Υπάρχουν είδη ταινιών που λόγω σκηνοθεσίας, θέματος ή εποχής, είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, ώστε να μην έχουν ούτε ένα κοινό σημείο. Ούτε ένα; Κι όμως, ο έρωτας καταφέρνει πάντα να τρυπώνει και στις πιο αντίξοες περιστάσεις. Από το γουέστερν στο θρίλερ ή στις πολεμικές ταινίες, δεν υπάρχει κινηματογραφικό είδος που να μην ασχολήθηκε με τις σχέσεις των δύο φύλων σε κάποια από τις εκδοχές τους.
Αυτές οι εκδοχές είναι πάμπολλες και είναι σήμερα φανερό ότι δεν υπάρχει ούτε ένα είδος ερωτικής σχέσης ή παραλλαγής που να μην έχει πάρει σάρκα και οστά στο πανί. Αν θέλουμε να κάνουμε έναν πρόχειρο διαχωρισμό των ταινιών σύμφωνα με το είδος της ερωτικής σχέσης ή τις συνθήκες μέσα στις οποίες ανθεί ένας έρωτας, μπορούμε να ξεχωρίσουμε μερικές βασικές κατηγορίες, κάθε μια από τις οποίες μας φέρνει στον νου ένα μεγάλο αριθμό ταινιών. Σας παρουσιάζουμε μερικές από αυτές, με αφορμή την επανέκδοση της κλασικής ρομαντικής ταινίας «Ένας Μεγάλος Έρωτας» (κεντρική φωτογραφία).
Οι ρομαντικοί εραστές
Υπάρχει μια ελαφριά και ρομαντική πλευρά του έρωτα, όπου αυτή η ανίκητη και θεία δύναμη βγαίνει τελικά νικήτρια απέναντι σε κάθε φυσικό εμπόδιο. Πόλεμοι, φτώχια, αρρώστια, αναπηρία, ακόμα και ο θάνατος πολλές φορές, αποδεικνύονται πρόσκαιρες δυσκολίες για τους ρομαντικούς εραστές. Ο έρωτας ορίζει την ίδια την ύπαρξή τους και γεφυρώνει χάσματα όπως η γλώσσα, η ηλικία, οι οικονομικές ή ταξικές διαφορές.
Όπως τους είδαμε στο: «Όσα Παίρνει Ο Άνεμος» (1939)
Ο Ρετ Μπάτλερ (Κλαρκ Γκέιμπλ) και η Σκάρλετ Ο' Χάρα (Βίβιαν Λι) δεν παύουν να αναρωτιούνται για το νόημα του έρωτα που τους βασανίζει και ορίζει την κάθε τους πράξη. Παρεξηγήσεις, χωρισμοί, ψεύτικοι και αληθινοί έρωτες, γάμοι και πάλι χωρισμοί. Όταν στο τέλος η Σκάρλετ ορκίζεται ότι θα ξανακάνει τον Ρετ δικό της, όλοι γνωρίζουμε ότι ο αιώνιος έρωτας θα θριαμβεύσει για μια ακόμα φορά.
Η αστεία πλευρά του έρωτα
Υπάρχει βέβαια και η κωμωδία. Κι ο έρωτας, έτσι όπως μπορεί να κάνει το κοινό να κλάψει, μπορεί με την ίδια άνεση να το κάνει να γελάσει. Η απιστία και η ζήλεια είναι στοιχεία που μπορούν εύκολα να πυροδοτήσουν άπειρες κωμικές καταστάσεις.
Όπως την είδαμε στο: «Η Γκαρσιονέρα» (1960)
Ο Τζακ Λέμον «δανείζει» τη γκαρσονιέρα του, στην ομώνυμη ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ, για τις εξωσυζυγικές περιπέτειες των συναδέλφων του, αλλά ερωτεύεται τη φιλενάδα του αφεντικού του, Σίρλεϊ ΜακΛέιν.
Η μεγάλη θυσία
Ένας μεγάλος έρωτας μπορεί να έχει θλιβερό ή ακόμα και τραγικό φινάλε, όχι μόνο λόγω θανάτου, αλλά και λόγω χωρισμού από αντίξοες κοινωνικές συνθήκες. Ο έρωτας θέλει θυσίες και οι Εραστές της Οθόνης είναι έτοιμοι να θυσιάσουν ακόμα και τον έρωτά τους για το καλό του ή της αγαπημένου/ης τους.
Όπως την είδαμε στο: «Καζαμπλάνκα» (1942)
Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ προτιμά να μείνει στο Μαρόκο και να σώσει την Ίνγκριντ Μπέργκμαν και τον σύζυγό της, αν και προηγουμένως έχει δηλώσει με σκληρό ύφος: «Δεν είμαι καλός στο να φέρομαι ευγενικά». Τι ψεύτης!
Η έκρηξη του πάθους
Οι σκηνές σεξ δεν μπορούν φυσικά να λείπουν από την ιστορία των Εραστών της Οθόνης. Την εποχή του κλασικού Χόλιγουντ, οι ήρωες έκαναν έρωτα όπως όλοι οι άλλοι εραστές, αλλά στην περίπτωσή τους η κάμερα αποδεικνυόταν πάντα διακριτική. Πολλοί σκηνοθέτες, με πρώτο και καλύτερο τον Χίτσκοκ, κατέφευγαν συχνά στο συμβολισμό για να υποδηλώσουν μια ερωτική πράξη.
Όπως την είδαμε στις: Ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ
Η συνεύρεση του Κάρι Γκραντ και της Γκρέις Κέλι στο «Κυνήγι του Κλέφτη» (1955) υπονοείται με τα βεγγαλικά που σκάνε στον ουρανό του Μόντε Κάρλο, ενώ στη «Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων» (1959), το παθιασμένο φιλί του Γκραντ και της Εύα Μαρί Σαιντ ακολουθεί το πλάνο του τρένου που μπαίνει σ' ένα τούνελ.
Μέσα κι έξω από την οθόνη
Όπως όλοι γνωρίζουμε, η ζωή έχει την τάση να μιμείται την τέχνη και το αντίστροφο. Όταν μια ερωτική σχέση καταφέρνει να βγει «ζωντανή» και πειστική στο πανί, είναι πολύ φυσικό να γεννά ερωτήματα στο κοινό για τη συνέχειά της έξω από την οθόνη. Κι επειδή βέβαια το θέαμα δεν είναι μόνο μέσα στην αίθουσα, τα κουτσομπολιά βοηθούν πάντα την καριέρα ενός ηθοποιού ή μιας ταινίας. Πολλά υποκριτικά ζευγάρια έμειναν μοναδικά όχι μόνο για τις υποκριτικές ικανότητες των πρωταγωνιστών, αλλά και λόγω κοινών ζωντανών εμπειριών. Άλλωστε, η εξάσκηση πάντα βοηθάει.
Όπως τους είδαμε στο: «To Have and Have not» (1944)
Σε μια θρυλική πια σκηνή, όταν η Μπακόλ εμφανίζεται και ρωτάει: «Έχει κανείς φωτιά;» είναι προφανές στον καθένα ότι ο Μπόγκαρτ είναι πρόθυμος να της την προσφέρει, μαζί μ' ένα σωρό άλλα πράγματα.
Τα παράξενα ζευγάρια
Ο έρωτας στον κινηματογράφο αφορά συνήθως υγιείς και φυσιολογικές καταστάσεις. Το ευγενέστερο των αισθημάτων απαιτεί πρωταγωνιστές – πρότυπα, όχο μόνο στην εμφάνιση, αλλά και στη συμπεριφορά. Όμως, οι Εραστές της Οθόνης είναι ένα περίεργο είδος. Αν και συνήθως τους αρέσει να είναι ρομαντικοί άνθρωποι, κάποιοι από αυτούς διαφέρουν. Μερικοί δε, δεν είναι καν άνθρωποι. Όμως, ξέρουν να αγαπούν και να μισούν όπως ο καθένας από μας.
Όπως το είδαμε στο: «Η Μύγα» (1986)
Η ταινία του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ έκρυβε, πίσω από τις εντυπωσιακές μεταμορφώσεις του Τζεφ Γκόλντμπλαμ, την ιστορία ενός αδύναμου έρωτα ανάμεσα σ' έναν ριψοκίνδυνο επιστήμονα και μια δημοσιογράφο (Τζίνα Ντέιβις).
Τα ιδανικά ζευγάρια
Υπάρχουν κινηματογραφικά ζευγάρια που έχουν γίνει πλέον αχώριστα. Πολλά από αυτά όμως, όπως ο Τρέισυ και η Χέπμπορν ή ο Μπόγκαρτ και η Μπακόλ, μετέφεραν στο πανί την ιδιωτική τους ζωή. Τα περισσότερα, όμως, γίνονταν ζευγάρι μόνο για το κοινό. Στους θεατές άρεσε αυτό που έβλεπαν και ζητούσαν «μια απ' τα ίδια» και τα στούντιο έφτιαχναν ξανά και ξανά ταινίες μόνο και μόνο γι' αυτά τα αχώριστα τιμ.
Όπως το είδαμε με: το ιδανικό «ιπτάμενο» ζευγάρι, ο Φρεντ Αστέρ και η Τζίντζερ Ρότζερς.
[Αναδημοσίευση από το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ]
