέη guest εκτελούν ο Πάτρικ Γουλφ κι η Μάντλεν Περού, είναι η Σούζι Σιού που κλέβει την παράσταση, στο «Careless Love». Η.Κ.
4. ONCE (Columbia/SONY ΒΜG)
Λειτουργεί τέλεια στο πλαίσιο της ταινίας, αλλά κι εξίσου εκτός αυτής: γραμμένο κι ερμηνευμένο από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του φιλμ (τους έτσι κι αλλιώς μουσικούς Γκλεν Χάνσαρντ των Frames και Μαρκέτα Ιργκλοβά) το άλμπουμ αποτελείται από υπέροχες συγκινητικές indie rock μπαλάντες. Οι καθηλωτικές, ωμά συναισθηματικές ερμηνείες του Χάνσαρντ, σε συνδυασμό με τη γλυκιά φωνή της Ιργκλοβά που στοιχειώνει τον ακροατή, έχουν ως αποτέλεσμα μια κατάθεση ψυχής σπάνιας ειλικρίνειας και ομορφιάς. Ο θρίαμβος του «Falling Slowly» επί του ντισνεϊκού οδοστρωτήρα στην κατηγορία καλύτερου τραγουδιού, ήταν το μεγάλο οσκαρικό πανηγύρι για το 2008. Θ.Δ.
4. THERE WILL ΒΕ BLOOD (Νonesuch)
Αρρηκτος σύνδεσμος με το φιλμ του Πολ Τόμας Αντερσον, το σάουντρακ του Τζόνι Γκρίνγουντ των Radiohead ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα (κι όχι το πετρέλαιο) των μουσικών επενδύσεων της χρονιάς. Ο Γκρίνγουντ επέλεξε τη δύσκολη οδό, φορτώνοντας τις εικόνες του Αντερσον με θορυβώδεις κι άναρχες συνθέσεις εγχόρδων, που φέρνουν στον νου Olivier Messiaen. Διάρκειας ούτε καν 35 λεπτών, έρχεται σε αντίθεση με τα σινεμασκόπ πλάνα του «Θα Χυθεί Αίμα» και την επιβλητική ερμηνεία του Ντάνιελ Ντέι Λιούις, απλώνοντας πάνω από τις αχανείς εκτάσεις των κοιτασμάτων πετρελαίου ένα βαρύ σύννεφο. Οσο επικό είναι το φιλμ, άλλο τόσο μινιμαλιστικό κι αφαιρετικό το άκουσμα. Η.Κ.
5. ΤΗΕ ASSASSINATION OF JESSE JAMES ΒΥ ΤΗΕ COWARD ROBERT FORD (Mute)
Αργόσυρτο και επικό, όπως και η ταινία του Αντριου Ντόμινικ την οποία κλήθηκε να επενδύσει μουσικά, το σάουντρακ των Νικ Κέιβ και Ουόρεν Ελις φαντάζει ιδανικό. Με τις νωχελικές ενορχηστρώσεις του, με τα έγχορδα και το πιάνο να αιωρούνται πάνω από μπάσα και τις συνθέσεις που μοιάζουν με μικρά μεταμοντέρνα μοιρολόγια να προοικονομούν το φινάλε, ο Κέιβ μαζί με τον πολυμήχανο συμπατριώτη του, Ελις, παρέδωσαν ένα αξιοθαύμαστα εύληπτο μάθημα: Η μουσική επένδυση μπορεί να εξυπηρετεί με συνέπεια τον σκοπό της δίχως να υστερεί σε αυτονομία, ένταση ή ευρηματικότητα. Η.Ν.
