Στην ταινία του Δημήτρη Αρβανίτη που κάνει πρεμιέρα την ερχόμενη Πέμπτη και φέρει την υπογραφή πλήθους συντελεστών υπό τον τίτλο «Μια νύχτα στην Αθήνα», τα πρόσωπα που εμπλέκονται είναι ο Ερρίκος και η Αθηνά, ο Πάνος κι ο Μάνος, η Μυρτώ και η Αριάδνη, η Σάνυ και η Γεωργία, ο Χρήστος και η Υβόννη, ο Χάρης και η Νέλλη. «Πρόσωπο» όμως είναι και η ίδια η ελληνική μεγαλούπολη, διαφορετική σήμερα από ό,τι την ξέραμε κάποτε.
«Έχοντας ζήσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου ταξιδεύοντας στο εξωτερικό, γνώρισα και άλλες πόλεις, αλλά αγαπάω την Αθήνα. Την αγαπάω από παιδί, τη σέβομαι, αγαπώ τις ιδιαιτερότητές της», μας λέει ο Δημήτρης Αρβανίτης, σκηνοθέτης του φιλμ και εμπνευστής του.
«Κι επειδή έχουμε μεταβληθεί στον πιο τρελά γκρινιάρη λαό όλης της Ευρώπης, πρέπει να βλέπουμε και τα καλά», συνεχίζει. «Είναι μια πόλη που ζει και τη μέρα και τη νύχτα. Η νύχτα σκιάζει τα άσχημα και αφήνει τη φαντασία ελεύθερη. Ξεσκεπάζει χαρακτήρες και δεν είναι τόσο τρομακτική όσο άλλες πόλεις τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική».
«Ο,τι κι αν συμβαίνει γύρω μας, η Αθήνα είναι η πόλη μας», μας εξηγεί η Μαρία Γεωργιάδου, συν-σεναριογράφος και πρωταγωνίστρια μίας εκ των διαπλεκόμενων ιστοριών του φιλμ, για την ιδέα μιας πολυπρόσωπης ταινίας με επίκεντρο τη νυχτερινή πρωτεύουσα.
«Έχουμε πάντα λόγους να την αγαπάμε. Έχει ακόμα ωραία σημεία μέρα και νύχτα στα οποία μπορούμε να καταφύγουμε, έχει διαδρομές αλλά κυρίως έχει ιστορία και πολλές μνήμες για τον καθένα από εμάς, όσο κι αν αισθανόμαστε φορές ότι βαδίζει προς μια διάλυση ή ότι χάνεται η αθωότητά της», τονίζει.
Ζώντας, λοιπόν, το σήμερα η ομάδα πίσω από το «Μια νύχτα στην Αθήνα» αποφάσισε να δράσει. «Έχουμε μάθει να ζούμε σε μια παιχνιδιάρα χώρα. Η νύχτα δεν είναι μόνο η νυχτερινή ζωή, αλλά την έχουμε και μέσα στο σπίτι μας», προσθέτει ο σκηνοθέτης και καταλήγει: «Η μαγεία της νύχτας με τους ελαφρά ακραίους και υπερρεαλιστικούς της χαρακτήρες είναι πάντοτε γοητευτική. Η πόλη μας σαφώς και έχει κι άλλα προβλήματα, αλλά πρέπει να τη βλέπουμε και από άλλες γωνίες. H ταινία μας δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες ελληνικές κωμωδίες όπως έχουν καθιερωθεί. Άλλοι τη λένε υπερρεαλιστική, εγώ τη λέω ''υπέρ του ρεαλισμού''. Η κουλτούρα της είναι λίγο πιο ανοιχτή. Κοσμοπολίτικη. Οι ήρωες που είναι πιο διαφορετικοί θα μπορούσαν να ζουν οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, αλλά κυρίως στην Αθήνα».
