Ο Τιμολέων Βερέμης συστήθηκε στο ελληνικό κοινό με το όνομα Leon. Το 2009 δημιούργησε μια κολεκτίβα από πολυοργανίστες ενώ το Δεκέμβριο του 2010 κυκλοφόρησε από την Archangel Music το «Future». Στο άλμπουμ αυτό μπορεί ο ακροατής να απολαύσει ένα μεθυστικό πάντρεμα οργάνων όπως το γιουκαλίλι και το μαντολίνο με το θέρεμιν και να ακούσει μια φωνή που ξεπροβάλλει από τα πιο φωτεινά χρώματα, τα χρώματα της νεότητας. Για την Carte Blanche αυτής της εβδομάδας επιλέγει τις πόλεις και τα χρώματα που περιγράφουν τις μελωδίες του και μας δίνει την αγαπημένη του κινηματογραφική πεντάδα.
1. Πότε και πώς συναντήθηκαν ο Τίμος Βερέμης με το Leon;
Το όνομά μου ολόκληρο είναι Τιμολέων. Δεν πρόκειται λοιπόν για alter ego, απλώς είναι το δεύτερο συνθετικό του ονόματός μου.Ξεκίνησα να οργανώνω αυτήν την προσπάθεια πρόπερυσι το καλοκαίρι. Είχα αρκετό υλικό μέσα στο χρόνο για να κάνω το δίσκο μου και έτσι προχώρησα.
2. Πως περιγράφεις τη διαδικασία της δημιουργίας της μουσικής σου; Τι αποτελεί πηγή έμπνευσης.
Η πρώτη στιγμή της σύλληψης είναι μια παράξενη στιγμή που δεν έχω καταφέρει να καταλάβω.Κάποιες φορές έρχονται πρώτα οι λέξεις και μετά η μελωδία, άλλες φορές το αντίστροφο και μερικές φορές ο ρυθμός των λέξεων σου παραδίδει την μελωδία έτοιμη. Έμπνευση μπορεί να αποτελέσει κυριολεκτικά οτιδήποτε. Απο έναν ένα πάρτυ με εκτυφλωτικά φώτα, έναν τοξικομανή που κοιτάζει τον ουρανό, μια στιγμή που βυθίζεις το κεφάλι σου στο νερό, μια συναυλία, ένας άνθρωπος που αγαπάς, μια στιγμή που ελέγχεις την αναπνοή σου, μια ανάμνηση απο τα παιδικά χρόνια, μια φαντασίωση, η ελπίδα για κάτι, το διάστημα, η δυσκολία του να επικοινωνήσεις μιλώντας, η αγάπη που όλοι αναζητούν και αυτό που θα απαλύνει τον πόνο.
3. Θα μπορούσες να διαλέξεις μια πόλη κι ένα χρώμα που περιγράφουν τις μελωδίες σου;
Θα μπορούσα να σας πώ κάποιες εικόνες που έχω συγκρατήσει απο πόλεις: ηλιοβασίλεμα στο Venice beach στο Λός Άντζελες με τους πλανώδιους και τους σέρφερς αραχτούς μπροστά στον Ειρηνικό ωκεανό, μια νύχτα με πυροτεχνήματα, με φωτιές και κρασί στην παραλία της Βαρκελώνης. Ένα πρωί στο Παρίσι, με το φώς να πέφτει σε ένα μικρό διάδρομο ακριβώς όσο ζητούσε η στιγμή. Χωρίς να έχω ζήσει στο Σαν Φρανσίσκο,θα έλεγα πως είναι η πόλη που είναι πιο κοντά στο κλίμα της μουσικής μου. Φυσικά, είναι και η Αθήνα, η πόλη που ζώ. Όσο για το χρώμα, ίσως να είναι το μώβ, γιατί συνδυάζει το φώς με το σκοτάδι, υπάρχει στον ουρανό όταν δύει και ανατέλει ο ήλιος και αποτελείται από το κόκκινο και το μπλέ που είναι τα χρώματα της νεότητας.
4. Η Ελλάδα και η μουσική της αυτή τη στιγμή. Ποια γεύση σου αφήνει;
Την απουσία γεύσης. Βέβαια η Ελλάδα δεν είναι μία, αλλά η "αισθητική" της μουσικής που έχει εδώ μαζική απήχηση ομολογώ πως μου προκαλεί απορία.
5. Ποια προσδοκία έχεις για το μέλλον της μουσικής σου;
Η μεγαλύτερη προσδοκία που έχω, είναι πρώτα από όλα να κρατηθώ κοντά σε αυτά που αισθάνομαι και να έχω τη δίψα να αναζητώ νέες εμπειρίες. Μόνο έτσι θεωρώ πως θα μπορώ να φτιάχνω μουσική που θα έχει κάτι να πεί. Σε πρακτικό επίπεδο,θέλω να παίξω συναυλίες και στο εξωτερικό και θέλω πάνω στη βάση που έχω χτίσει να εξελίξω αυτό που κάνω.
Οι πέντε αγαπημένες ταινίες δρόμου
Ξέγνοιαστος Καβαλάρης του Ντένις Χόπερ
Φόβος και Παράνοια στο Λάς Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ
Ο Μάγος του Οζ του Βίκτωρ Φλέμινγκ
Αποκάλυψη Τώρα του Φράνσις Φορντ Κόπολα
Ω Αδελφέ, που είσαι; των Τζόελ και Ιθαν Κοέν
Νίκη Ξένου
niki@pegasus.gr
