Λίγο πριν αποφοιτήσει από την Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου, και σε ηλικία 19 ετών, ο Άντονι Χόπκινς συνέθεσε ένα βαλς, το οποίο ποτέ του δεν έπαιξε, και που αργότερα κρύφτηκε στο συρτάρι, χωρίς κανείς να μάθει για την ύπαρξή του.
Το μικρόβιο της υποκριτκής μπήκε μέσα του και η καριέρα του στη μουσική δεν ξεκίνησε ποτέ. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Χόπκινς έστειλε τις παρτιτούρες στον Γερμανό συνθέτη Αντρέ Ρίου -που έχει δημιουργήσει την ορχήστρα Johan Strauss, ο οποίος εμπνεύστηκε από τις προθέσεις του Σερ Άντονι Χόπκινς και συνέθεσε ένα βαλς -πατώντας ακριβώς πάνω στις νότες του- με τίτλο «And the Waltz Goes On», το οποίο και παρουσίασε μπροστά σε κοινό και στον ίδιο τον Χόπκινς – για πρώτη φορά μετά από τόσες δεκαετίες.
Σύμφωνα με τον Ρίου, το κομμάτι ταξιδεύει και κουμπώνει απόλυτα στην ζωή των Νεοζηλανδών, όπου στις αρχές του 2010 επλήγησαν από φυσικές καταστροφές και όμως συνέχισαν να επιμένουν στην θετική διάθεση να «συνεχίσουν την ζωή τους».
Μελωδικό, συγκινητικό, δυναμικό και απρόσμενα μη συνεπές στην κινηματογραφική ιδιοσυγκρασία του Άντονι Χόπκινς, το «And the Waltz Goes On» φανερώνει μια άλλη πλευρά του διάσημου ηθοποιού.
