Δύο νέοι σκηνοθέτες παρουσιάζουν στο κοινό τις δουλειές τους παρακάμπτοντας τα κλασικά κανάλια διανομής. Εδώ, ο Γιώργος Γεωργόπουλος μας μιλάει για το "Tungsten" και την Αθήνα.
O Γιώργος Γεωργόπουλος και ο Ζαχαρίας Μαυροειδής, παρουσιάζουν στο κοινό τις δουλειές τους, έχοντας πάρει την πρωτοβουλία να κάνουν τις απαραίτητες κινήσεις για την διανομή οι ίδιοι, παρακάμπτοντας τις καθιερωμένες οδούς του υπάρχοντος συστήματος. Μιλήσαμε στους δύο σκηνοθέτες για την κοινή πλέον τύχη δύο ταινιών που, αν και πολύ διαφορετικές, διαμορφώνουν έναν ενδιαφέροντα διάλογο μεταξύ τους χάρη στην πρωταγωνίστρια που μοιράζονται: την ίδια την Αθήνα.
Ένα χρόνο και κάτι μετά την πρεμιέρα της ταινίας στις Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x, το αθηναϊκό κοινό μπορεί πια να ανακαλύψει το «Tungsten» του Γιώργου Γεωργόπουλου, μια σπονδυλωτή ιστορία κατά τη διάρκεια μιας έντονης ημέρας που βλέπει τους κεντρικούς χαρακτήρες να προσπαθούν να διαχειριστούν την αφόρητη πίεση της καθημερινότητας και των προβλημάτων τους, επηρεάζοντας ο ένας τον άλλον χωρίς να το συνειδητοποιούν. Δραματουργική ένταση, νευρώδης σκηνοθεσία και δυνατές ερμηνείες συνθέτουν το πορτρέτο μιας διαφορετικής Αθήνας, μιας πόλης άγριας, αφιλόξενης και τελικά μοναχικής, όπου εκκολάπτονται η βία και η σύγκρουση.
Tungsten Trailer from Multivision on Vimeo.
Μιλήσαμε στον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Γιώργο Γεωργόπουλο για την πρώτη του αυτή δουλειά, την δυσκολία των no-budget παραγωγών και τις αισθητικές επιλογές που υπαγορεύουν, αλλά και τον επίκαιρο χαρακτήρα της ταινίας του.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία; Ήταν πάντα αυτές οι τρεις ιστορίες ή υπήρξαν και άλλα μέρη που δεν έφτασαν ποτέ στην φάση των γυρισμάτων;
Η ιδέα γεννήθηκε από μικρά καθημερινά ερεθίσματα από την καθημερινή ζωή. Εκείνη την εποχή κατοικούσα στο Ρουφ (μία από τις περιοχές που διαδραματίζεται μεγάλο μέρος της ταινίας). Μιλάμε για το 2004. Η αρχική εκδοχή του σεναρίου συμπεριλάμβανε πάνω από 20 ιστορίες μέσα στην πόλη. Σταδιακά κάποιες εξαφανίστηκαν και κάποιες άλλες ενοποιήθηκαν. Υπήρξαν φυσικά κομμάτια που δεν έφτασαν στη φάση του γυρίσματος και μάλιστα για ένα-δύο έχω μετανιώσει.
Σε μια τέτοια ατόφια DIY παραγωγή, ποιο κομμάτι ήταν το δυσκολότερο: η προετοιμασία, τα γυρίσματα, το τελικό μοντάζ/μιξάζ ή η διανομή;
Τελικά μάλλον η διανομή. Το εμπορικό κομμάτι του σινεμά είναι πολύ σκληρό για κάθε δημιουργό νομίζω. Οι ταινίες μετατρέπονται σε προϊόντα και απλά είτε έχουν εμπορικό ενδιαφέρον είτε όχι. Κατά της διάρκεια της παραγωγής της ταινίας υπάρχουν προβλήματα αλλά είναι τέτοιος ο δημιουργικός οργασμός που φαντάζουν πάντα ξεπεράσιμα.
Πόσο δύσκολο ήταν να δουλέψεις σε ασπρόμαυρη φωτογραφία;
Δεν είναι πιο δύσκολο, είναι απλά διαφορετικό. Η βασική διαφορά είναι ότι οι χρωματικές επιλογές μέσα στο κάδρο πρέπει να διαφοροποιούνται αρκετά, σαν τόνοι του γκρι. Επίσης είναι προτιμότερες πιο ανάγλυφες επιφάνειες σαν φόντα. Σε σχέση με τα σχήματα τα πράγματα είναι πιο εύκολα γιατί το ασπρόμαυρο τα αναδεικνύει έτσι κι αλλιώς.
Πώς προέκυψε αυτή η απόφαση και τι δίνει στην ταινία;
Η επιλογή του ασπρόμαυρου ήταν ένας συνδυασμός αισθητικής προτίμησης και ανάγκης. Με τα μέσα που διέθετα ήταν σχεδόν αδύνατο να καταφέρω να χρησιμοποιήσω το χρώμα με έναν εκφραστικό τρόπο. Θα έπρεπε να βάψω και να επιπλώσω εξ αρχής σχεδόν κάθε χώρο που μπήκα. Επίσης θα είχα περισσότερους περιορισμούς σε σχέση με τις ώρες της ημέρας που θα μπορούσαμε να δουλεύουμε. Από την άλλη μας βοήθησε να δώσουμε μία πιο απειλητική αίσθηση στην πόλη, το οποίο ήταν και το ζητούμενο.
Μίλησέ μας για την Αθήνα της ταινίας σου. Τι χαρακτήρας μέσα στην ιστορία σου; Πώς λειτουργεί σε συνδυασμό με την Αθήνα του «Ξεναγού»;
Η Αθήνα στην ταινία λειτουργεί περισσότερο σαν αντανάκλαση της κατάστασης των ηρώων. Κυριαρχεί μοναξιά, εγκατάλειψη, απόγνωση και κυρίως απειλή. Είναι ένας σταθερά καταπιεστικός παράγοντας που προστίθεται στους υπόλοιπου, κοινωνικής προέλευσης, καταπιεστικούς παράγοντες που δρουν στην ταινία. Αν και «Ο Ξεναγός» χρησιμοποιεί περίπου σαν αντανάκλαση του χώρους της πόλης, η γενικότερη χρήση της στις δύο ταινίες βρίσκεται σε αντίστιξη. Και αυτό κάνει πιο ενδιαφέρον το εγχείρημα της κοινής διανομής με άξονα την Αθήνα. Πάντως και εγώ και ο Ζαχαρίας την αγαπάμε την πόλη.
Η ιστορία σου αφορά σε μια κοινωνία που ανακυκλώνει την βία και την αφόρητη πίεση επάνω στους πολίτες της. Θεωρείς ότι η συγκεκριμένη χρονική στιγμή ταιριάζει ακόμη περισσότερο στο να πει κανείς μια τέτοια ιστορία;
Η αλήθεια είναι ότι η ταινία βγαίνει στις αίθουσες σχεδόν δικαιωμένη, δυστυχώς, σε σχέση με τη θεματολογία και το ύφος της. Γενικώς όμως πιστεύω ότι οι ταινίες βρίσκουν τη πραγματική τους θέση σε βάθος χρόνου και όχι τόσο με βάση το πόσο επίκαιρες είναι. Σίγουρα πάντως σήμερα αφορά περισσότερους από όσους αφορούσε όταν γυρίστηκε και κυρίως από όταν γράφτηκε το σενάριο.
* Η ταινία «Tungsten» προβάλλεται στους κινηματογράφους Μικρόκοσμος και Άστορ μαζί με την ταινία «Ο Ξεναγός». Διαβάστε περισσότερα για την πρωτότυπη διανομή τους στο επίσημο blog (http://2films4athens.blogspot.com/) και δείτε το ειδικό τρέιλερ που φτιάχτηκε για αυτήν την προσπάθεια.
Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη του Ζαχαρία Μαυροειδή για τον “Ξεναγό”
Χριστίνα Λιάπη
