Μετά από μερικούς μήνες γεμάτους φεστιβαλικά ταξίδια (από το ντεμπούτο της στη Δράμα μέχρι το Μονπελιέ, το Μαρόκο και το Κλερμόντ-Φεράν) αλλά και διακρίσεις (βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινία στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου), η ταινία μικρού μήκους «Ο Μπαμπάς Μου, ο Λένιν και ο Φρέντι» ετοιμάζεται για άλλη μία στάση, αυτή τη φορά στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου που ξεκινά σήμερα και θα διαρκέσει ως την 1η Ιουλίου.
Η ταινία της Ρηνιώς Δραγασάκη χαμηλώνει την ματιά της για να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια της μικρής της ηρωίδας, που επιστρατεύει την ζωηρότατη φαντασία της σε μια προσπαθεια να καταλάβει τον ακατάληπτο κόσμο γύρω της και κυρίως τους λόγους που αναγκάζουν τον αγαπημένο της πατέρα να λείπει διαρκώς και να απορροφάται από τις πολιτικές εξελίξεις. Γρήγορα θα καταλάβει ότι μόνο αυτή μπορεί να τον προστατεύσει από τις δύο φιγούρες που τον απειλούν: τον Λένιν και τον Φρέντι Κρούγκερ του «Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες»…
Μιλήσαμε στην σεναριογράφο και σκηνοθέτη για την πρωτότυπη ιδέα πίσω από την ιστορία, την ιδιαίτερή (και προσωπική) της ματιά σε μια τόσο ταραγμένη πολιτικά περίοδο και πώς είναι να σκηνοθετείς τον Λένιν και τον Φρέντι Κρούγκερ σε θρίλερ.
Τι συνδέει τον μπαμπά της ταινίας, τον Λένιν και τον Φρέντι στο μυαλό της μικρής, και γιατί επέλεξες αυτές τις δύο τελευταίες μορφές για να συμβολίσουν το μπέρδεμά της;
Η επιλογή ήταν αρκετά ενστικτώδης, από αρκετά βιώματα και αναμνήσεις. Απλά όταν σκέφτηκα αυτό το τρίπτυχο, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον να ταιριάξω αυτές τις φιγούρες που ήταν τελείως άσχετες μεταξύ τους. Ο Λένιν αντιπροσωπεύει μια άλλη γενιά, μια γενιά που ήλπιζε σε κάτι, ενώ ο Φρέντι Κρούγκερ αντιπροσωπεύει την δική μου, που ήταν πολύ διαφορετική. Παρόλο που αντιμετώπισα κάποια προβλήματα στο να χρησιμοποιήσω τον Κρούγκερ, σκέφτηκα να αλλάξω αλλά, ψάχνοντας για τις ταινίες, μου άρεσε τρομερά το γεγονός ότι καταρρίπτει τον μύθο ότι δεν μπορείς να πάθεις τίποτα αν κοιμάσαι. Και αυτό είναι η απόλυτη ιδέα τρόμου.
Η ταινία αναμιγνύει στοιχεία δράματος, κωμωδίας και θρίλερ, όπως μόνο μια φαντασία παιδιού μπορεί να το κάνει. Ήταν το ύφος της ταινίας τρόμου το πιο δύσκολο να δημιουργήσεις; Ή ήταν ακριβώς αυτή η ισορροπία η πιο απαιτητική;
Το θρίλερ είναι κάτι το καινούριο οπότε με δυσκόλεψε το με τι τρόπο θα επέλεγα να βγάζει τρόμο – πιο πολύ με την σκηνοθεσία, τον ήχο, την μουσική; Τα εφέ θα ήταν τρομακτικά ή κάπως κωμικά; Η ισορροπία των τριών δεν με δυσκόλεψε όμως, υπήρχε στο σενάριο και στην ιδέα του πώς είναι να είσαι παιδί, να θυμηθείς αυτά τα ανάμικτα συναισθήματα.
Μπορούμε να πούμε ότι η ταινία είναι, αν όχι αυτοβιογραφική, τουλάχιστον εμπνευσμένη από δικά σου βιώματα;
Σίγουρα. Μεγάλωσα στη δεκαετία του ’80 και έχω μια πολύ ωραία ανάμνηση, που μάλλον δεν είναι και πολύ ρεαλιστική, οπότε μου άρεσε που θυμήθηκα το συναίσθημα που είχα εγώ τότε. Αλλά ήταν και ένα πολύ ταιριαστό φόντο για αυτήν την ιστορία, και όλα έδεσαν. Ψάχνοντας τι έγινε εκείνη την περίοδο, ειδικά γύρω στο Νοέμβριο 1989, βρήκα ότι ήταν μια πολύ έντονη περίοδος ιστορικών και πολιτικών γεγονότων, κάτι σαν…θρίλερ.
Ποιο ήταν το δυσκολότερο κομμάτι της δημιουργίας της ταινίας;
Η ταινία χρηματοδοτήθηκε από την ΕΡΤ άρα κάποια χρήματα υπήρχαν, αν και πάλι χρειάστηκε να περιοριστούμε επειδή ήταν κάπως ακριβή. Αυτό που χρειάστηκε πολλή δουλειά ήταν η αναπαράσταση της εποχής, με πολλή έρευνα και άγχος να βγει σωστά. Από την άλλη βέβαια ήταν και πολύ διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα διαδικασία, απλά χρονοβόρα – η ταινία μού πήρε σχεδόν δύο χρόνια!
Ποια θα είναι η επόμενή σου δουλειά;
Είμαι ουσιαστικά στην αρχή δύο σεναρίων, σε αρκετά αρχικό δηλαδή στάδιο. Δουλεύω πάνω σε δύο ιδέες: μια αρκετά κοντά στο στιλ αυτής της ταινίας με κορίτσια στην εφηβεία, ίσως στη δεκαετία του ’90 και μία άλλη ιδέα που πλησιάζει στο θρίλερ, την ταινία είδους. Τα προχωρώ παράλληλα και στην πορεία θα δω ποιο θα πάρει προτεραιότητα.
Χριστίνα Λιάπη
