20. «Ένα Κορίτσι Γυρίζει Σπίτι Μόνο του τη Νύχτα», της Ανα Λίλι Αμιρπούρ
«Η Αμιρπούρ υποβάλλει τον ψυχισμό των ηρώων με επιτυχία και στο τέλος αποθεώνει το ρομαντισμό με έντονα κοντράστ. Στην τελική το «Ένα Κορίτσι Γυρίζει Σπίτι Μόνο του τη Νύχτα» δεν είναι απλά η πρώτη ιρανική ταινία με βαμπίρ. Είναι ένα εντυπωσιακό σκηνοθετικό ντεμπούτο». (Πάνος Γκένας)
19. «Ο Κος Τέρνερ», του Μάικ Λι
«… ο Μάικ Λι προσπερνά εύκολα τις παγίδες μιας συμβατικής βιογραφικής δημιουργίας προκειμένου να υπογράψει μια ταινία ατμόσφαιρας που δουλεύει σχολαστικά και με απόλυτη επιτυχία προκειμένου ο θεατής της να γίνει μέτοχος του κόσμου στον οποίο κατοικεί ο ήρωας…». (Λουκάς Κατσίκας)
18. «Το Τραγούδι του Φοίνικα», του Κρίστιαν Πέτζολντ
«Μια κατακλείδα ήρεμα σπαρακτική και βαθύτατα θλιμμένη στην οποία η εβραϊκή τραγωδία, η γερμανική ενοχή και η οικειοθελής αμνησία, ατομική και συλλογική, υψώνονται σαν υπενθύμιση ακριβώς τη στιγμή που οι υποκριτικές μάσκες πέφτουν και η αλήθεια ξεγλιστρά πίσω από τις μεταμφιέσεις». (Λουκάς Κατσίκας)
17. «Στα Χρόνια της Βίας», του Τζ. Σι Τσάντορ
«Προσγειωμένα στα απαραίτητα, αλλά με ένα βάρος και μια ακρίβεια που φανερώνουν ότι το φιλμ θα μπορούσε να ανήκει κάλλιστα σε κάποιο βετεράνο δημιουργό, και όχι σε ένα νεαρό σκηνοθέτη ο οποίος βρίσκεται μόλις στην τρίτη του δουλειά, τα «Χρόνια της Βίας» επικεντρώνονται εκεί που επιθυμούν εξαρχής». (Λουκάς Κατσίκας)
16. «Το Μικρό Νησί», του Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ
«με την ρετρό καλλιέπειά, τον βλοσυρό του τόνο και τις διαρκείς καταβυθίσεις του στα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής, διαπρέπει τόσο ως δείγμα μιας υγιούς κινηματογραφίας που τολμά να προσεγγίσει (και να αφομοιώσει στην εντέλεια) το σινεμά των ειδών όσο και ως θαρραλέα καταγραφή σκιώδους ιστορικής περιόδου…» (Γιάννης Σμοϊλης)
15. «Μανταρίνια», του Ζάζα Ουρουσάντζε
«Τιμώντας στο ακέραιο τον χαρακτηρισμό «αντιπολεμικό δράμα» χωρίς να καταφεύγουν σε πομπώδεις διδακτισμούς ή υπεραπλουστεύσεις, τα «Μανταρίνια» κοσμούν την ταπεινή κατηγορία των «μικρών» φιλμ που κρύβουν μέσα τους διαμαντάκια». (Νεκτάριος Σάκκας)
14. «Αποχαιρετισμός στη Γλώσσα», του Ζαν Λικ Γκοντάρ
«O Γκοντάρ βάζει για άλλη μια φορά στοίχημα ότι μπορεί να ξαναεφεύρει τον κινηματογράφο και επί μια ώρα και δέκα λεπτά παραθέτει τρισδιάστατες εικόνες φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους, οι οποίες συνοδεύονται από ένα σχεδόν παραληρηματικό λόγο. Στην πραγματικότητα το «Αποχαιρετισμός στη Γλώσσα» δεν είναι παρά το ιδιοφυές παραλήρημα ενός γέρου φιλοσόφου ο οποίος βιώνει τις κινηματογραφικές του εμπειρίες ως συνεχείς ακρότητες». (Ορέστης Ανδρεαδάκης)
13. «Η Φυλή», του Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκι
«Η «Φυλή» θα μετατραπεί σε μία αθόρυβη κραυγή που θα καρφώσει τα μάτια σας στην οθόνη και θα δοκιμάσει την ευαισθησία σας…Άλλωστε μία ταινία που βυθίζεται στη σιωπή, οφείλει να έχει ηχηρές εικόνες. Στη «Φυλή» οι εικόνες είναι εκκωφαντικές». (Πάνος Γκένας)
12. «Birdman ή η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας», του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου
«…ο Ινιάριτου είναι ένας γνήσιος βιρτουόζος που παίρνει στυλιστικά ρίσκα και κατορθώνει να τα φέρει εις πέρας, που δεν επαναπαύεται στην ιδέα μιας λιτής αφήγησης, που συλλαμβάνει κάθε δουλειά του με την επιθυμία να υπερβεί τα προσωπικά του όρια». (Λουκάς Κατσίκας)
11. «Leviathan», του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ
«Μέσα από μια απόλυτη κυριαρχία στα πλάνα και στην έκβαση της πλοκής του, ο δημιουργός της αριστουργηματικής «Επιστροφής» ξεκινά από ένα ειρωνικό χρονικό ζωής για να συλλάβει σιγά σιγά την ανησυχητική εικόνα ενός κόσμου, καθόλου μακριά από τον δικό μας, ο οποίος τελεί σε πλήρη ηθική κατάπτωση». (Λουκάς Κατσίκας)
10. «45 Χρόνια», του Άντριου Χέιγκ
9. «Χωρίς Μέτρο», Νταμιάν Σαζέλ
«Με μία σαρωτική εκκίνηση στο Σάντανς, ζηλευτή φεστιβαλική πορεία από τις Κάννες μέχρι το Τορόντο και τρία βραβεία όσκαρ (μοντάζ, ήχου και Β’ αντρικού ρόλου για την αλησμόνητη ερμηνεία του Σίμονς), το «Χωρίς Μέτρο» οδηγεί την καλλιτεχνική φιλοδοξία μέσα από την παράνοια, σταθμίζει την ψυχολογία του πρωταθλητή (ή μήπως πολεμιστή;) στο δρόμο της επιτυχίας και βάζει στο ρυθμό το κοινό που παρακολουθεί βιωματικά με τα μάτια (και τα αυτιά) ανοιχτά από την αρχή μέχρι το αποθεωτικό, συγκλονιστικό φινάλε». (Πάνος Γκένας)
8. «Χειμερία Νάρκη», του Νούρι Μπίλγκε Τζεϊλάν
«…για περισσότερες από τρεις ώρες έγινες μάρτυρας μιας πλήρως συνειδητοποιημένης επίκλησης σε ένα απαιτητικό μα και γενναιόδωρο σινεμά που πρέπει κανείς να υπερασπίζεται. Γιατί αλλιώς θα χαθεί για πάντα». (Λουκάς Κατσίκας)
7. «Ο Αστακός» του Γιώργου Λάνθιμου
«Η αλήθεια είναι πως πολλά μπορεί να νιώσει όπως και να γράψει κανείς για τον «Αστακό»: να γοητευτεί ή να κλωτσήσει μπροστά στον ασφυκτικό έλεγχο του σκηνοθέτη επί των ηρώων του, να αιχμαλωτιστεί από τον μεγαλεπίβολο χαρακτήρα της θεματολογίας και των φιλοσοφικών της προεκτάσεων ή να τον ξενίσουν ορισμένες στροφές της ιστορίας. Όμως πέρα από όλα αυτά, αλλά και μακριά από τις επί της ουσίας ανώφελες συζητήσεις περί ενδεχόμενων βραβεύσεων, γεγονός παραμένει πως για δεύτερη φορά μετά τον σπουδαίο «Κυνόδοντα», ο Λάνθιμος καταθέτει μια αληθινά οικουμενική ταινία, ικανή να «μιλήσει» σε ένα παγκόσμιο κοινό. Και αυτό είναι ένα αληθινά ξεχωριστό παράσημο, που κανένα βραβείο δεν ισοφαρίζει». (Νεκτάριος Σάκκας)
6. «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» των Πιτ Ντόκτερ και Ρόνι Ντελ Κάρμεν
«Στο πρωτότυπο «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» οι Πιτ Ντόκτερ και Ρόνι Ντελ Κάρμεν, φέρνουν κυριολεκτικά τα μέσα-έξω, και αφηγούνται μία τραχιά – για τα δεδομένα της Ντίσνεϊ – ιστορία ενηλικίωσης. Η προσαρμογή στη νέα ζωή γίνεται μία εσωτερική περιπέτεια, απολαυστικών επεισοδίων και το κοινό απολαμβάνει την πιο θαυμαστή, γλυκιά, συγκινητική συνεδρία που θα μπορούσε να φανταστεί γιατί οι αγωνίες, τα άγχη και οι μικρο-επαναστάσεις είναι κοινός τόπος για όλους. Όπως κοινός τόπος είναι και η διαρκής έμπνευση μιας εταιρείας που δεν εφησυχάζει γνωρίζοντας πως έχει δεδομένο κοινό και παρέχει σταθερά και με συνέπεια τις πιο όμορφες ανήλικες ιστορίες για ενηλίκους». (Πάνος Γκένας)
5. «Ανωτέρα Βία», του Ρούμπεν Όστλαντ
«Κι είναι ακριβώς εκεί, στο σημείο συνάντησης της μαύρης κωμωδίας με την τραγωδία, όπου ο 41χρονος Σουηδός εγκλωβίζει θαρραλέα τους ήρωές του ως το τέλος, φτάνοντας στην κορυφή της μέχρι τώρα καριέρας του». (Νεκτάριος Σάκκας)
4. «Έμφυτο Ελάττωμα», του Πολ Τόμας Άντερσον
«Διανύοντας αλλεπάλληλα τροχιές γύρω από την έξοχη ερμηνεία του Γιοακίν Φίνιξ, εκθαμβωτικά φωτογραφημένη και γυρισμένη έτσι ώστε να μοιάζει σε σημεία με ένα πυρετικό όνειρο, η ταινία του Αντερσον απλώνεται στην οθόνη σαν όμορφη μέθη, σαν μια κινούμενη καρτ ποστάλ τεχνικολόρ χρωμάτων και ναρκωτικών αναθυμιάσεων από αλλοτινούς καιρούς». (Λουκάς Κατσίκας)
3. «Mad Max: ο Δρόμος της Οργής», του Τζορτζ Μίλερ
«Όχι ένα ακόμη μηχανικό μπλοκμπάστερ αλλά μια πυρετική και παιχνιδιάρικη ταινία που ξέρει πώς να συνεπαίρνει τον θεατή, να κολακεύει το βλέμμα και να αντιμετωπίζει το comeback τον ήρωά της με τον θριαμβευτικό τρόπο που του άξιζε». (Λουκάς Κατσίκας)
2. «Κάρολ», του Τοντ Χέινς
«Ο κόσμος του «Carol» είναι ένας κόσμος ψιθύρων, υποψιασμένων βλεμμάτων, λαθραίων χειρονομιών και καλογυαλισμένων επιφανειών που μέσα τους καλλιεργούν τους πιο ανεκδήλωτους πόθους. Ανάμεσα στο φαίνεσθαι και στο είναι, στα κοινωνικά προσωπεία που πρέπει να φορεθούν και στις κρυμμένες επιθυμίες που αγωνιούν να εκδηλωθούν, ο Χέινς χωρά έναν πανέμορφο και σχεδόν ελεγειακό στοχασμό πάνω στην απελευθερωτική δύναμη του έρωτα και την επίτευξη της αυτογνωσίας μέσα από την εμπειρία της σεξουαλικότητας. Επιτυγχάνοντας μια σπάνια ερμηνευτική χημεία μεταξύ τους, η Κέιτ Μπλάνσετ και η Ρούνεϊ Μάρα γίνονται τα λαμπρότερα στολίδια ενός αρχοντικά συναισθηματικού φιλμ». (Λουκάς Κατσίκας)
1. «Ο Γιος του Σαούλ», του Λάζλο Νέμες
«Με αφορμή αυτή την απλή, αλλά απολύτως σπαρακτική ιστορία, ο Λάζλο Νέμες συναντά την ανεπούλωτη πληγή του Ολοκαυτώματος και την αφήνει να αιμορραγήσει ξανά στην οθόνη. Η ταινία του είναι οδυνηρή και τρομακτική, γιατί έτσι πρέπει. Απεικονίζει τη φρίκη με τρόπο τραυματικό, επειδή έτσι μόνο κανείς μπορεί να την επικαλεστεί. Και κλείνει μέσα στις εικόνες και τους ήχους της ένα χρονικό-ηλεκτροσόκ της ανθρώπινης δυνατότητας για την ύψιστη κτηνωδία». (Λουκάς Κατσίκας)
