Το «νέο ελληνικό σινεμά» συνεχίζει τη σαρωτική πορεία στα διεθνή φεστιβάλ, με το καινούριο ντοκιμαντέρ του Χρήστου Καρακέπελη, να συμπεριλαμβάνεται σε ένα από τα πιο σημαντικά ευρωπαϊκά φεστιβάλ κινηματογράφου. Το φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι αφού είχε ήδη αποκαλύψει το μεγάλο του αφιέρωμα στο νέο κύμα του ελληνικού κινηματογράφου, συμπληρώνει τις, σημαντικές για τη χώρα μας, ανακοινώσεις τοποθετώντας το τελευταίο δημιούργημα του Έλληνα σκηνοθέτη στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα Ντοκιμαντέρ.
Η διαδικασία καταγραφής και αναπαράστασης των συγκεκριμένων ντοκουμέντων, όσο και η περιγραφή του από τον ίδιο, αποτελούν μια ιδιαίτερη ξενάγηση σ' ένα χώρο που για τους περισσότερους από εμάς φαντάζει παντελώς ξένος!
Για το «Σπίτι του Κάιν» (2001) μπαινόβγαινε στις φυλακές. Βαρυποινίτες, καταδικασμένοι γιά φόνο, ανάμεσα τους και ο σατανιστής Μανώλης Δημητροκάλλης, εξομολογούνταν μπροστά στην κάμερα. Για το νέο του ντοκιμαντέρ, «Πρώτη ύλη», ο Χρήστος Καρακέπελης, έσπασε το άβατο του κόσμου των Αλβανών τσιγγάνων. Τρύπωσε στις φαβέλες τους, εκεί όπου παράγεται το μεγαλύτερο μέρος χάλυβα στην Ελλάδα, μέσα από ένα απάνθρωπο σύστημα παραοικονομίας και εκμετάλλευσης.
Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που βρίσκονται στην λάθος μεριά επειδή αμφισβητούν το «νοικοκύρεμα» της ζωής και μας αναγκάζουν να βλέπουμε το χάος που κρύβεται πίσω της. Η κατάκτηση ενός βλέμματος μέσα σε αυτό το χάος είναι για μένα ταυτόσημη με την υποχρέωση της δημιουργίας. Η εμπειρία μου από τον κόσμο των τσιγγάνων για την «Πρώτη Ύλη» ήταν μια επιστροφή στις «πρώτες» λέξεις, στις «πρώτες» ανάγκες, στα «πρώτα» συναισθήματα.
Ένας απόηχος κάποιας αρχέγονης μνήμης διασταυρωμένος με το παρόν. Ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει το ελληνικό ντοκιμαντέρ είναι η τηλεοπτικοποίηση που παράγει «ρεπορτάζ μεγάλου μήκους» με μηδενικές απαιτήσεις γραφής. Τέτοια στάνταρ ρυθμίζουν και μια υποτυπώδη χρηματοδότηση που περιφρονεί εντελώς την έρευνα, δηλαδή την πορεία από τα πλάνα και τις συνεντεύξεις, στο βλέμμα και τον λόγο.
