Ένας άντρας (Χοακίν Φίνιξ) σε μια μεγαλούπολη που δεν ονοματίζεται ποτέ, γεμάτη ακανόνιστα συναισθήματα, γεμάτη μοναχικούς ανθρώπους. Μια πόλη που χρωματίζεται και με το φως της μέρας και με το σκοτάδι της νύχτας. Και μια φωνή μέσα από μια ηλεκτρονική συσκευή θα γίνει το άλλο μισό του μοναχικού ήρωα. Αυτό είναι το «Her» του Σπάικ Τζόουνς.
Μια γυναίκα (Σκάρλετ Γιόχανσον) χαρτογραφεί το Τόκιο μέχρι εκεί που φτάνει η ματιά της μέσα από το παράθυρο του δωματίου στο ξενοδοχείο που μένει μαζί με τον συνεχώς απόντα φωτογράφο σύζυγό της. Και κάπου τυχαία θα γνωρίσει έναν ηθοποιό που έχει φτάσει στην πόλη για ένα διαφημιστικό. Και θα βρει αυτό που έψαχνε. Αυτοί είναι οι «Χαμένοι στη Μετάφραση» της Σοφίας Κόπολα.
Και αυτό είναι το βίντεο που οι δυο ταινίες διασταυρώνονται. Και δεν είναι μονάχα το Όσκαρ σεναρίου που πήραν αμφότερες, ούτε η Σκάρλετ Γιοχάνσον που έδωσε εικόνα και…ήχο, ούτε οι υπόκωφοι ψίθυροι στο φινάλε. Είναι και το ότι ποτέ ξανά η μοναξιά δεν αποτυπώθηκε τόσο «φωναχτά».
