Όχι ευχαριστώ! Γιατί όταν έχουμε δει μία ταινία «ανταλλαγής σωμάτων» είναι σαν να τις έχουμε δει όλες;
Αυτή την εβδομάδα κυκλοφορεί στις αίθουσες το «Αλλάζουμε;» και – ενώ προσπαθεί να φέρει έναν αέρα «Hangover» σε ένα κουρασμένο εύρημα – θυμόμαστε γιατί το Χόλιγουντ δε λέει να σταματήσει να παράγει ταινίες όπου ένας άνθρωπος μπαίνει στο σώμα κάποιου άλλου: είναι πανεύκολο και δε χρειάζεται καμία έμπνευση! Παιδιά που γίνονται μεγάλοι, μεγάλοι που επιστρέφουν στην παιδική ηλικία, άνδρες που γίνονται γυναίκες και ό,τι άλλο βάζει ο νους σας έχει κερδίσει την αθανασία από τα τζιμάνια του Χόλιγουντ. Η συνταγή είναι έτοιμη εδώ και πολύ καιρό – το μόνο που έχουν να κάνουν οι βαριεστημένοι παραγωγοί είναι να ακολουθήσουν τους κανόνες:
1. Απίστευτα γελοία μέθοδος «ανταλλαγής».
Σε αυτό το κομμάτι της ιστορίας, μπορούμε περήφανα να δηλώσουμε πως «τα έχουμε δει όλα». Ο τρόπος με τον οποίο οι ψυχές μετοικούν από το ένα σώμα στο άλλο πρέπει να είναι όσο πιο εξωφρενικός γίνεται, αλλιώς τίθεται υπό αμφισβήτηση όλο το premise της ταινίας. Μπορεί να είναι ένα ζευγάρι αρχαία σκουλαρίκια («The Hot Chick») ή κάποιο αζτέκικο αγαλματίδιο («It’s a Boy Girl Thing»), μπορεί ακόμη και να είναι κάτι τόσο ηλίθιο όσο το να κατουράς σε ένα συντριβάνι παρέα με έναν φίλο σου («The Change-Up», φωτό). Αφού το ίδιο το κόνσεπτ της «ανταλλαγής» είναι τραγικά εξωπραγματικό, το μόνο που μπορεί να το υποστηρίξει είναι μία εξίσου απίστευτη μέθοδος.
2. Πάντα υπάρχει ένας φίλος που ξέρει τι συμβαίνει.
Πώς αλλιώς δηλαδή θα τα έβγαζε πέρα ο Τομ Χανκς στο «Big», που από κοντός μαθητής του τζούνιορ high βρέθηκε στέλεχος πολυεθνικής; Μάθημα νούμερο ούνο των ταινιών «ανταλλαγής»: οι φίλοι μας είναι το πολυτιμότερο δώρο. Κι αν δεν μας πιστεύετε ρωτήστε τον Ρομπ Σνάιντερ/Τζέσικα, που επιβιώνει μονάχα χάρη στις πολύτιμες γνώσεις μανικιούρ των πιστών φιλενάδων. Blame it on Hollywood!
3. Τα παιδιά που γίνονται ενήλικες συμπεριφέρονται πολύ ανώριμα.
Η λίστα είναι μακριά και τέλος δεν υπάρχει: «Βig», «Thirteen Going on Thirty» και πολλά πολλά άλλα. Προφανώς, τα στούντιο λατρεύουν έναν «μεγάλο» που συμπεριφέρεται σαν παιδί, πιθανώς εξυπηρετώντας τις δικές τους τάσεις escapism. Για να είμαστε ειλικρινείς, όταν οι ερμηνείες είναι καλές και οι διάλογοι έξυπνοι, μπορεί να έχει πολλή πλάκα. Όπως για παράδειγμα στο «Like Father Like Son» (φωτό), που ο Ντάντλεϊ Μουρ καταλαμβάνεται από το νευρωτικό σώμα του εφήβου γιου του και η πιο ευφάνταστη απόδοση ρόλου που του έρχεται στο μυαλό είναι να μασάει τσίχλα σαν μανιακός – ελπίζουμε να μη δούμε κανένα έφηβο ποτέ να ανοιγοκλείνει το στόμα του κατ’ αυτόν τον τρόπο.
4. Τα παιδιά που γίνονται ενήλικες συμπεριφέρονται πολύ ανώριμα αλλά για κάποιο λόγο θεωρούνται κουλ.
Αυτό συμβαίνει επειδή κατά κανόνα οι «μεγάλοι» έχουν απορροφηθεί τόσο πολύ από τις δουλειές και λοιπές τους υποχρεώσεις που έχουν ξεχάσει να περνάνε καλά. Όταν λοιπόν το παιδί μέσα τους αναλαμβάνει δράση είναι για να θυμίσει στο σώμα τους πόσο ωραία είναι η διασκέδαση – και, περιστασιακά, να εντυπωσιάσει κάποια φιλενάδα/φίλο που θεωρούσε τον ενήλικα υπερβολικά σοβαρό. Όπως στο «Vice Verca», όπου ο Τζατζ Ρέινολντς τα σπάει σε ροκ συναυλία, γοητεύοντας ταυτόχρονα το γκομενάκι του «μπαμπά».
5. Τα παιδιά που γίνονται ενήλικες υπερχρεώνουν τις πιστωτικές κάρτες.
Άμεσα συνδεδεμένη με τον παραπάνω κανόνα, η οδηγία για άμεσο ξόδεμα έρχεται α. να ικανοποιήσει το αχόρταγο παιδικό φαντασιακό και β. να μετατρέψει τον ενήλικα σε μία πιο μοδάτη εκδοχή του εαυτού του (την οποία είχε ξεχάσει λόγω υποχρεώσεων, κλπ, κλπ). Στο πρόσφατο «Freaky Friday» το πνεύμα της Λίντσεϊ Λόχαν στην Τζέιμι Λι Κέρτις του δίνει και καταλαβαίνει όταν πηγαίνει στα μαγαζιά. Μην ανησυχείτε όμως, εδώ ο καπιταλισμός είναι καλός (γιατί οι πρωταγωνιστές είναι ζάμπλουτοι).
6. Οι ενήλικες που γίνονται παιδιά είναι un-cool.
Σπασικλάκια, άσχετοι με τεχνολογία, ανίδεοι για τις εκφράσεις που κυκλοφορούν, χωρίς καμία αίσθηση της μόδας και εντελώς απροσάρμοστοι κοινωνικά γίνονται οι ενήλικες που παγιδεύονται σε ανήλικα σώματα. Γιατί συμβαίνει αυτό όταν υποτίθεται ότι οι μεγάλοι έχουν πολύ μεγαλύτερη εμπειρία ζωής; Για τον ίδιο λόγο που οι ενήλικες μασάνε την τσίχλα με ανοιχτό το στόμα όταν έχουν το παιδί «μέσα τους»: υποτίθεται πως είναι αστείο! Και άντε να το πιστέψουμε στο «18 Again!» ή στο «Dream a Little Dream», που γηραλέοι τύποι επιστρέφουν στα νιάτα αλλά στο «17 Αgain» (φωτό) με τον Ζακ Έφρον ο πρωταγωνιστής είναι μόλις 30 χρονών. Γρήγορα που ξεχνάει ο άνθρωπος…
7. Εάν η ανταλλαγή σώματος συνοδεύεται και από αλλαγή φύλου πρέπει η (νεόκοπη) γυναίκα να πιάσει το στήθος της και ο (αντίστοιχα νέος) άνδρας να ουρήσει όρθιος για κωμικό εφέ.
Δε χρειάζεται καμία περαιτέρω επεξήγηση. Και πάλι, υποτίθεται πως είναι αστείο! Για του λόγου το αληθές, αναζητήστε τις αντίστοιχες σκηνές στις ταινίες «Dating the Enemy», «It’s a Boy Girl Thing» και «Switch» (φωτό).
8. Πάντα η «ανταλλαγή» συμβαίνει για καλό σκοπό.
Γιατί αν δεν γίνονταν τα αντικείμενα της «ανταλλαγής» καλύτεροι και πιο ολοκληρωμένοι άνθρωποι τι νόημα θα είχε η ταινία; Το επιμύθιο του παραμυθιού, το κερασάκι της τούρτας είναι πως ο νέος σέβεται μετά περισσότερο τον μεγαλύτερο και αντιλαμβάνεται πως «κάθε πράγμα στον καιρό του», ο μεγαλύτερος θυμάται πώς είναι να είσαι παιδί, ο άνδρας καταλαβαίνει περισσότερο τη γυναίκα και γενικά η κατανόηση αυξάνεται στη νιοστή. There’s no ending like a happy ending!
Φαίδρα Βόκαλη
