Αυτή την εβδομάδα κυκλοφορεί στις αίθουσες ο "Κατακτητής", μια σατιρική απόδοση της ανάληψης της γαλλικής Προεδρίας από τον Νικολά Σαρκοζί και καθώς το είδος της πολιτικής βιογραφίας έχει φέτος την τιμητική του (με τα "J. Edgar", "Iron Lady" και "Abraham Lincoln, Vampire Hunter"), είπαμε να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας δίνοντας τροφή για σκέψη στους επίδοξους βιογράφους. Σας παρουσιάζουμε πέντε πολιτικές βιογραφίες που δεν έγιναν (και πιθανόν δεν θα γίνουν) ποτέ, με την ελπίδα κάποια στιγμή να τις δούμε στη μεγάλη οθόνη. Προτάσεις ευπρόσδεκτες!
Πρόταση 1: Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ
Τίτλος: "The Governator". Το είχαμε σκεφτεί πρώτοι, εντάξει; Μπορεί το νέο κόμικς/ σειρά κινουμένων σχεδίων σε επιμέλεια Σταν Λι να έχει τον ίδιο τίτλο και τον Άρνι σε ρόλο Εξολοθρευτή/ Κυβερνήτη/ Mποντιμπίλντερ/ Υπερήρωα, αλλά η ταινία θα τα σπάει περισσότερο – γιατί θα τον παρουσιάζει σαν άνθρωπο, duh.
Tagline: "He’s back". Μπορεί το γεγονός ότι είναι τόσο προφανές να πείραζε αν δεν ήταν το απολύτως πρώτο πράγμα που έρχεται αυτόματα στο μυαλό.
Κεντρικός ηθοποιός: Ο Ρόναλντ Κίκινγκερ, ο οποίος όχι μόνο είναι Αυστριακός -σαν τον Άρνι- και μποντιμπίλντερ, αλλά η φωνή του παρουσιάζει εξαιρετική ομοιότητα με εκείνη του Σβαρτσενέγκερ. Γνωστός για την υποκριτική του δεινότητα σε σειρές όπως το "Son of the Beach", δεν θα δυσκολευτεί πολύ να πετύχει τις λεπτές αποχρώσεις στην ψυχοσύνθεση του Άρνολντ.
Σκηνοθεσία: H Kάθριν Μπίγκελοου, που έχει σκηνοθετήσει από βαμπιροταινία και caper μέχρι πολεμικό δράμα χωρίς ποτέ να χάνει την ουσία της "αμερικανιάς" που διαπερνά την κουλτούρα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, θα ήταν ιδανική να δώσει σε αυτό το biopic την αιχμή που χρειάζεται, γεμίζοντάς το με αυτο-αναφορικά αστεία, διασκέδαση και αδρεναλίνη. Φανταστείτε τη μόνο στις σκηνές για τα γυρίσματα από τα "Αληθινά Ψέμματα" (του πρώην άνδρα της, Τζέιμς Κάμερον).
Βασική Σκηνή: Ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ ανακοινώνει στην επί 25ετίας σύζυγό του ότι έχει εξώγαμο παιδί με μέλος του οικιακού προσωπικού τους. Πικρόχολοι διάλογοι που σχολιάζουν τη νοημοσύνη του Σβαρτσενέγκερ, βρισιές στα γερμανικά και (πιθανόν) λίγο ξύλο, θα φτιάξουν μία σκηνή ανθολογίας για τον άνθρωπο που (κάποτε) τα είχε όλα.
Πρόταση 2: Mιχαήλ Γκορμπατσόφ
Τίτλος: "Eastern Disappointments" (βλ. σκηνοθέτη). Η ιστορία για την μετεωρική άνοδο και πτώση του αγροτόπαιδου που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως ο ιδρυτής της Περεστρόικα και ο άνθρωπος που έβαλε την ταφόπλακα στον Ψυχρό Πόλεμο και τον υπαρκτό σοσιαλισμό, δεν μπορεί παρά να είναι γεμάτη συναρπαστικά γεγονότα, τεταμένες σχέσεις – και πολλή KGB.
Tagline: "Your personal Perestroika. Designed to make you happy".
Κεντρικός ηθοποιός: Ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν με ψεύτικη (αλλά πολύ πιστευτή) καράφλα και σημάδι στο κούτελο. Η απροσδιόριστη ξινίλα της φάτσας του, την οποία μπορεί να εμφανίζει και να εξαφανίζει κατά παραγγελία, δίνει πολλούς πόντους ομοιότητας στον -φαινομενικά αγαθιάρη αλλά πανέξυπνο- Γκορμπατσόφ.
Σκηνοθεσία: Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, μετά το "Eastern Promises" σκιαγραφεί μια σχιζοειδή προσωπικότητα όπως μόνο αυτός ξέρει και μπορεί, δίνοντας το δραματικό punch και την υποβόσκουσα βία μιας συνηθισμένα διεστραμένης ζωής.
Βασική Σκηνή: O Γκορμπατσόφ στα γυρίσματα της διαφήμισης της Pizza Hut, μαζί με την εγγονή του. Ο πάλαι ποτέ ισχυρός ανήρ μιας τεράστιας αυτοκρατορίας, παραδίνεται διστακτικά στα χέρια ενός τηλεοπτικού σκηνοθέτη (ενώ σε παράλληλο μοντάζ φαντασιώνεται να τον βασανίζει με ρωσικές μεθόδους, τύπου Κρόνενμπεργκ).
Πρόταση 3: Νέλσον Μαντέλα
Τίτλος: "Mandela". Οι περισσότερες πολιτικές βιογραφίες έχουν τα ονόματα των κεντρικών προσώπων στον τίτλο και υπάρχει γι’αυτό μια πολύ καλή εξήγηση: κόβουν περισσότερα εισιτήρια. Γιατί το μπανάλ πολλοί εμίσησαν, το box office όμως ουδείς.
Tagline: "Οne man. One cause. A thousand battles". Όχι, φανταστείτε το με την μπάσα αμερικάνικη φωνή των τρέιλερ, και πείτε μου ότι δε θα δακρύσουνε μανούλες (που δουλεύουνε σε ΜΚΟ κατά βάση).
Κεντρικός ηθοποιός: Μόργκαν Φρίμαν for the win. Χρειάζεται αλήθεια να πούμε πόσο πολύ μοιάζουν εμφανισιακά; Άσε που έχει ήδη βάλει τον Μαντέλα στο πετσί του όταν τον ερμήνευσε στο "Invictus".
Σκηνοθεσία: Για την χαζοχαρούμενη εκδοχή, ψηφίζουμε Ντάνι Μπόιλ, που θα μετέτρεπε το biopic σε ένα θρίαμβο της ζωής και της θέλησης: από την αρρώστια, την ορφάνια και την αγραμματοσύνη στον ακτιβισμό, τη φυλακή και την παγκόσμια καταξίωση, ο Μαντέλα του Μπόιλ θα ήταν ο Αφρικανός "Slumdog Millionaire". Για μια πιο σοβαρή ταινία με (σκηνοθετικό) τουίστ, ιδανικός θα ήταν ο Πόλ Τόμας Άντερσον – αρκεί να έβρισκε την ιδέα έστω και ελαφρώς ενδιαφέρουσα.
Βασική Σκηνή: Ο Μαντέλα εκλέγεται Πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής. Ανάλογα με το ποια εκδοχή της ταινίας παρακολουθείτε, θα δείτε είτε τη δικαίωση των κόπων μιας ζωής (Μπόιλ) είτε την αφετηρία μιας σειράς συμβιβασμών και αλλοτρίωσης (Άντερσον).
Πρόταση 4: Μπιλ Κλίντον
Τίτλος: "Bill". Γιατί θεωρείτο τόσο cool που όχι μόνο όλος ο πλανήτης τον ήξερε με το μικρό του όνομα, αλλά και με το υποκοριστικό του (το πλήρες όνομά του είναι Γουίλιαμ). Η ενσάρκωση του αμερικάνικου ονείρου -και της αναπόφευκτης σαπίλας- σκαρφάλωσε μέχρι το Οβάλ Γραφείο, το οποίο και μαγάρισε με νεαρά ειδικευόμενη, σε ένα από τα σκάνδαλα του αιώνα.
Tagline: "He had the world in his palm. And he threw it away for a blow job". Αλλά επειδή μάλλον το στούντιο θα είχε ένα μικρό πρόβλημα με αυτό, εναλλακτικά θα μπορούσε να υπερισχύσει το: "He did not have a sexual affair with this woman. He just lied to the whole world."
Κεντρικός ηθοποιός: O Τζορτζ Κλούνι διαθέτει το απαραίτητο sleaziness όταν χρειάζεται – αλλά όχι και τα κόκκινα μάγουλα του αγοριού από το Άρκανσο. Σε κάθε περίπτωση πάντως είναι ο τέλειος λευκός υποψήφιος, αρκεί να μην κοιτάξεις στη ντουλάπα του!
Σκηνοθεσία: O Λαρς φον Τρίερ, με την κάμερα να κουνιέται σα να μην υπάρχει αύριο και τα πετσοκομμένα close-ups στο πρόσωπο του Κλίντον διατηρεί ένα μίνιμουμ επίπεδο "πορνό"-διασκέδασης. Άσε που σίγουρα θα έβαζε τον Κλούνεϊ να γδυθεί.
Βασική Σκηνή: Ο Κλίντον δηλώνει πως δεν ήτανε κακό αγόρι σε ζωντανή σύνδεση με όλο τον πλανήτη, η Χίλαρι κοιτάζει το ταβάνι και η καλύτερη σκηνή είναι αυτή που ακολουθεί, όταν αποχωρούν οι κάμερες, κλείνουν οι πόρτες και οι δυο τους μένουν παγιδευμένοι σε μια αμήχανη στιγμή περιφρόνησης και αηδίας.
Πρόταση 5: Γιώργος Παπανδρέου
Τίτλος: "Όσα Παίρνει το ΔΝΤ". Μία υπερ-παραγωγή μιούζικαλ εποχής, εμπνευσμένη από τη γνωστή χολιγουντιανή ταινία των Όσκαρ, ώστε να έχει απήχηση και στον μέσο παγκόσμιο θεατή, που δεν γνωρίζει ούτε ποιος είναι ο Γιωργάκης, ούτε πού πέφτει η Ελλάδα.
Tagline: "Από τον παππού του κληρονόμησε ένα ρολόι. Από τον πατέρα του το όνομά του. Και είναι αποφασισμένος να μην αφήσει τίποτα. Όρθιο."
Κεντρικός ηθοποιός: Ο Μπίλι Μπομπ Θόρντον με προσθήκη του κλασικού μουστακιού. Oι δύο άνδρες παρουσιάζουν εξαιρετική ομοιότητα στη σιλουέτα και τη στάση σώματος. Φυσικά, τα τατουάζ του Μπίλι Μπομπ θα πρέπει να αφαιρεθούν ψηφιακά
Σκηνοθεσία: Μόνο ένας σκηνοθέτης σαν τον Νίκο Ζερβό ("Ο Δράκουλας των Εξαρχείων") θα μπορούσε να αποδώσει τον σουρεαλισμό, την παραφροσύνη και όλα όσα συνιστούν την περίφημη ελληνικότητα σε μία βιογραφία επικών διαστάσεων.
Βασική Σκηνή: Ο πρωθυπουργός τραγουδάει το άσμα "Θέλω να σου Κάνω Δημοψήφισμα", εντός του κοινοβουλίου, ενώ πίσω του χορεύουν ημίγυμνες δημόσιες υπάλληλοι. Η Εύα Καϊλή κάνει τα δεύτερα φωνητικά ("You wish, you wish") καθώς αιωρείται από το ταβάνι με κούνια σε χορευτικό-ακροβατικό.
Φαίδρα Βόκαλη
