Οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από την έννοια της «Τρύπας» μοιάζει με μια παραδοξότητα. Σαν να προσπαθείς να γεμίσεις τον, διάτρητο, «πίθο των Δαναΐδων» ή να υπολογίσεις την υπέρ-πυκνότητα μιας «μαύρης τρύπας» του Διαστήματος. Στην πραγματικότητα, όμως, η έννοια της τρύπας δημιουργείται για να συμπαρασύρει μαζί της πάραυτα και την έννοια της πληρότητας. Τρύπα, δηλαδή, δεν είναι ένα απλό κενό, ένας χώρος άδειος, απροσδιόριστος και άμορφος, αλλά ένα συγκεκριμένο σύστημα φυσικών νόμων.
Σε ένα υπέροχο ταξίδι που άρχισε εδώ και δυο χρόνια, αναζητάμε όλες τις εκδοχές μιας έννοιας η οποία ξεκινά από την επιστήμη και την επιστημονική φαντασία, περνά από τη σεξουαλική εμμονή και καταλήγει στους συμβολισμούς του εγκλεισμού και της απόδρασης. Τα υλικά είναι παρμένα τόσο από τις αχανείς εκτάσεις της φιλοσοφίας όσο και από την ευτελή πολυτέλεια της ψηφιακής πραγματικότητας.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας περπάτησε σε 16 Μουσεία της Αθήνας, αναζητώντας όλες τις πτυχές της χρήσης της τρύπας στην ιστορία της ανθρωπότητας. Από τον πρώτο πέλεκυ της Εποχής του Λίθου μέχρι τη μοναδική Μολύβδινη αρά (κατάρα) του 420 π.χ., κι από τις χάλκινες ψήφους του δικαστικού σώματος μέχρι τη σπείρα του Κώστα Βαρώτσου, ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι γεμάτος από τρύπες. Τρύπες χρηστικές, τρύπες φανταστικές, ψηφιακές, αρχιτεκτονικές, ιστορικές, μεταφορικές, ιδεατές και ιδεώδεις, που είτε δημιουργούν τα μεγαλύτερα φαινόμενα της φύσης, είτε τα διαμορφώνουν. Με λίγα λόγια πρόκειται για μια εννοιολογική προσέγγιση της τρύπας από οποιαδήποτε δυνατή σκοπιά.
Ο μουσειακός αυτό περίπατος είναι μέρος ενός μεγάλου αφιερώματος για την τρύπα το οποίο άρχισε τον Σεπτέμβριο στις 16ες ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ, όπου παρουσιάστηκαν έξι μεγάλου μήκους και δυο μικρού μήκους ταινίες με θέμα την τρύπα. Επίσης, στο πλαίσιο του ιδίου αφιερώματος διοργανώθηκε η έκθεση φωτογραφίας του Τάσου Βρεττού με τίτλο «The Hole Argument», στη γκαλερί «The Breeder».
