«Το μικρόφωνο ως ανοικτό βήμα για τον καθέναν – όποιος έχει να πει κάτι, μπορεί να το κάνει και, αν κάποιος ενδιαφέρεται, να τον ακούσει»: η πεμπτουσία αυτή του χιπ χοπ είναι στον τίτλο αλλά και το αντικείμενο της νέας δουλειάς του Νίκου Σκαρέντζου, ένα ντοκιμαντέρ με έμφαση στο πολιτικό κομμάτι του συγκεκριμένου μουσικού είδους.
Με τα «Ανοιχτά Μικρόφωνα», ο Νίκος Σκαρέντζος φιλοδοξεί να αναδείξει μιαν άλλη πλευρά του χιπ χοπ, που ίσως δεν έχει μέχρι στιγμής τονιστεί: πέρα από μια κατεξοχήν urban μουσική και υποκουλτούρα («χρειάζεσαι τις αρνητικές συνθήκες μιας μεγαλούπολης, την ανωνυμία της, κάτι να καταγγείλεις» λέει ο ίδιος), το χιπ χοπ είναι, σύμφωνα με την ταινία, το νέο πολιτικό τραγούδι, που αναλαμβάνει να μιλήσει για την Ελλάδα του 2012 και να εκφράσει όλη αυτή την συσσωρευμένη αγανάκτηση με την παρούσα κατάσταση, αψηφώντας το κατεστημένο.
Για να υποστηρίξει το επιχείρημά του, πλαισιώνει την μουσική των Razastarr, Στίχοιμα, Spike 69, Εύνους, Νέα Τάξη Πραγμάτων, Dask, Yimca, Ορθολογιστές, Dagobah System, Ραψωδός Φιλόλογος, Κριτής, Jerome, Αιρετικός και Flowjob, με τα σχόλια γνωστών προσωπικοτήτων όπως η Σώτη Τριανταφύλλου, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ο Κωνσταντίνος Τζούμας, η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Διονύσης Τσακνής και άλλοι, σε μια δουλειά που έκανε πρεμιέρα στις Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x τον προηγούμενο Σεπτέμβριο και τώρα ξεκινά το ταξίδι της στις ελληνικές αίθουσες.
Δεν είναι το πρώτο ντοκιμαντέρ που σκηνοθετεί για το χιπ χοπ: ενώ όμως το «Ρυθμοί και ρίμες» το 2008 αποτέλεσε μια εισαγωγή στον συγκεκριμένο κόσμο όχι μόνο για το κοινό («Ήταν μια ταινία για τον πολύ κόσμο, να μάθει τι είναι το χιπ χοπ,» όπως εξηγεί), η συνέχειά της επικεντρώνεται στο χιπ χοπ που μιλάει πολιτικά, «ένας ρόλος αυτονόητος, κυρίως επειδή είναι τόσο βερμπαλιστικό στη φόρμα του. Αυτό είναι το χιπ χοπ: να καταγγέλει, να κρίνει – θα έπρεπε να ήταν αυτονόητο. Το εμπορικό χιπ χοπ δεν έχει αυτήν την ουσία, της καταγγελίας ό,τι δεν είναι σωστά φτιαγμένο.»
Υπήρξαν διαφορές στον τρόπο προετοιμασίας των δύο ταινιών; «Η πρώτη ταινία μου πήρε 4 χρόνια γιατί ξεκίνησα από το μηδέν, δεν ήξερα κανέναν από τη σκηνή – οπότε έπρεπε να τους γνωρίσω όλους, κάτι που σήμαινε αρκετό χρόνο έρευνας. Μέχρι που ξεκίνησα τα γυρίσματα, άλλαξε πολλές φορές προσανατολισμό η ταινία. Όσο μαθαίνεις τόσο διαμορφώνεις και ξεκαθαρίζει τι θέλεις να κάνεις. Δημιουργήθηκαν σχέσεις εκτίμησης και εμπιστοσύνης γιατί ήταν πάρα πολύ ανήσυχοι όταν με πρωτογνώρισαν, τι ήθελα με το χιπ χοπ. Έπρεπε δηλαδή να αποδείξω την χιπ χοπ καταγωγή μου. Η δεύτερη είναι πολύ πιο συγκεκριμένη και ήταν και λιγότερος κόπος.»
Φυσικά, ως θέμα μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ στην κοινωνικά ταραγμένη περίοδο που διανύουμε, και τρέφεται από αυτήν για να αναπτύξει ακόμα περισσότερο το λόγο του, την δύναμή του. «Το χιπ χοπ ανθούσε πάντα σε αυτές τις εποχές – δεν ασχολείται με κόσμους ονειρικούς, αλλά με αυτό γίνεται στη γειτονιά. Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια αντικατοπτρίζεται στους στίχους. Τρία χρόνια μετά την πρώτη ταινία, το χιπ χοπ έχει προχωρήσει ακόμη ένα βήμα εισπράττοντας όλα αυτά από την κοινωνία.»
Χριστίνα Λιάπη
Το μουσικό ντοκιμαντέρ «Ανοιχτά Μικρόφωνα» κυκλοφορεί αυτήν την Πέμπτη.
