Πολλές φορές στο σινεμά…
«Ζούσε τη Ζωή της» (1962)
ένα και μόνο βλέμμα…
«Ο Τρελός Πιερό» (1965)
μπορεί να αντικαταστήσει χίλια πλάνα. Συγκεντρώσαμε λοιπόν κάποια πολύ χαρακτηριστικά κινηματογραφικά βλέμματα, κάποιες ματιές που στιγμάτισαν ολόκληρες ταινίες και μας έκαναν να βλέπουμε σινεμά όπως μας αρέσει: ασταμάτητα.
«Τα Φώτα της Πόλης» (1931, Τσάρλι Τσάπλιν)
– «Βλέπεις τώρα;» – «Ναι, τώρα μπορώ να δω.»
«Υπόθεση Τόμας Κράουν» (1968, Νόρμαν Τζούισον)
Ο Τόμας (Στιβ ΜακΚουΐν) και η Βίκυ (Φέι Νταναγουέι) «γδύνονται» με τα μάτια στην πιο αισθησιακή παρτίδα σκακιού όλων των εποχών.
«Ψυχώ» (1960, Άλφρεντ Χίτσκοκ)
Φόβος και παράνοια σ' ένα βλέμμα.
«Όρκα, η Δολοφόνος Φάλαινα» (1977, Μάικλ Άντερσον)
Το βλέμμα «δεν ξεχνώ» από την όρκα στον Κάπτεν Νόλαν (Ρίτσαρντ Χάρις)
«Η Τελευταία Νύχτα του Κόσμου» (1998, Ντον ΜακΚέλαρ)
Ποια εικόνα θα ήθελες να δεις τελευταία αν τελείωνε ο κόσμος;
«Ντάμπο, το Ελεφαντάκι» (1941, Σαμ Άρμστρονγκ, Νόρμαν Φέργκιουσον, Γουίλφρεντ Τζάκσον, Τζακ Κίνει, Μπιλ Ρόμπερτς, Μπεν Σάρπστιν)
Το βλέμμα προς τη μάνα.
«Με Κομμένη την Ανάσα» (1960, Ζαν Λικ Γκοντάρ)
Ο Μπελμοντό κοιτάει την κάμερα.
«Στέλλα» (1955, Μιχάλης Κακογιάννης)
«Γιατί δε φεύγεις;;;»
«Δεσμώτης του Ιλίγγου» (1958, Άλφρεντ Χίτσκοκ)
Οι υπνωτιστικοί τίτλοι αρχής, που κοιτάζουν τον θεατή βαθιά μέσα στα μάτια.
«Μπόνι και Κλάιντ» (1967, Άρθουρ Πεν)
Η Μπόνι (Φέι Νταναγουέι) «λέει» σ'αγαπώ στον Κλάιντ (Γουόρεν Μπίτι) για τελευταία φορά.
