DreamWorks σημαίνει στα ελληνικά «ονειρεμένες δουλειές». Κινηματογραφικά, μιλώντας, οι Στίβεν Σπίλμπεργκ, Τζέφρι Κάτζενμπεργκ και Ντέιβιντ Γκέφεν δεν θα μπορούσαν να είχαν δώσει καλύτερο όνομα στην εταιρεία που ίδρυσαν το 1994, με σκοπό να την εκτοξεύσουν στη στρατόσφαιρα της ψυχαγωγίας. Πίσω όμως από τις κλειστές πόρτες, η ίντριγκα έδινε και έπαιρνε.
Θέλοντας να παρεισφρήσει στα άδυτα της «ονειρεμένης» ομάδας, που έχει διαλυθεί εδώ και 5 χρόνια, από τότε που πουλήθηκε στην Παραμάουντ, η δημοσιογράφος Νικόλ Λαπόρτ πέρασε σχεδόν μια δεκαετία ψάχνοντας με λαγωνικά τα… άπλυτα των τριών επιχειρηματιών. Η έρευνά της, πολύ πολύ ζουμερή, περιλαμβάνεται στο 400 σελίδων βιβλίο που θα βρεθεί σύντομα στα ράφια των βιβλιοπωλείων, με τον πολλά υποσχόμενο τίτλο «Οι άντρες που θα γίνονταν βασιλιάς» («The men who would be king»).
Περιλαμβάνοντας από πιπεράτα κουτσομπολιά έως κάθε άλλο παρά κολακευτικές σκιαγραφήσεις των τριών συνεργατών, η Λαπόρτ λέει πως η συμμαχία ήταν ανίερη και το όνειρο εφιάλτης. Μια μεγάλη ιδέα που δεν απογειώθηκε ποτέ, γιατί τα τρία μυαλά -ο Σπίλμπεργκ, ο μυστηριώδης σταρ σκηνοθέτης, ο διευθύνων όλους και υπερκινητικός Κάτζενμπεργκ και ο δισεκατομμυριούχος μουσικός ιμπρεσάριος Γκέφεν- δεν είχαν, τελικά, χημεία.
Ο πρώτος ήταν πάντα πολύ απασχολημένος, ο δεύτερος έκανε καλές αλλά και λανθασμένες επιλογές στον τομέα των καρτούν που έβαλαν το στούντιο στη σκιά της ανταγωνίστριας Πίξαρ, ενώ ο τρίτος ήταν εγωκεντρικός. Ετσι, μετά τη χρυσή κούρσα της δεκαετίας του ’90, με τη «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν», τον «Μονομάχο» και το «American beauty», τα «πράγματα κόλλησαν».
ΑΛΟΓΙΣΤΑ ΕΞΟΔΑ
Το είδε και ο ιδρυτής της Microsoft, Πολ Αλεν, που κατέθεσε 500 εκατομμύρια δολάρια ως κεφάλαιο. Τα έξοδα ήταν αλόγιστα σε εταιρικά λούσα, σε περιττές επενδύσεις, ωθώντας τον Αλεν να κάνει ένεση χορηγίας επιπλέον 200 εκατομμυρίων δολαρίων, ώστε να αποφευχθεί η χρεοκοπία.
Από την άλλη, όταν ήρθε η κρίσιμη ώρα της πώλησης, από την οποία και οι τρεις άντρες έβγαλαν ένα μικρό κέρδος, πολλοί εργαζόμενοι της εταιρείας, που συχνά-πυκνά έβλεπαν τους μισθούς τους να κόβονται προκειμένου να δουλέψουν σε ένα «φιλικό προς τον καλλιτέχνη περιβάλλον», δεν πήραν ούτε ένα δολάριο.
Ο σκηνοθέτης Σαμ Μέντες, για παράδειγμα, όταν το «American beauty» έκανε τζίρο 350 εκατομμυρίων δολαρίων, πήρε μόλις 32.000 δολάρια από τον αρχικό του μισθό για τη σκηνοθεσία της ταινίας.
Οσο για τον Ράσελ Κρόου, τον μεγάλο σταρ, η Λαπόρτ δεν τον λυπάται. Παρά βγάζει στη φόρα την κακομαθημένη συμπεριφορά του, με μια ιστορία: Τσαντισμένος από τα λίγα χρήματα που έπαιρναν οι προσωπικοί βοηθοί του στην παραγωγή του «Μονομάχου», ο Κρόου τηλεφώνησε στις 3 τα ξημερώματα σε έναν από τους παραγωγούς του φιλμ, τον 77χρονο Μπράνκο Λάστιγκ, επιζώντα του Ολοκαυτώματος, ουρλιάζοντας: «Παλιοτόμαρο! Θα σε σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια!».
Λίγο αργότερα, ο Λάστιγκ τηλεφώνησε στον Σπίλμπεργκ και παραιτήθηκε. Υστερα από όλα αυτά, να περιμένουμε καταιγισμό μηνύσεων εναντίον της τολμηρής Νικόλ Λαπόρτ;
ΦΟΒΟΤΑΝ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ
Στο βιβλίο «Οι άντρες που θα γίνονταν βασιλιάς» μαθαίνουμε πως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είχε στην κατοχή του τόσο τεχνολογικά εξελιγμένη ασφάλεια που θα ζήλευε και ο Τζέιμς Μποντ. Εξω από το γραφείο του ήταν πάντοτε παρκαρισμένη μια μοτοσικλέτα, «ώστε σε περίπτωση τρομοκρατικού χτυπήματος να μπορεί να διαφύγει», ενώ οι υπάλληλοί του ήταν εξοπλισμένοι με μάσκες αερίων, ειδικά κοστούμια και σαφείς οδηγίες επιβίωσης! Ακόμη, στη γη που του ανήκε, είχε διασκορπισμένες πέτρες με ενσωματωμένα μικρόφωνα, που του επέτρεπαν να επικοινωνεί με το προσωπικό του. Πάνω από το γραφείο του, ένα πλεξιγκλάς σε σχήμα μισοφέγγαρο διασφάλιζε τη μυστικότητα των τηλεφωνημάτων του. «Το πάθος του για τη μυστικότητα μερικές φορές αγγίζει την παράνοια», σχολιάζει η συγγραφέας.
200 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Οι Σπίλμπεργκ, Κάτζενμπεργκ και Γκέφεν δε μίλησαν ποτέ για το βιβλίο της Λαπόρτ. Η ίδια, πάντως, κατάφερε να πάρει συνεντεύξεις από 200 ανθρώπους του περιβάλλοντός τους που ζήτησαν να μείνουν ανώνυμοι.
Α. Δαλιάκα
