Η Ακρόπολη και τα σοκάκια της Πλάκας, το Καλλιμάρμαρο, το λιμάνι του Πειραιά, οι παραγκουπόλεις του Δουργουτίου, η καρδιά της πρωτεύουσας, το Σύνταγμα, η Σταδίου, η Ομόνοια, το ξενοδοχείο Χίλτον και η λεωφόρος Κηφισίας, οι πολυκατοικίες στην Κυψέλη και το Κουκάκι αλλά και ο Εθνικός Κήπος, τα βόρεια προάστια, οι παραλίες, τα ιστορικά θερινά σινεμά της πόλης και πολλές ακόμα περιοχές αποτελούν τα διαφορετικά πρόσωπα της κινηματογραφικής Αθήνας.
Τουριστική με «couleur locale» και εξωτικός μυστηριώδης προορισμός για τους ξένους κινηματογραφιστές, πολιτικό, ιστορικό και πολιτιστικό σύμβολο για τους Ελληνες δημιουργούς, το φιλμικό πορτρέτο της Αθήνας παρουσιάζεται από τον πρωτότυπο κινηματογραφικό οδηγό World Film Locations Athens, που κυκλοφορεί στην αγγλική γλώσσα σε Ευρώπη και Αμερική, αλλά και στα ελληνικά βιβλιοπωλεία από τον εκδοτικό οίκο Intellect για να συμπληρώσει την επιτυχημένη διεθνή σειρά World Film Locations.
Η Αθήνα των ελληνικών και των ξένων κινηματογραφικών παραγωγών καταγράφεται σε ταινίες σχεδόν ενός αιώνα που γυρίστηκαν σ' αυτήν, από την εποχή του βωβού κινηματογράφου έως σήμερα.
Από τις κλασικές ελληνικές ταινίες και τους δημιουργούς του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου έως τις μεγάλες ξένες παραγωγές του '60, τις b-movies του '70 και το σύγχρονο ελληνικό σινεμά στα χρόνια της κρίσης.
Είναι η Αθήνα των σκηνοθετών. Του Τζόζεφ Χεπ («Οι περιπέτειες του Βιλλάρ», 1924), του Νίκου Κούνδουρου («Μαγική πόλις», «Ο Δράκος»), του Μιχάλη Κακογιάννη («Στέλλα»), του Ζυλ Ντασσέν και της Μελίνας Μερκούρη («Ποτέ την Κυριακή»), του Νίκου Παναγιωτόπουλου («Τα χρώματα της ίριδος»), του Παντελή Βούλγαρη («Ησυχες μέρες του Αυγούστου»), του Γιάννη Οικονομίδη («Μαχαιροβγάλτης») και του Πάνου Χ. Κούτρα («Στρέλλα»).
Αλλά και του Ρόμπερτ Στίβενς που γύρισε τις «Διακοπές στην Αθήνα» (1963) με τους Τζέιν Φόντα και Πίτερ Φιντς, του Ρόμπερτ Ολντριτς που γύρισε τους «Οργισμένους λόφους» (1959) με τον Ρόμπερτ Μίτσαμ, του Ανρί Βερνέιγ που έκανε τους «Διαρρήκτες» (1971) με τους Ζαν Πολ Μπελμοντό, Ομάρ Σαρίφ και Νταϊάν Κάνον, του Τζόναθαν Νόσιτερ που έφτασε στο… Κουκάκι για την ταινία «Σημάδια και θαύματα» (2000) με τους Σαρλότ Ράμπλινγκ, Στέλαν Σκάρσγκααρντ και Ντέμπορα Κάρα Ούνγκερ, του Μανοέλ ντε Ολιβέιρα («Λόγια μιας ταινίας», 2005), του Ντόναλντ Πέτρι και της Νία Βαρντάλος («My life in ruins», 2009), του Χοσεΐν Αμινί («Τα δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου», 2014) και άλλων.
Στο εξώφυλλο του βιβλίου, η Σοφία Λόρεν, ξυπόλητη χωριατοπούλα, ποζάρει ηδονικά μπροστά από τον Παρθενώνα σε μια σκηνή της ταινίας «Το παιδί και το δελφίνι», μία από τις μεγάλες παραγωγές που προτίμησαν την Ελλάδα την εποχή που αποτέλεσε πόλο έλξης ανάλογων γυρισμάτων.
Ολες οι ταινίες που έχουν καταγράψει στο σελιλόιντ την Αθήνα, συνοδεία κειμένων με πληροφοριακή και κριτική ματιά, ταξινομημένες σοφά κατά τον γεωγραφικό χάρτη των γυρισμάτων στην πόλη, βρίσκονται στην πολύτιμη χαρτόδετη έκδοση-οδηγό που επιμελήθηκαν οι Αννα Πούπου, Αφροδίτη Νικολαΐδου και Ειρήνη Σηφάκη, διδάκτορες κινηματογράφου και επικοινωνίας και ερευνήτριες.
«Αυτό το βιβλίο γράφτηκε και στοιχειοθετήθηκε σε μία από τις χειρότερες εποχές της πόλης της Αθήνας, μετά από έξι χρόνια οικονομικής ύφεσης και πολιτικής και οικονομικής κρίσης», γράφουν στον πρόλογο του βιβλίου οι επιμελήτριές του.
«Παραδόξως, αυτή η περίοδος υπήρξε μία από τις καλύτερες για το ελληνικό σινεμά, το οποίο κατηγοριοποιείται συχνά υπό τον όρο ''Ελληνικό Νέο Ρεύμα'' και εκπροσωπείται από μια νέα γενιά σκηνοθετών που άνθησαν κατά τη διάρκεια της κρίσης.
Αυτό το σινεμά φέρει την υπογραφή της εποχής του», προσθέτουν οι επιμελήτριες καθώς τα κείμενα, αντιπαραθέτουν το παρόν και το παρελθόν της πόλης από αισθητική και πολιτική σκοπιά, μέσα από κινηματογραφικά είδη και υποκουλτούρες που φτάνουν μέχρι τις βιντεοταινίες των 80s.
Το βιβλίο περιλαμβάνει έξι δοκίμια και μία εισαγωγή από θεωρητικούς και ιστορικούς του κινηματογράφου.
Οι 46 σύντομοι κριτικοί σχολιασμοί των ταινιών, υπογεγραμμένοι από Ελληνες και ξένους κριτικούς του κινηματογράφου, δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς ερευνητές, πλαισιώνονται από πλούσιο οπτικό υλικό που περιλαμβάνει στιγμιότυπα από τις ταινίες, χάρτες, αλλά και σύγχρονες φωτογραφίες των τοποθεσιών κάνοντας σαφές ότι τα τοπόσημα αλλά και οι αθέατες πτυχές μιας πόλης που διαρκώς μεταβάλλεται, μετατρέπονται σε χώρους μνήμης μέσα από την εικόνα.
