Γυρίσατε το «Με την Πρώτη Ματιά » αρχικά σαν ταινία μικρού μήκους. Αληθεύει πως εξ’αρχής προοριζόταν να εξελιχτεί σε ταινία μεγάλου μήκους;
Ναι, αυτή ήταν η ιδέα εξ’αρχής. Όταν σκέφτηκα πρώτη φορά τον τυφλό χαρακτήρα που ανακαλύπτει πως είναι ομοφυλόφιλος, ήθελα να είναι η πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία. Από την στιγμή λοιπόν που θα ήταν η πρώτη μου ταινία, σκέφτηκα πως θα ήταν καλή ιδέα να κάνω πρώτα μια μικρού μήκους εκδοχή, ώστε να πειραματιστώ στην σκηνοθεσία ενός τυφλού χαρακτήρα και στην αισθητική της ταινίας. Επίσης, θεώρησα πως έχοντας μια σύντομη εκδοχή έτοιμη, θα με βοηθούσε να βρω χρηματοδότηση για την ταινία, καθώς θα μπορούσα να δείξω στους χρηματοδότες τι ακριβώς έχω στο μυαλό μου.
Έχετε τρεις ταλαντούχους ηθοποιούς, την Τες Αμορίμ, τον Γκιγιέρμε Λόμπο και τον Φάμπιο Άουντι που συμμετείχαν και στην μικρού και στην μεγάλου μήκους ταινία. Ήταν ενδιαφέρον για αυτούς να επισκεφτούν ερμηνευτικά ξανά τους χαρακτήρες;
Νομίζω πως ήταν και ενδιαφέρον για τους ηθοποιούς, αλλά και πολύ καλό για την ταινία. Για την μικρού μήκους είχαν ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή τους να προετοιμαστούν. Επομένως, ήταν πολύ ευεργετικό να έχουν μετά περισσότερο χρόνο να δουλέψουν πάνω στους χαρακτήρες. Επίσης, πέρασαν τρία χρόνια μεταξύ της μικρού και της μεγάλου μήκους ταινίας, μέσα στα οποία μπόρεσαν να επεξεργαστούν τα σχόλια όσων είχαν δει την μικρού μήκους εκδοχή.
Είναι η ταινία αυτοβιογραφική με κάποιον τρόπο;
Νομίζω πως τα θέματα που πλαισιώνουν την ταινία έχουν κάποια σχέση με τις προσωπικές μου εμπειρίες. Η πρώτη μου αγάπη, το πρώτο φιλί, αλλαγές στις φιλίες και η άνθηση συναισθημάτων. Είχα έναν καλό φίλο, όταν ήμουν στην εφηβεία και ένα τρίτο παιδί εμφανίστηκε στο προσκήνιο και άλλαξε την σχέση μας. Γρήγορα αυτός ο τρίτος έγινε το αγόρι μου και όλοι έπρεπε να αντιμετωπίσουμε αυτό το νέο τρίγωνο. Παρότι υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα στην ιστορία μου και στην ταινία, υποθέτω πως προέρχεται από μία κατάσταση την οποία κατανοώ.
Στην ταινία είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός πως ένας τυφλός άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι είναι ομοφυλόφιλος. Είχατε κάποιου είδους ιδέα στο μυαλό σας για το πότε/πώς ο Λέο θα το καταλάβαινε;
Όχι, δεν είχα σχεδιάσει τίποτα στο μυαλό μου. Αυτό που ήταν σημαντικό για εμένα, ήταν ο Λέο να μην αμφισβητήσει τα συναισθήματά του. Ήθελα να ακολουθήσει τα φυσικά του ένστικτα, όπως θα έκανε ο οποιοσδήποτε ετερόφυλος άνθρωπος, όταν ανακαλύπτει την σεξουαλικότητά του. Η ταινία χρησιμοποιεί το γεγονός ότι είναι τυφλός, με σκοπό να παρακινήσει το κοινό να σκεφτεί τις δικές του εμπειρίες, καθώς δεν αναπαριστά την ανάδειξη της σεξουαλικότητας μέσα από την όραση, κάτι που είναι ο συνήθης τρόπος τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται.
Στην ταινία αναφέρεστε στο bullying. Γιατί πιστεύετε πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός (κάτι που βασίζεται στην αγάπη) προκαλεί τέτοια απαίσια συμπεριφορά;
Ο εκφοβισμός είναι το μέσο των εφήβων (και κάποιων ενηλίκων) να κρύψουν τους φόβους και τις ανασφάλειές τους. Διαλέγοντας κάποιον άλλον ως θύμα αστείων και φαρσών, αποφεύγουν την στοχοποίηση του εαυτού τους. Οι τραμπούκοι συνήθως επιλέγουν για θύματα ανθρώπους που θεωρούνται διαφορετικοί ή μειονότητα, γιατί έτσι είναι πιο εύκολο για την υπόλοιπη τάξη να θεωρήσει τον εαυτό της μια δυνατή ομογενή ομάδα και να συμφωνήσει με τον εκφοβισμό. Οπότε, έφηβοι με ΛΟΑΤ σεξουαλική προτίμηση είναι ο ιδανικός στόχος αυτών των τραμπούκων, καθώς είναι συνήθως μειονότητα και λόγω αυτού, θεωρούνται διαφορετικοί. Το θετικό είναι πως συμβαίνει μία μεγάλη αλλαγή, καθώς ενισχύοντας τη θέση της ΛΟΑΤ κοινότητας στον κόσμο, βλέπουμε τα ετερόφυλα παιδιά να προστατεύουν τους ΛΟΑΤ φίλους τους.
Σε τι είδους ταινίες σχετικά με την ομοφυλόφιλη εμπειρία ανταποκρίνεστε;
Ανταποκρίνομαι σε όλων των ειδών τις ταινίες, επειδή όλες αντικατοπτρίζουν το πλούσιο και ποικίλο σύμπαν που αντιπροσωπεύει την ΛΟΑΤ κοινότητα. Μου αρέσουν οι ταινίες που γιορτάζουν την σεξουαλική ελευθερία, όπως είναι το “Shortbus” του Τζον Κάμερον Μίτσελ, αυτές που απεικονίζουν ένα ταυτιζόμενο δράμα, όπως το “Ευτυχισμένοι Μαζί” του Γουόνγκ Καρ Γουάι, αλλά και εκείνες που επικεντρώνονται στην σκληρή αλλά και θελκτική εφηβική εμπειρία, όπως το “Beautiful Thing” ή το “Blue Gate Crossing”.
Όταν η ταινία προβλήθηκε πρώτη φορά στην Βραζιλία, ποιες ήταν οι αντιδράσεις;
Είχαμε πολύ καλή αντίδραση όταν προβλήθηκε στην Βραζιλία. Λόγω της ύπαρξης της μικρού μήκους εκδοχής της, υπήρχε μια σχετική αναμονή για την ταινία, αλλά δεν ξέραμε εάν το διαδικτυακό κοινό της μικρού μήκους θα πήγαινε στους κινηματογράφους. Τελικά πήγε, και υπήρξε και πολύ διαδικτυακή «από στόμα σε στόμα» προώθηση, που βοήθησε πολύ. Σε επίπεδο πρεμιέρας βγήκαμε 5οι σε όλη τη χώρα, με έναν πολύ μικρό αριθμό κινηματογραφικών αιθουσών, γεγονός που ήταν εκπληκτικό για μια τόσο περιορισμένου προϋπολογισμού, ανεξάρτητη ταινία.
Απολαμβάνετε μια άνευ προηγουμένου επιτυχία με την ταινία σας. Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας κερδίσατε το βραβείο κοινού, ενώ η ταινία σας ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο. Λαμβάνετε καθόλου διαφορετικές αντιδράσεις προς την ταινία;
Ένας από τους στόχους μου ήταν πράγματι να κάνω μια οικουμενική ταινία. Παρ’όλο που είναι για έναν τυφλό έφηβο που αντιλαμβάνεται πως είναι ομοφυλόφιλος, ήθελα να μπορούν να ταυτιστούν όλων των ειδών τα κοινά από διαφορετικές κουλτούρες. Για τον λόγο αυτό επικεντρώθηκα στο τι είναι οικουμενικό ως προς τον κεντρικό χαρακτήρα και τα διλήμματά του, όπως το να ερωτεύεσαι για πρώτη φορά, το πρώτο φιλί και οι αμφιβολίες που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι όταν ξεμυαλίζονται. Δεν ήξερα εάν θα πετύχαινε, οπότε χάρηκα πολύ όταν συνέβη και όταν η ταινία άρχισε να διανέμεται διεθνώς και λαμβάνοντας μεγάλη ανταπόκριση. Ταξίδεψα ολόγυρα, ήρθα σε επαφή με διαφορετικούς πολιτισμούς και παρότι η ταινία σκιαγραφεί έναν Βραζιλιάνο τυφλό ομοφυλόφιλο έφηβο, είδα ότι όλοι οι θεατές μπόρεσαν να ταυτιστούν με τον χαρακτήρα.
