Με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 1984, κατάφερε να κερδίσει το τεχνικό βραβείο του Φεστιβάλ των Καννών. Το «Στοιχείο του Εγκλήματος», ένα «βρεγμένο» και αποχρωματισμένο οδοιπορικό ενός αστυνομικού που ακολουθεί τα ίχνη ενός κατά συρροή δολοφόνου ανοίγει το παράθυρο στον μέχρι τότε δειλό σκηνοθέτη να φτιάξει την δική του κινηματογραφική γραμματική και να ορίσει με την μυστική του αλφάβητο ένα καινούργιο συντακτικό.
Θα επισκεφθεί 9 φορές τις Κάννες, και θα φύγει νικητής τόσο με το «Δαμάζοντας τα Κύματα» (Μεγάλο βραβείο), όσο και με το «Χορεύοντας στο Σκοτάδι», που θα του χαρίσει (απλόχερα) τον πολυπόθητο Χρυσό φοίνικα κι ένα βραβείο ερμηνείας για την Μπγιορκ, σ' ένα ιδιότυπα ριψοκίνδυνο πείραμα που μοιάζει να πετυχαίνει το σκοπό του.
Ο κόσμος του Τρίερ είναι ένας περίεργος κόσμος, που αγαπάει να «μισεί» τις γυναίκες, που τις θέτει πρωταγωνίστριες των έργων του, τις αποθεώνει κι ύστερα τις θάβει κάτω από ένα σκονισμένο πέπλο ενοχών και κυρίως ασυγκράτητης «αγάπης».
Φτιάχνοντας απόκοσμα σκηνικά, που όμως «πατούν» στη Γη, ο Τρίερ δοκιμάζει τις αντοχές του θεατή, παίζοντας με ερωτικά στοιχεία καμουφλαρισμένα με ενοχικά ταμπού, δαμάζοντας τα θρησκευτικά πιστεύω των εύθραυστων ηρώων του, μα κυρίως μιλώντας ευθέως για ένα και μοναδικό πράγμα: ότι ο άνθρωπος έχει μέσα του αγάπη. Και είναι στο χέρι του, το αν και το πως θα την διοχετεύσει.
