Οι 10 χειρότερες ταινίες που είχαμε την ατυχία να δούμε μέσα στη χρονιά που πέρασε παρελαύνουν στην παρακάτω λίστα της ντροπής. Πόσες από αυτές τις επιλογές σας βρίσκουν σύμφωνους;
Δεν φτάνει που η κινηματογραφική χρονιά την οποία αποχαιρετούμε αυτές τις μέρες στάθηκε κατά τη γνώμη μου μια από τις πιο αδύναμες της πρόσφατης μνήμης, αλλά και πέρα από τις δέκα με είκοσι πραγματικά καλές ταινίες που είδαμε φέτος, οι μεγάλες οθόνες είχαν την ατυχία να πλημμυρίσουν παντού με τριψήφια σε αριθμό ανοσιουργήματα.
Μιλώντας προσωπικά, πολλά από τα «καταραμένα» αυτά κινηματογραφικά ραντεβού προνόησα εγκαίρως ώστε να τα αποφύγω (πράγμα που σημαίνει ότι δεν χρειάστηκε να υποστώ τον εφιάλτη ταινιών όπως το «300: Η Άνοδος της Αυτοκρατορίας», τις δυο φιλμικές εξορμήσεις του «Ηρακλή», την «Φωτιά Πάνω από την Πομπηία», το «Dracula Untold» ή τη σειρά από μετριότητες στις οποίες συμμετείχε η Νικόλ Κίντμαν και η Κάμερον Ντίαζ).
Η τύχη λειτούργησε επίσης με το μέρος μου (και, φαντάζομαι, με το μέρος πολλών άλλων θεατών), αφού διαβόητα ήδη (από την υποδοχή τους στο εξωτερικό) δημιουργήματα όπως η θρησκόληπτη αλληγορία «Left Behind» με τον Νίκολας Κέιτζ, η φρικτή ταινία τρόμου του Κέβιν Σμιθ που άκουγε στο όνομα «Tusk», το «A Haunted House 2» ή ο «Υιός του Θεού» δεν κατάφεραν να διανεμηθούν ποτέ στη χώρα μας. Ακόμη κι έτσι, ωστόσο, χρειάστηκε να υποστούμε όλοι τις παρακάτω δέκα ταινίες.
10. The Amazing Spider- Man 2
του Μαρκ Γουέμπ
Η εντελώς αχρείαστη συνέχεια σε μια επίσης αχρείαστη κινηματογραφική ανανέωση των περιπετειών του Ανθρώπου- Αράχνη απλωνόταν σε 142 βασανιστικά λεπτά βαρυφορτωμένης πλοκής, ασήμαντων κακών, κουραστικά επαναλαμβανόμενων σκηνών δράσης, παντελούς αμετροέπειας και παροιμιώδους ατσαλοσύνης στους τομείς της σκηνοθεσίας και του σεναρίου.
Αδιαφορώντας για τις πολυάριθμες αρνητικές αντιδράσεις απέναντι στο φιλμ, το Χόλιγουντ ετοιμάζει πολύ σύντομα μια ακόμη συνέχειά του!
9. Grace of Monaco
του Ολιβιέ Νταάν
Οι Κάννες πέτυχαν διάνα μέσα στο 2014: κατάφεραν να προσφέρουν ως επίσημη έναρξη του φεστιβάλ μια αριστοκρατική σαπουνόπερα της πεντάρας, στην οποία ο Ολιβιέ Νταάν δείχνει να έχει ξεχάσει τις αρετές που μετέτρεψαν πριν μερικά χρόνια το «Ζωή σαν Τριαντάφυλλο» σε ένα αξιόλογο βιογραφικό δράμα, περιφέροντας μια ανυπαρξία πλοκής ανάμεσα σε ακριβά κοσμήματα, κοσμοπολίτικες τοποθεσίες, ζηλευτά γιoτ, φινετσάτα φορέματα, πομπώδεις πολυελαίους και ηθοποιούς, οι οποίοι μοιάζουν περισσότερο να παρωδούν παρά να ερμηνεύουν τα υπαρκτά πρόσωπα που κλήθηκαν να υποδυθούν.
8. Labor Day
του Τζέισον Ράιτμαν
Βαρυποινίτης δραπέτης καταλήγει στο σπίτι της «βρίσκομαι διαρκώς ένα λεπτό πριν βάλω τα κλάματα» Κέιτ Γουίνσλετ, διδάσκεται πολύτιμα μαθήματα ζωής (ξοδεύοντας στην πορεία άσκοπα τον δικό μας χρόνο), ερωτεύεται και ανταποδίδει την ευγνωμοσύνη πλάθοντας κουλουράκια (και άλλα γλυκίσματα) με τα δυο του τα χεράκια σε μια από τις πιο αθέλητα αστείες σκηνές του 2014.
Και σε ένα φιλμ (το οποίο κυκλοφόρησε κατευθείαν σε dvd στη χώρα μας) που φωνάζει από μακριά ότι οι μέρες της οσκαρικής και εισπρακτικής εύνοιας έχουν περάσει για τον σκηνοθέτη του «Juno» και του «Ραντεβού στον Αέρα».
7. Μαζί με το Ζόρι (Blended)
του Φρανκ Κοράτσι
Αν το θέαμα δυο ρινόκερων σε συνουσία ήταν το πιο αστείο πράγμα που είδατε όλη τη χρονιά στα σινεμά και αν πετύχατε τον εαυτό σας να ξεκαρδίζεται με τα ρουτινιάρικα ερωτικά παθήματα των Άνταμ Σάντλερ και Ντρου Μπάριμορ σε αφρικανικό έδαφος, τότε το «Μαζί με το Ζόρι» ήταν σίγουρα η ταινία σας.
6. Αμαρτωλή Πόλη: Η Κυρία Θέλει Φόνο (Sin City: A Dame to Kill For)
του Ρόμπερτ Ρόντριγκεζ
Η υπερβίαιη και ενίοτε αποκρουστική συνέχεια στο πρώτο «Sin City» δεν προέκυψε μόνο με δεκαετή σχεδόν καθυστέρηση, αλλά απέδειξε ότι στο ενδιάμεσο ο σκηνοθέτης της κατάφερε, εκτός από ικανός τεχνίτης της κάμερας, να παραμείνει αθεράπευτα έφηβος στα μυαλά (πράγμα όχι καλό στη συγκεκριμένη περίπτωση) και σταθερά μεταξεταστέος σε οτιδήποτε σχετίζεται με ζητήματα αφήγησης, σεναρίου, χαρακτήρων και μιας ιστορίας αρκετής για να κρατήσει το ενδιαφέρον των θεατών επί δύο ώρες.
5. Εγώ, ο Φρανκενστάιν (I, Frankenstein)
του Στιούαρτ Μπίτι
Οι καλογυμνασμένοι κοιλιακοί του Άαρον Έκχαρτ, ομολογουμένως ενός από τους ανεπίσημους κλεισοπόρτηδες των ταμείων εδώ και χρόνια, είχαν να αντιμετωπίσουν ανίκητους αντιπάλους στην καινούργια πρωταγωνιστική εμφάνιση του συμπαθούς ηθοποιού.
Ανάμεσά τους, ένα σενάριο προφανώς γραμμένο σε χαρτάκι Post it, μια νηπιακής σύλληψης αναμέτρηση ανάμεσα σε Καλό και Κακό και ένα CGI θέαμα ημιφωτισμένης δράσης και διόλου πειστικών εφέ που άγγιζε τα όρια του κιτς.
4. Transcendence
του Γουόλι Πφίστερ
Πολύ ζήλεψε τη σκηνοθετική καριέρα του Κρίστοφερ Νόλαν ο μόνιμος διευθυντής φωτογραφίας του, Γουόλι Πφίστερ, και θέλησε να δοκιμάσει φέτος παρόμοιες επιδόσεις πίσω από την κάμερα.
Τα αποτελέσματα στάθηκαν ολέθρια με αυτή την υποτυπώδη οπτικά και στα όρια του σαχλού φαντασία πάνω στις επεμβάσεις της τεχνολογίας στις ανθρώπινες ζωές, στο επίκεντρο της οποίας ο Τζόνι Ντεπ αμείφθηκε πλουσιοπάροχα προκειμένου να επικοινωνήσει μέσω skype την ερμηνεία του.
3. Χίλιοι Τρόποι να Πεθάνεις στην Αγρια Δύση (A Million Ways to Die in the West)
του Σεθ Μακ Φάρλαν
Πρέπει να φτάσει κάποτε η στιγμή που θα ενημερώσει κάποιος τον Σεθ Μακ Φάρλαν ότι είναι ένας από τους χειρότερους κωμικούς που δουλεύουν στο Χόλιγουντ. Μέχρι τότε θα χρειάζεται να τον υποστούμε είτε ως ολέθριο παρουσιαστή των Όσκαρ, είτε ως δημιουργό του αδικαιολόγητα υπερεκτιμημένου τηλεοπτικού «Family Guy», είτε ως εμπνευστή του μετριότατου κινηματογραφικού «Ted», είτε ως σκηνοθέτη, σεναριογράφο και σταρ αυτής της παρωδίας-συμφοράς με την οποία ο Μακ Φάρλαν προσπάθησε να προωθήσει ανεπιτυχώς τον εξυπνάκια εαυτό του ως αστείο πρωταγωνιστή.
2. Transformers 4: Εποχή Αφανισμού (Transformers 4:Age of Extinction)
του Μάικλ Μπέι
Οποιαδήποτε ταινία του Μάικλ Μπέι αξίζει εξ ορισμού μια θέση στα χειρότερα της εκάστοτε χρονιάς στην οποία κυκλοφορεί. Μόνο που φέτος, με την αφόρητη οπτική και ηχητική ρύπανση του νέου «Transformers», ο σκηνοθέτης άγγιξε ένα πυθμένα χαμηλότερο και από τα δικά του (εξαιρετικά χαμηλά) στάνταρντ.
Το χειρότερο όλων; Αυτός ο ανυπόφορος σαματάς κατόρθωσε να γίνει μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες των τελευταίων ετών!
1. Μια Χειμωνιάτικη Ιστορία (Winter's Tale)
του Ακίβα Γκόλντσμαν
Έτερος μεγάλος κλεισοπόρτης των ταμείων, ο Κόλιν Φάρελ προετοιμάζει εδώ και χρόνια για τον εαυτό του μια καριέρα αντάξια εκείνης του Νίκολς Κέιτζ με ρόλους σε ανεκδιήγητα κινηματογραφικά οχήματα, όπως αυτό που σκαρφίστηκε στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο βραβευμένος με Όσκαρ σεναριογράφος Ακίβα Γκόλντσμαν (της φήμης του «Ενας Υπέροχος Άνθρωπος»), διασκευάζοντας ένα ρομαντικό παραμύθι μαγικού ρεαλισμού σε μια ανυπόφορη ανοησία με χωροχρονικά πηγαινέλα, αδιάκοπες ερμηνευτικές μούτες από τον Ράσελ Κρόου, ένα πρωταγωνιστικό ζευγάρι εραστών δίχως την παραμικρή χημεία, τον Γουίλ Σμιθ σε ρόλο…Εωσφόρου, ένα από τα χειρότερα κουρέματα του σινεμά (όπως στέκει περήφανο και προκλητικό επάνω στο κεφάλι του Κόλιν Φάρελ!) και ένα…ιπτάμενο άλογο να προσφέρει μια λυρική λεπτομέρεια μέσα στον όλο μελοδραματικό αχταρμά.
Δείτε περισσότερα από την ανασκόπηση του 2014:
