H μοναχική του πορεία ξεκινάει το 2005, όταν το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης φιλοξενεί στο διαγωνιστικό πρόγραμμα την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιώργου Λάνθιμου (με προϋπηρεσία σε διαφημιστικά και μουσικά κλιπς).
Η «Κινέττα» αφηγείται την ιστορία μιας καμαριέρας, ενός φωτογράφου και ενός εμμονικού με την BMW του άνδρα που αναπαριστούν εγκλήματα σε ένα άδειο καλοκαιρινό θέρετρο.
Η συνέχεια θα δικαιώσει εκείνες τις γλώσσες που μίλησαν τότε για πρωτοποριακό κινηματογράφο, αφού ο «Κυνόδοντας» του θα βραβευτεί στις Κάννες και θα φτάσει μέχρι τις υποψηφιότητες για το ξενόγλωσσο Όσκαρ απέναντι στο «Biutiful» του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου.
Το ίδιο και οι «Άλπεις» αφού θα καρπωθούν το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ Βενετίας, αλλά και ο πρόσφατος «Αστακός» αφού θα φύγει από το φεστιβάλ των Καννών με το Ειδικό βραβείο της Επιτροπής.
Ο κόσμος του Γιώργου Λάνθιμου, ένας αποστειρωμένος, όσο και αποχρωματισμένος κόσμος έχει την ικανότητα να μιλάει για ένα σύμπαν γνωστό με διαστρεβλωμένες έννοιες, που καταλήγει να μοιάζει (και να είναι) ανατριχιαστικά αληθινός.
Με μια ενδιάμεση στάση, σκηνοθετώντας το βίντεο κλιπ για το «Baby Asteroid» του Leon, ο Γιώργος Λάνθιμος αποδέχτηκε την πρόταση του προ διετίας φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας για να σκηνοθετήσει ένα δίλεπτο μικρού μήκους φιλμ, που γιόρταζε τα 70 του χρόνια, κάτω από την θεματική «Future».
Πέντε μαθητές με τις σχολικές τους στολές θα πάρουν μέρος σε ένα θανατηφόρο παιχνίδι, κάτι σαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών σε ένα υπέροχα φωτογραφημένο δάσος από τον Θύμιο Μπακατάκη. Η αθωότητα «σμπαραλιάζεται» μέσα σε 30 δευτερόλεπτα, και είναι κι αυτό μια κάποια λύτρωση.
