Καλωσήρθατε στον κόσμο του Γιάννη Βεσλεμέ!
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Νορβηγία» έχει ήδη ξεκινήσει τις εβδομαδιαίες μεταμεσονύκτιες προβολές της και ο Γιάννης Βεσλεμές (aka Felizol), μας μίλησε για την ανεπιτήδευτη αθωότητα του ελληνικού μεταμοντερνισμού,τις καλλιτεχνικές του επιρροές και εκμυστηρεύεται το αγαπημένο του άλμπουμ και ταινία της δεκαετίας του '80.
Είναι η "Νορβηγία" ένα ερωτικό-γράμμα σε μία ολόκληρη εποχή;
Σίγουρα έχω μια σχέση βιωματική με τη δεκαετία του 80 καθώς είναι η δεκαετία της παιδικής μου ηλικίας. Βέβαια στην ταινία την (ανα)κατασκευάσαμε με κάποια υπερβολή αντλώντας υλικό από τα σημερινά σήματα που μου δίνει η εποχή μέσα από τη μουσική και τις ταινίες της που ξανακούω και ξαναβλέπω στο τώρα.
Προσπάθησα να μην την εξιδανικεύσω, οπότε δεν την βλέπω ούτε νοσταλγικά, ούτε σαν ερωμένη, ούτε σαν μια εποχή που θα ήθελα να ξαναζήσω. Απλά τα πολιτικά σημάδια της, τα όρια του καλού γούστου της και η ανεπιτήδευτη αθωότητα του Ελληνικού μεταμοντερνισμού της μού ασκούν τρομερή έλξη και θέλω να επιστρέφω συχνά μουσικά και κινηματογραφικά εκεί.
Από μικρού μήκους στην πρώτη μεγάλου μήκους. Πόσο εύκολη ήταν η μετάβαση;
Αντιμετώπιζα πάντα την κάθε μικρή μου ταινία σαν να ήταν η τελευταία που θα έκανα. Έτσι θα έπρεπε να χάνω 3-4 χρόνια απ' τη ζωή μου για να την ολοκληρώσω με τον καλύτερο για μένα τρόπο. Αυτό μου συνέβη 4 φορές μέσα σε μια δεκαπενταετία. Τέσσερις μικρού μήκους, άλλες καλές άλλες κακές, όλες όμως με την ίδια φιλοδοξία απ'τη μεριά μου.
Οπότε η μετάβαση στη μεγάλου μήκους ήταν κάτι πιο ομαλό απο όσο φαίνεται. Στεναχωριέμαι που το λέω – γιατί πραγματικά αγαπούσα τις μικρού μήκους ταινίες γενικότερα, αλλά η εμπειρία της ολοκλήρωσης και προβολής μιας μεγάλου μήκους ταινίας σε ανταμείβει συναισθηματικά και πρακτικά πολύ περισσότερο.
Η πρώτη μεταμεσονύκτια προβολή της ταινίας ήταν sold out και μακάρι η πορεία της να συνεχίσει έτσι. Ένιωσες ποτέ το ρίσκο του να κάνεις μία «ελληνική» ταινία-genre;
Όλες μου οι ταινίες (και οι μικρού μήκους) πατάνε με το ένα πόδι στο σινεμά είδους. Το ρίσκο για μένα θα ήταν να έκανα μια ταινία «ρεαλισμού» – αν υπάρχει πραγματικά κάτι τέτοιο.
Είμαι πολύ χαρούμενος που η ταινία βρίσκει το κοινό τις στις μεταμεσονύκτιες προβολές και ελπίζω γενικά να απολαμβάνουμε όλοι ψυχωμένο καλό ελληνικό σινεμά στο μέλλον μέσα από όλα τα είδη.
Φαίνεται πως ο στίχος «η Νορβηγία κατεβαίνει στη Μεσόγειο» σε είχε στοιχειώσει. Πόσο καιρό προετοίμαζες την ιδέα της ταινίας;
Ασχολούμαι με την ταινία 4 χρόνια σχεδόν σε καθημερινή βάση. Η ταινία η ίδια με έχει στοιχειώσει! Το να επικοινωνείς με τις ταινίες ή τις μουσικές των άλλων, να σε εμπνέουν κρυμμένα τραγούδια σαν των «Χωρίς Περιδέραιο» ή ξεχασμένα b movies της παιδικής σου ηλικίας είναι σαν να σκαλίζεις την επιφάνεια της κυρίαρχης μαζικής κουλτούρας και να προσπαθείς να διορθώνεις λίγο τα κακώς κείμενα.
Γιατί πως να το κάνουμε για κάθε Μάνο Χατζιδάκι υπάρχει μια Λένα Πλάτωνος, υπάρχει και ο Γιώργος Θεοδωράκης εκτός απ' τον Μίκη, ο Νίκος Παπατάκης είναι από τους σημαντικότερους Έλληνες σκηνοθέτες που δεν τον είδε κανείς στην εποχή του, ο Πάνος Κουτρουμπούσης στο λόγο και την τέχνη του είναι ένας παράλληλος κόσμος από μόνος του.
Η ταινία είναι γεμάτη από κινηματογραφικές, μουσικές, στιλιστικές αναφορές και εσύ πέρα από τη σκηνοθεσία υπογράφεις τόσο τη μουσική, όσο και τη σκηνογραφία. Ποιες είναι οι επιρροές σου;
Οι επιρροές μου είναι οι φίλοι μου. Συνομιλώ και καταναλώνω μαζί τους τον υπέροχο αυτό πολτό από μουσικές, βιβλία και σινεμά και την παλεύουμε παρέα στο αφιλόξενο πλανήτη της Αθήνας.
Μετά από αρκετές μικρού μήκους, πόσο εύκολα συνεργάζεται ο σκηνοθέτης Γιάννης Βεσλεμές με τον μουσικό Felizol;
Πλέον σαν Felizol δουλεύω συχνά τις μουσικές σε ταινίες άλλων. Όταν ήρθε η ώρα της Νορβηγίας είχα ήδη ολοκληρώσει τα σάουντρακ αρκετών μεγάλου και μικρού μήκους και πίστευα ότι θα ήταν κάτι εύκολο, το να δουλέψω δηλαδη με τον εαυτό μου. Έπεσα τελείως έξω σε αυτό!
Ασχολήθηκα σχεδόν ένα χρόνο για το απαιτητικό σάουντρακ της ταινίας και κουράστηκα σχεδόν όσο και με το να γυρίσω την ταινία Είμαι όμως πολύ χαρούμενος με το αποτέλεσμα και θα το ξανάκανα. Επίσης είμαι διπλά χαρούμενος γιατί θα είναι το πρώτο μου σάουντρακ που θα κυκλοφορήσει και αυτόνομα πολύ σύντομα (σε βινύλιο και ψηφιακά από την 6 Dogs Records).
Θες να μας πεις την αγαπημένη σου ταινία και τον αγαπημένο σου δίσκο, που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του '80;
Η αγαπημένη μου 80s ταινία είναι μια παρεξηγημένη ταινία του 1984, το «Dune» του Ντέιβιντ Λιντς και ο αγαπημένος μου δίσκος πάλι από το 1984 οι «Μάσκες Ηλίου» της Λένας Πλάτωνος.
Και τα δύο είναι μοναδικά, προσωπικά οράματα επιστημονικής φαντασίας. Τα ξαναβλέπω και τα ξανακούω και κάθε φορά νιώθω καινούρια πράγματα για αυτά.
Η ατάκα «Το πάρτι δεν τελειώνει ποτέ» πιστεύεις πως σκιαγραφεί τα θεμέλια της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής παρακμής;
Δεν ξέρω αν κυριολεκτεί ή δηλώνει κάτι αφηρημένα. Όπως πολλά πράγματα στην ταινία μιλάει ελαφρά και σοβαρά την ίδια στιγμή.
Ξεκινώντας από το Κάρλοβι Βάρι η "Νορβηγία" συνεχίζει να «κατεβαίνει» σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Με δεδομένη την ελληνικότητα της, οι ξένοι θεατές αντιλαμβάνονται τη σημειολογία της; Τι σου λένε;
Κάποιοι κώδικες είναι κοινοί. Αντιλαμβάνονται την ουσία και την ατμόσφαιρα της ταινίας και οι περισσότεροι ανταποκρίνονται και στο χιούμορ της.
Όταν δε τα πράγματα σκοτεινιάζουν νιώθω ότι το κοινό – ελληνικό και ξένο – είναι το ίδιο και κάπως νιώθω άνετα με αυτό.
«Αν σταματήσω να χορεύω θα σταματήσει και η καρδιά μου» λέει ο Ζανό. Τελικά τα βαμπίρ έχουν καρδιά;
Οι νεκροί δεν έχουν καρδιά, αλλά κάποιοι χορεύουν και κάτω από το χώμα!
