Το 20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας φέτος έλαβε περισσότερες από 200 συμμετοχές για μικρού μήκους ταινίες. Από αυτές επιλέξαμε τις 65 για να τις παρουσιάσουμε σε ένα διαγωνιστικό τμήμα που δίνει ελπίδα για το μέλλον του ελληνικού σινεμά. Το cinemag.gr σας συστήνει – με τυχαία σειρά – τις βραβευθείσες ταινίες και τους νέους δημιουργούς τους.
«Fawns» του Θανάση Τσιμπίνη
Ένα «ήρεμο» μα δυνατό ασπρόμαυρο παραμύθι αγάπης τιμήθηκε στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας με το (πρωτοεμφανιζόμενο) βραβείο Φωτογραφίας, που επιμελήθηκε για την ταινία ο Κωνσταντίνος Κουκουλιός. Και ήταν το «Fawns» του Θανάση Τσιμπίνη, ένα χρόνο μετά την Ειδική Μνεία των Νυχτών Πρεμιέρας για το «Dust».
Δύο νεαροί άντρες βρίσκονται μόνοι σε ένα laundry service. Κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον σιωπηλοί και περιμένουν. Στον τοίχο απέναντι, βρίσκεται ένα παλιό κάδρο που έχει κεντημένο ένα μικρό ελάφι.
Η ταινία γυρισμένη σε ασπρόμαυρο έδωσε μια απόκοσμη ατμόσφαιρα στην πλοκή. Ποιος ο ρόλος της επιλογής;
Νομίζω πως η έλλειψη χρώματος δίνει εύκολα αυτή την αίσθηση. Ειδικά όταν βλέπει κανείς σε ασπρόμαυρο συγκεκριμένα θέματα, όπως η φύση. Πέρα από τη γοητεία που έχει αυτό, νιώθω πως το ασπρόμαυρο έχει τη δύναμη να σε βγάζει γρήγορα εκτός πραγματικότητας, όπου κανονικά όλα έχουν χρώμα. Αυτό ήταν μια ανάγκη για το FAWNS, απέναντι στο οποίο είχα γενικότερα μια ποιητική διάθεση. Ήθελα μέσα στα λίγα λεπτά που διαρκεί να προλάβει κάποιος να ‘’χαθεί’’ από την πολλή αρχή.
Η ταινία μιλάει για μια ιδιαίτερα έντονη ιστορία αγάπης με έναν έναν παραλληλισμό που αφορά την μητρική σχέση των ελαφιών με τα μικρά τους. Ποια η ανάγκη αυτού του παραλληλισμού;
Θεωρώ πως δύο παράλληλες ιστορίες -διαφορετικής- αγάπης μπορούν σε κάποια σημεία να έχουν κοινό άξονα. Στο FAWNS αυτός ο άξονας ήταν η ανιδιοτέλεια με την μορφή της προστασίας. Άλλωστε, ο υψηλός στόχος της αγάπης είναι κάποια στιγμή να αγάπαμε τον άλλον περισσότερο από τον εαυτό μας. Στην μητρική αγάπη αυτό συμβαίνει φυσικά και είναι μια κοινώς αποδεκτή σχέση. Αυτό ήθελα να μεταφέρω και να κάνω γνωστό για τους ήρωες της ταινίας και το είδος της σχέσης τους, ακόμα και αν οι συνθήκες αλλάζουν. Αυτή ήταν η δική μου ανάγκη, αλλά αν φυσικά η ταινία κατάφερνει και αφορά και σε άλλες μορφές σχέσεων, τότε είμαι πολύ χαρούμενος!
Μετά το περσινό «Dust» -που βραβεύτηκε με την Ειδική Μνεία των Νυχτών Πρεμιέρας- , το «Fawns» ακολουθεί μια εντελώς διαφορετική φορμά, με μικρότερης διάρκειας «άνοιγμα». Ο πειραματισμός αφορά και την ανάγκη για μια απόπειρα μεγάλου μήκους δημιουργίας;
Ναι, με το FAWNS μπήκε ουσιαστκά πρώτη φορά προφορικός λόγος σε ταινία μου. Ακόμα κι αν δεν αφήσω σύντομα το πειραματισμό στην αφήγηση -κυρίως γιατί είναι κάτι που με εκφράζει- νιώθω πια έτοιμος να μιλήσω για νέους ήρωες σε μια μεγαλύτερη ιστορία, όχι όμως μεγάλη.
Ποιες οι κινηματογραφικές σου επιρροές και αφορμές;
Για να είμαι ειλικρινής και επειδή βλέπω σε αυτή τη φάση περισσότερο vimeo από ό,τι σινεμά, θα αναφέρω μερικούς δημιουργούς από εκεί. Kristoffer Borgli, Young Replicant, Νabil Εlderkin, Kristof Brandl, Woodkid.
(την ταινία «Fawns», μπορείτε να την δείτε εδώ, στο επίσημο κανάλι του Θανάση Τσιμπίνη στην πλατφόρμα του Vimeo)
