1. AKIRA (1988)
Το Νεο-Τόκιο του 2.038 ετοιμαζεται έντρομο για το «ξύπνημα„ ενός παιδιού με τερατώδεις τηλεπαθητικές δυνάμεις Το έργο του Κατσουχίρο Οτόμο παραμένει το πιο διάσημο anime, χάρη στις φιλόδοξες διαστασεις του και στην κινηματογραφικη του φιλοσοφία. Διαθέτει περισσότερες απο 150.000 διαφορετικές εικόνες, 783 ξεχωριστές σκηνές, ενώ χρησιμοποιήθηκαν συνολικά 327 διαφορετικές αποχρώσεις χρωμάτων (δυστυχώς, αρκετές από αυτές χάνονται στην τηλεοπτική οθόνη)… Το Βασίλειο της λεπτομέρειας. Υστερεί μόνο στο σενάριο, που περιστασιακά φλερτάρει με το χάος.
2. 3X3 EYES (1991)
Μαγεία συν φαντασία, όπου μια πολυδιαστατική θεά με τρία μάτια, παρέα με ένα αγόρι – ζόμπι, προσπαθεί να αποκτήσει ανθρώπινη φύση – μια που, όπως φαίνεται από το σενάριο, έχει όλα τα αλλα. Δυναμική δουλειά με έμπνευση, που της επιτρέπει να μοιράζει τις στιγμές της ανάμεσα στο χιούμορ, τη δράση, τη φαντασία και τον τρόμο. Καλογραμμένο σε σύγκριση με το μέσο όρο των anime.
3. UROTSUKIDOJI: LEGEND OF THE OVERFIEND (1989)
Μια θεική οντότητα έρχεται να ενώσει τις τρεις διαστάσεις (των ανθρώπων, των τεράτων και των ανθρώπων- ζώων – και μην ψάχνετε άλλες εξηγήσεις), καταστρέφοντας έτσι τη ζωή και στις τρεις. Σεξ και αιματηρή βία σε χαρούμενη αφθονία, στο πιο αγριωπό anime που κυκλοφορεί. Εχει ξεχάσει το political correctness οε άλλη διασταση, αλλα δεν πειράζει – είναι αδύνατον να το πάρει κανείς στα σοβαρά.
4. MACROSS I-II S
pace οpera με ικανοποιητικό σενάριο. Εντυπωσιακός σχεδιασμός μηχανημάτων και σκαφών (οι φαν των anίme ονομάζουν τις μηχανικές κατασκευές mecha), αλλά το animation υστερεί. Εχει το συνήθες σύνδρομο των OAV – πολλά στατικά πλάνα, ψευδαίσθηση της κίνησης με κινήσεις της κάμερας κι όχι των σκίτσων.
5. DOMINION TANK POLICE (I-IV)[1988]
Εύθυμη φουτουριστική δράση με οικολογικές ανησυχίες, όπου δυο γατογυναίκες πολεμούν την αστυνομία του 2010. Περιπέτεια με με ρυθμό και κέφι, από τη λιγότερο τεχνοκρατική πλευρά της επιστημονικής φαντασίας. Βασισμένο σε ένα πολύ δημοφιλές manga, ανάλαφρα ερωτικό και παιχνιδιάρικο.
6. GUNBUSTERS (1988)
Space opera, με προβλήματα (και προσόντα) ανάλογα του Macross. Ένα κορίτσι γίνεται εκπαιδεύτρια ενός πολεμικού ρομπότ για να βοηθήσει στη μάχη της Γης εναντίον εχθρικών εξωγήινων. Οι σκηνές της δράσης είναι οι καλύτερες, μέσα σε μια ιστορία που διαρκέι παραπάνω απ' όσο αντέχει το σενάριό της.
7. DOOMED MEGALOPOLIS (I-II)[1991]
Ένας σατανιστής μάγος θέλει να ξυπνήσει την οντότητα-φύλακα του Τόκιο για να καταστρέψει την πόλη. Τι φύλακας είναι αυτός λέτε; Τσαντίζεται όταν τον ξυπνούν, ίσως, σίγουρα όμως το θαμπό σενάριο είναι για άλλη μια φορά το πρόβλημα ενός anime. «Ξεπληρώνει» όμως με έμπνευση, στιλ, ωραία χρώματα και μουσική, και φροντισμένο animation. Φτάνουν; Αν δεν ξυπνήσει ο φύλακας, ναι. Ειδάλλως θα υπάρχει και το υποχρεωτικά θεαματικό φινάλε…
8. RIDING BEAN (1989)
Το «Μπούλιτ» μεταμορφωμένο σε anime. Ο Κεν Ιτσι Σονόντα τιμά την αστυνομική ταινία με σοβαρό σενάριο, καλοφτιαγμένους χαρακτήρες και -φυσικά- γενναίες δόσεις δράσης. Κυνηγητά αυτοκινήτων, αγριεμένες μάχες, αδίστακτοι γκάνγκστερ στην καλύτερη anime εκδοχή τους.
9. PROJECT A-KO. (1986)
Σε ένα μεταπυρηνικό κόσμο, η Α – κο, υπερ-δυνατή μαθήτρια σχολείου, πολεμά τον Μπι-κο για να κερδίσει τη φιλία του Σι-κο. Θεωρείται παρωδια του είδους, συνδυάζοντας όλα τα κλισέ: εχθρικούς εξωγήινους, ερωτευμένες μαθήτριες, τεράστια ρομπότ. Παλαβό κοκτέιλ, που δημιούργησε ένα δικό του κοινό. Ανεπανάληπτο, μηδενιστικό δείγμα.
10. CRYING FREEMAN (I-IV) [1995]
Εκτελεστής της Κινέζικης Μαφίας μπλέκεται με επικίνδυνες γυναίκες, επικίνδυνα ναρκωτικά και (το μαντέψατε) επικίνδυνους κακοποιούς, σε μια ανεγκέφαλη, αλλά φασαριόζα και διασκεδαστική ε κδοχή των α λα Τζέιμς Μποντ μύθων. Φονικοί χαβαλέδες για συμπαθούντες, χωρίς να είναι ό,τι το καλύτερο έφεραν στο φως τα anime.
Ενα μάλλον δυσάρεστο σύνδρομο των anime κάνει τους «πιλότους» μιας σειράς να είναι καλύτεροι από τα Ι, ΙΙ και λοιπά που βλέπετε να ακολουθούν. Ούτως ή άλλως, ακόμα και ο πλέον πορωμένος φαν δεν θα κατάφερνε να δει τα πάντα. Κατα κανόνα, ο καθένας προτιμάει κάποια είδη κι αυτά αγοράζει. Παρακολουθώντας συγκριτικά, σύντομα φαίνεται μια βασική έλλειψη των anime: ακόμα και τα λεγόμενα ενήλικα, σπάνια έχουν τις σεναριακές περιπλοκές ή το σοβαρό τόνο μιας ταινίας με ηθοποιούς. Η εξαίρεση στον προβληματικό κανόνα λέγεται «Akira».
