«Φίλα με, ανόητε!», προκαλεί η Τέντα Μπάρα, μεγάλη σταρ του βωβού κινηματογράφου, το νιοστό θύμα της γοητείας της στην ταινία «A Fool There Was» (1915), του οποίου ο τίτλος προέρχεται από το ποίημα του Κίπλινγκ «The Vampire». Σοκαρισμένο από το θράσος και την ελευθεριότητα του αδηφάγου θηλυκού, το αμερικανικό κοινό θα γεννήσει τον νέο όρο βαμπ, εμφανώς προερχόμενο από τη λέξη βαμπίρ και έκτοτε ταυτισμένο με τη μοιραία γυναίκα, τη femme fatale. Αρχέτυπο που τροφοδοτούσε το αντρικό φαντασιακό ανά τους αιώνες από την εποχή της Εύας και της Σαλώμης μέχρι την Κάρμεν, για να γεννήσει στον εικοστό αιώνα στρατιές θηλυκών που σαγηνεύουν και αντρών που πέφτουν εύκολα θύματα.
Ακριβώς την ίδια εποχή με το «A Fool There Was», μια άλλη βαμπ γεννιέται επί γαλλικού εδάφους και παίρνει το όνομά της από τον αναγραμματισμό της λέξης βαμπίρ. Πρόκειται για την Ίρμα Βεπ, ηρωίδα του θαυμάσιου «Les Vampires» του Λουί Φεγιάντ, μιας μίνι σειράς δέκα 40λεπτων ταινιών μυστηρίου. Με την ηθοποιό-φετίχ της εποχής Μυσιδόρα στον ρόλο και την ολόσωμη μαύρη στολή-φετίχ να εξάπτει το ανυποψίαστο κοινό, η Ιρμα Βεπ γράφει ιστορία ως το πρόσωπο-κλειδί μιας εγκληματικής οργάνωσης που καταφέρνει να μένει ασύλληπτη. Η εικόνα της, καθώς πηδά στις στέγες του Παρισιού και ξεγλιστρά στο σκοτάδι, γίνεται αμέσως κλασική, ο Αραγκόν τη χαρακτηρίζει «δέκατη μούσα» και οι σουρεαλιστές πίνουν κρασί στο όνομά της, σκηνοθέτες όπως ο Αλέν Ρενέ και ο Ζορζ Φρανζί θα ομολογήσουν ότι υπήρξαν θύματα της γοητείας της. Το 1996 ο Ολιβιέ Ασαγιάς θα δώσει στη δική του μούσα Μάγκι Τσέουνγκ τον ρόλο της Ίρμα Βεπ στην ομώνυμη ταινία του, με τον Ζαν Πιερ Λεό ως σκηνοθέτη που προσπαθεί εις μάτην να γυρίσει το ριμέικ της ταινίας του Φεγιάντ.
Με την Τέντα Μπάρα να ευθύνεται για τη γέννηση του όρου «βαμπ» και τη Μυσιδόρα – Ιρμα Βεπ να του χαρίζει το πρώτο κινηματογραφικό παράδειγμα που σημάδεψε την ποπ κουλτούρα, η συνέχεια είναι λίγο ή πολύ γνωστή: στα πόδια των βαμπ σαν τη Ρίτα Χέιγουορθ, τη Λάνα Τάρνερ και την Μπάρμπαρα Στάνγουικ παλικάρια θα σφαχτούν, άντρες θα ρισκάρουν και θα τα χάσουν όλα. Μα, όπως θα έλεγαν και οι δύο κατεστραμμένοι πρωταγωνιστές στο τέλος του «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου», «τι νόημα θα είχαν ο έρωτας και η ομορφιά αν δεν μπορούσαν να ξεκάνουν δύο ανθρώπους»;
Κωνσταντίνος Σαμαράς
Διαβάστε περισσότερα: Η θανατηφόρα γοητεία των Βαμπ
