Σε ένα άχρονο μέλλον, ο κόσμος είναι χωρισμένος σε εκείνους που αγαπούν και σε εκείνους που «αναγκάζονται να ζουν» με τα λουλούδια. Από προσωπεία, μέχρι τροφές και από εικαστικές παρεμβάσεις μέχρι ανθισμένα ένστικτα, τα πάντα έχουν καλυφθεί από λουλούδια.
Σε ένα πανέμορφο εικαστικά σύμπαν όπου τα πάντα μοιάζουν (και είναι) απαγορευμένα, ο Πετίτ κατάφερε να χτίσει ένα εξαιρετικής αισθητικής οικοδόμημα, όπου η απειλή έχει ένα μέχρι πρότινος θελκτικό οπτικό ερέθισμα.
Το απειλητικό μοτίβο του «Anthophobia» στέκεται προκλητικό απέναντι στις όποιες φόρμες είναι ικανές να υποσχεθούν μια διαφορετική ζωή. Και η ζωή του «Anthophobia» δεν είναι κανονική.
